zondag 12 maart 2023

Leuven, begin maart 2023.

 
Oude Markt, Leuven. 
Bijnaam: de 'langste toog van Europa' - vanwege de aaneenrijging van cafés. 
We zijn een paar dagen op stap geweest naar Leuven. Begin maart, met winters weer: geen enkele dag was droog. Desondanks heel mooie dingen gezien en beleefd. Een kort verslag:
Onze verblijfplaats was in Herent, op 4½ km van Leuven. Midden in de natuur. Een geweldig B & B - adres, gerund door de vriendelijke Annie en Luc. 
B & B Mollekesberg, Herent. Van buiten is er niet veel aan te zien, van binnen supergastvrij, mooi, lekker! (En trouwens wel met een mooie tuin, achter!)
Logo; anders dan het plaatje doet vermoeden, slaat 'mollekes' niet op het ondergrondse dier, maar op de mallen van de steenbakkerijen, die hier vroeger veel zaten. De klei was daar aangevoerd in of na de IJstijd, morenen. 
 
Links stadhuis, rechts Pieterskerk. Grote Markt, Leuven.
Als eerste de Pieterskerk bezocht; staat op de Grote Markt, tegen het stadhuis aan.
Mooiste kunstwerk in de kerk. 
Barokke preekstoel, 1724 - Jacques Bergé; 
Norbertus stort van zijn paard door een bliksemschicht.
(Norbertus is de stichter van de Abdij van Park, Leuven)
Detail preekstoel 
foto van:  https://preekstoelen.com/info/belgiaeuml/leuven/sint-pieterskerk
Sedes Sapientiae (detail), Nicolaas De Bruyne, 1442 (met latere aanpassingen),
https://vlaamsekunstcollectie.be/nieuws/sedes-sapientiae
Sedes Sapientiae is ook het devies van de universiteit. 
Laatste Avondmaal, Door Dirk Bouts - WGA, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4095052
Antoniuskapel, Leuven.
Van buiten oud, van binnen volkomen nieuw. 
Herdenkingskapel voor Pater Damiaan, die stierf aan lepra, in verbinding met andere melaatsen. Op Hawaï. 
https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=50384781
De heilige Jozef de Veuster, bekend als Pater Damiaan. 
Picpus-missionaris op Hawaï
 https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7407234
Crypte, met tombe van Damiaan. Een foto van de oude man met lepra-verminkingen hangt erboven. (zie ook beneden). 
Meer informatie over dit beeld in de beeldbank
Pater Damiaan, 1940-1889
Https://nl.wikipedia.org/wiki/Pater_Damiaan#/media/Bestand:Father_Damien,_photograph_by_William_Brigham.jpg
Een volgende dag besteedden we aan Abdij Het Park. 
Een rondgang leidde ons door de zogenaamde pandgangen - wat wij kloostergangen noemen. Ze verbinden het ene pand met het andere, refter, woning abt, bibliotheek. 
In de pandgang 20 (van de totaal 41) prachtige gebrandschilderde ramen van de Leuvenaar Jan De Caumont. Ze stammen uit de 17e eeuw, en zijn na 200 jaar weer terug op hun historische plek. Althans: het middendeel van in totaal 20 ramen. De rest is nog in behandeling. 
Sommigen waren erg donker, het bleek dat die nog niet gerestaureerd waren. Er waren prachtige exemplaren bij. Ze stelden het leven voor van de Heilige Norbertus, stichter van de abdij. De ramen zijn erkend als Vlaams Topstuk. 
De Caumont werkte er negen jaar aan, tussen 1635 en 1644. 
Pandgang met de ramen.
https://visitleuven.be/abdijvanpark/vernieuwingen/glasramen
Norbertus getroffen door Gods bliksem; zelfde afbeelding als de preekstoel. 
http://himetop.wikidot.com/collegium-trilingue
Gebeeldhouwd stucwerk aan het plafond; dit is in de refter. 
