The Tragedy of Macbeth, film - Joel Coen, 2021.

Filmposter: 

"A king's head lies on top of a bloody sword."

Het heeft me heel veel moeite gekost om deze film te kunnen zien... te kunnen bemachtigen, schreef ik zowat. 

Het is de tragedie van Shakespeare met dezelfde titel verfilmd, door Joel Coen, één van de twee beroemde broers, Joel en Ethan, van wie ik al zo veel prachtige films genoten heb.

Joel Coen

By www.GlynLowe.com from Hamburg, Germany -Joel Coen - Berlin Berlinale 66, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=114894897

Buiten dat, was het ook nog eens Denzel Washington die de hoofdrol vervulde, die van Macbeth. 

Denzel Washington in “The Tragedy of Macbeth.” 

Credit Alison Rosa/Apple TV+

Ik kende het Shakespeare-drama alleen van naam, ik was dus heel blij dat ik een kans kreeg er een keer kennis mee te maken. 

Ik moest er een abonnement voor op Apple-tv nemen, een andere mogelijkheid was er niet om de film te zien. 

Ik was ongelooflijk onder de indruk. 

Foto van DEZE SITE

Bij voorbeeld door scenes als waarvan ik hierboven een foto plaatste: het optreden van de drie heksen. Die maken dat er een grote dreiging hangt het hele stuk door. 

Feitelijk voorspellen die Macbeth verhuld zijn ondergang. Hun woorden - zo prachtig poëtisch - worden ondersteund door fladderende raven in beeld, en door een dreunend geluid. 

Nog een verrassing van de film als film was het optreden van Frances McDormand. Zij speelt Lady Macbeth, en ik ken haar natuurlijk al lang als actrice, en vrouw van Joel Coen.  

Hier Macbeth en Lady Macbeth

Foto: Alison Rosa

Het verhaal is aangrijpend. Macbeth komt terug uit de strijd, waarin hij zich dapper heeft gedragen. Hij ontmoet de drie noodlotszusters, die halve/hele voorspellingen doen. 

Thuisgekomen vertelt hij het zijn vrouw, die er helemaal door gegrepen raakt, en haar man aanzet tot de moord op koning Duncan - zodat haar man zelf op de troon kan gaan zitten. 

Frances McDormand in Apple's "The Tragedy Of Macbeth"Apple

Uiteindelijk loopt het fataal af voor de Macbeths: behalve Duncan worden nog vele anderen vermoord. De Lady speelt daarbij een aanvurende rol. Maar de machtsbeluste Dame sterft uiteindelijk vol met wroeging, na vele slapeloze nachten. Haar mans geweten speelt ook duchtig op, en hij wordt zelfs bezocht door de geest van één van zijn slachtoffers - die overigens alleen hij kan zien. 

Hij zal sterven in een tweegevecht. 

Macbeth, met de kroon die hem niet toekomt. 

Foto van deze site.

De prachtigste zinnen komen af en toe tot mij, toeschouwer: 

"Will all great Neptune's ocean wash this blood clean from my hand?"

Over de ondraaglijke schuld van de moorden die aan Lady Macbeth kleeft. Haar handen zijn niet schoon te wassen. Die van haar man evenmin.
“There are daggers in men’s smiles.”
 “Look like th’ innocent flower, but be the serpent under ‘t.”: over verraad. 
 “Fair is foul and foul is fair.”: een van de eerste zinnen van het stuk, door de heksen uitgesproken. Wat mooi lijkt, is slecht. En andersom. Zin komt later nog terug. 

De film is in zwartwit, wat het gevoel van dreiging versterkt. Het paleis van Macbeth is volkomen leeg, ook andere vertrekken trouwens. "The Environments Needed to be Abstracted", zegt Stefan Dechant, art director, over de entourage van de film. 

De gewetenswroeging van beide hoofdfiguren is aangrijpend, tegelijk het gevangen zitten in eenmaal genomen besluiten. 

Om een indruk van het decor te krijgen. 

The Tragedy of Macbeth (2021) | A24/IAC Films/Apple TV+

De film van Coen wordt 'een eigenzinnige vertolking van Shakespeare' (the Guardian) genoemd: daar kan ik niet over meepraten. Het is mijn eerste kennismaking met Macbeth, ik ben bang dat die dan meteen de standaard zet. 

Ik heb wel de oorspronkelijke toneeltekst trachten te lezen, maar dat was voor mij te moeilijk: het is oud Engels, daarbij worden er verbanden met de historie gemaakt, die voor mij ook lastig te volgen zijn. 

Ik ben nu in afwachting van