Door FrDr - Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=108458569
Uitvergroot; middels spiegels op de tafels kon je het goed bekijken. 
Door FrDr - Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=108458550
Kasseiweg naar de Sint-Jan-de-Evangelistkerk en Parcum
Door Landolso - Eigen werk, CC0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=112368670
De kerk was niet open; maar toen wij de abdij bezichtigden, kregen wij een ontzettend lieve gids, een vrijwilliger mee aan onze zijde. Een oud heertje, reuze-vriendelijk - Jon stond op zijn naamkaartje. Die wilde ons na afloop ook wel de kerk laten zien. (Daar was weinig aan te zien. De oorspronkelijke Romaanse kerk was 'verbeterd' naar een Gotisch type.) 
Het heertje gaf ons antwoord op tal van vragen, hij was zéér goed geïnformeerd. Mede dankzij hem was ons bezoek aan de Abdij heel waardevol!
Duiventorentje. 
Hoge bezoekers vroeger brachten hun eigen duiven mee, die in dit torentje konden verblijven. De duiven dienden om de post met het thuisfront te onderhouden.... :-)
‘Ne quid nimis’ is het adagium van de Abdij van Park. Vrij vertaald betekent het: ‘Alles met mate’. Hier prijkt de spreuk boven de deur van de oostvleugel, aan de achterzijde van de abdij.
Het heertje glimlachte om de spreuk, bij de salon van de abt: daar konden we zelf zien hoe 'matig' de norbertijnen (of alleen de abt?) waren/was. 
Dit hier is een chronogram: de letters in rood zijn Romeinse cijfertekens; tel je ze bij elkaar op, dan kom je op het jaartal uit. 
Overblijfsel van het Collegium Trilinque, gesticht door niemand minder dan Erasmus. 
Helaas verkommerd, en ingebouwd door allerlei nutsgebouwen. 
Omgeving Vismarkt, Leuven. 
Eigen foto. 
http://himetop.wikidot.com/collegium-trilingue
Winters weer; uitzicht vanuit slaapkamer, donderdags 9 maart. 
Leeszaal bibliotheek. 
De bibliotheek is een aantal malen door brand verwoest. Het interieur is derhalve erg nieuw. 
Toeristen mochten alleen in een klein gangpad dwars doorheen het midden. Daar lagen een paar mooie kunstboeken om je mee te vermaken.
Riviertje de Dijle in het Groot Begijnhof
Door Mjansen op de Nederlandstalige Wikipedia, CC BY 2.0 be, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2947742
Hoekje in het Groot Begijnhof van Leuven. 
Door Trougnouf (Benoit Brummer) - Eigen werk, CC BY 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=74167596
Spaans Kwartier in het Groot Begijnhof van Leuven. Deze wijk op de linker Dijle-oever is ook bekend als Aborg
Door Mjansen op de Nederlandstalige Wikipedia, CC BY 2.0 be, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2947734
Bezoek aan het 
Belevingscentrum Tildonk 1914-1918
Ursulinnenklooster
Het Belevingscentrum is ondergebracht in het imposante Ursulinenklooster van Tildonk, een historische en symbolische plek. Het was de uitvalsbasis van waaruit de Duitse generaal Von Beseler de belegering van Antwerpen coördineerde. Na de Val van Antwerpen werd hier bovendien de overgave bezegeld.
Deze imposante ruimte hebben wij dan weer niet kunnen zien....
Bart Swings Brasserie. Herent.
Op de laatste avond hier heerlijk gegeten. Bart Swings is schaatser, in Heerenveen werd hij op 4 maart 2023 (één dag voor onze aankomst!) wereldkampioen op de massastart.

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 3 maart 2023

Good Luck To You, Leo Grande, Sophie Hyde , 2022.

Filmposter
Leuke film, met Emma Thompson in de hoofdrol.
Zij is sinds twee jaar weduwe, in de zestig, en wil nu in haar leven wel eens een echt orgasme beleven. Daartoe maakt ze een afspraak met de sekswerker Leo Grande. 
Hier liggen beiden in bed. Leo Grande wordt gespeeld door Daryl McCormack.
'Nancy' heeft een lijstje dat ze af wil werken, pijpen en alles... Het klinkt allemaal nogal boekhoudkundig, en is ver van elk gevoel, zelfs van elk lustgevoel af. 'Leo Grande' - hij gebruikt een schuilnaam, net als zij - verstaat zijn vak, in de zin dat hij hoffelijk is en weet hoe dit soort gevoelens delicaat zijn. Hij verstaat zijn vak, zogezegd. Heeft ook geen oordelen over zijn cliënten. 
Er treedt een soort doorbraak op, ze hebben goede seks. 
De foto laat mooi het ongemak zien van de werkrelatie van de twee in een onpersoonlijke hotelkamer. 
Toch gaat er ook iets mis, dat gebeurt als "Nancy' achter de ware identiteit probeert te komen van Leo. De geweldige Leo is dan opeens niet meer zo hoffelijk, hij is woedend omdat zij zijn grenzen niet respecteert. Hij oefent simpelweg zijn vak uit, zijn privéleven gaat haar niks aan.. 
Emma Thompson beeldt wel heel goed haar kwetsbaarheid uit. 
Uiteindelijk komen ze toch weer bij elkaar. Leo is erbij als een vroegere leerling van Nancy - die in werkelijkheid 'Mrs. Robinson' heet - onthult dat Nancy haar en haar vriendinnen voor sletten uitmaakte. 
Van Leo horen we dat hij zijn moeder wijsmaakt dat hij op een olieboortoren werkt, en dat hij geen contact meer heeft met zijn broer. 
Je zou iedereen zo'n maatschappelijk (seks)werker gunnen. Hij krijgt echt een tien!
Het was een grappige film, maar ik hield er wat afstand van. Ik ben er allicht te preuts voor, en bovendien vond ik Leo wel héél erg invoelend als sekswerker. Alleen toen hij kwaad was liet hij ook wat van zijn andere (scherpe) kant zien. 
Nancy mocht wat mij betreft ook wel wat al te veel van haar seksachterstand laten zien. Dus: geloofwaardig...?
Maar misschien moet ik die vraag niet stellen, het was een comedy... 
Dit was ook mooi: onder het dansen kwamen ze allebei ook echt los. Om dat 'loskomen' draaide het toch wel een beetje... 
Wat ik het allermooiste vond, was de slotscène. De sessies met Leo zijn dan ten einde, definitief. Het is allemaal tot een goed einde gekomen, inclusief orgasmes en fellatio. Nancy staat naakt voor de spiegel, met haar zichtbaar verouderde lichaam. Dat is oprecht, je ziet de rimpels. Ze kijkt trots naar zichzelf. Je ziet ook dat ze zich niet meer machteloos voelt. Dát is mooi!
Gepost door op Geen opmerkingen:

Muidhond, Patrice Toye, 2019

Filmposter
Op de poster zien we Jonathan, de hoofdpersoon, samen met de vis die hij in een erg klein aquarium gezet heeft. Het is een muidhond, een vis met zogenaamde geneeskrachtige werking. Als je hem aanraakt zou je genezen. Jonathan vereenzelvigt zich met dit dier.
Op de foto hierboven zien we Jonathan met zijn buurmeisje. Zij wordt erg veel alleen gelaten door haar moeder, en ook Jonathan woont alleen in een triestig appartement in een lege buurt. - Vlak naast háár. 
We weten niet meteen dat Jonathan - ongeveer dertig jaar oud - pedofiel is, maar dat voelen we gauw genoeg. 
Eenzaam, verguisd, geminacht.  We maken de innerlijke strijd van de jonge pedofiel mee. 
De film laat het geweldige innerlijke conflict zien waarmee Jonahtan worstelt. Hij probeert op allerlei manieren zijn pedofiele verlangens te onderdrukken. Dat wordt hem heel erg moeilijk gemaakt, want zijn buurmeisje is niet alleen heel vaak aan haar lot overgelaten - wat hij zich aantrekt - ze is ook nog eens extra prikkelend in haar manier van optreden. 
Opeens geobsedeerd door het kettinkje in haar hals. 
De liefde die hij voor haar opvat is echt. Hij leert haar bij voorbeeld zwemmen, en je voelt oprechte genegenheid tussen die twee. 
Tegelijk vecht hij tegen zijn neigingen met een soort ascese. 
Dat mislukt natuurlijk. 
De ascese die hij beoefent.
Hij valt door de mand, en wordt afschuwelijk vernederd door zijn baas, iemand met een visverwerkingsbedrijf.
'Hij valt zijn moeder in de armen...'
Hij valt zijn moeder in de armen, die ook weet dat niemand weet, hij niet, zij niet, hoe deze mens ooit gelukkig leven kan. 
De muidhond sterft in zijn aquarium bij gebrek aan zuurstof. 
Inge Schilperoord, forensisch psycholoog, schreef het boek met dezelfde titel waarnaar de film gemaakt is. 
Ik zag Inge bij Winteruur, het avondprogrammaatje van Wimhelsen - met het prachtige gedicht Een ziel heb je nu en dan.

Regisseuse Patrice Toye
In het begin wordt Jonathan afgetuigd, en daarna vrijgelaten. Zie de foto boven voor de omgeving waarin hij gevangen zat. 
Aan het slot van de film is hij nog verder van huis. Zijn rehabilitatie is mislukt. 
Trailer
Gepost door op Geen opmerkingen:

Bevrijd je verdriet, Henri Nouwen, 2002.

 
Boekomslag
Ondertitel: Troost voor tijden van pijn en rouw. Oorspronkelijk uitgegeven als Turn My Mourning into Dancing.
Vrij geciteerd uit wat de uitgever schrijft: 
'Een postuum verschenen boek van Henri Nouwen met gedachten en bezinningen over omgaan met verdriet, verlies en rouw. Hoe we leed een plaats kunnen geven in ons leven. Nouwen wijst de weg hoe men in vijf stappen het leven kan funderen in God. Rouwen betekent datgene onder ogen zien wat ons verwondt, in de aanwezigheid van Degene die kan genezen. Met deze stelling zet Nouwen de toon van zijn boek Zalig die verdriet hebben. Terwijl hij de menselijke vragen rondom lijden en rouwen volledig recht doet - waarom laat God dit toe? - richt hij zich op de diepere vraag: hoe kunnen we het leed een plek geven, zonder het te ontkennen? Henri Nouwen wijst een weg waarin we zelfs in ons diepste leed het oog op God gericht kunnen houden en Hem erin kunnen betrekken. Daartoe beschrijft hij 5 stappen waarin we ons leven kunnen funderen in God. Door zo God uit te nodigen in ons treuren hoeven we niet alleen te lopen. Dan kunnen we ons leven grondvesten in vreugde en hoop, ook in moeilijke momenten. Ons rouwen wordt een plaats van genezing. Een praktisch, realistisch en moedgevend boek van een geliefd auteur en pastor, voor ieder die troost nodig heeft in moeilijke tijden. Het werd aangetroffen in de nalatenschap van de auteur, en is dus niet eerder gepubliceerd.'
Eindelijk thuis, over De Verloren Zoon. 
Mijn eigen bevindingen:
Ik ben een fan van Henri Nouwen. Ik weet dat hij een katholiek, Nederlandse priester was, die leefde van 1932 tot 1995. 
Een paar jaar geleden zag ik een documentaire over hem, die veel indruk op mij maakte. Nouwen had zijn leven en lot verbonden aan een zwaar gehandicapte jongen, Adam. Hij zette zich helemaal voor hem en de gehandicaptenzorg in. 
Nederlandse vertaling; oorspronkelijke titel: Adma, God's Beloved. 
Nouwen ontdekte dat hij door na te denken over het verhaal van deze jongeman een manier had gevonden om zijn eigen begrip van de evangelieboodschap te beschrijven. Hij voltooide dit boek slechts enkele weken voor zijn eigen dood.
Behalve dit leven in dienst van de ander, las ik ook dat Nouwen enorm worstelde met zijn eigen seksualiteit en zijn homo-identiteit. Beide levensfeiten maken hem enorm sympathiek: hij had niet alleen mooie praatjes, hij lééfde wat hij preekte. Een echte priester, zoals je iemand met dat ambt respecteren kunt. 
Hij heeft veel meer prachtige boeken geschreven, ik noem nog slechts Eindelijk thuis, 2002, een vertaling van The Return of the Prodigal Son.
Boekomslag van de biografie over Henri Nouwen.
Het boek Bevrijd je verdriet zou ik het liefste in mijn kast hebben staan, om het te pakken in moeilijke tijden. Ik heb het níet gekocht, omdat ik simpel al te veel héb staan... En ik kan er altijd wel weer de hand op leggen, als ik Nouwens steun nodig heb. 
Vertaling van The Wounded Healer; een boek dat ik ook ooit nog wel wil lezen. 
Hij is een geweldig psycholoog, maar bovenal een diepgelovig én inspirerend man. Bij alle verdriet en angst die een mens te verduren krijgt, houdt hij zijn geloof en hoop in God in stand. Juist het weten dat hem zelf dat in het dagelijkse leven ook niet gemakkelijk afging, maakt zijn woorden zo krachtig. 
Er was een avond dat ik heel verdrietig ging slapen, ik las een paar regels in dit boek - ik weet niet meer welke - en die troffen me zo dat ik de zin minutenlang herkauwde. Ik kwam niet aan verder lezen toe. 
Verder inspiratie is te vinden op DEZE SITE.

En dit is Michael Ford, vriend en biograaf van Nouwen. 
Ik denk dat het ook zéér de moeite waard is om Nouwens biografie te lezen. 
Van belang is nog te vermelden dat Nouwen geïnspireerd werd door Thomas Merton. 
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)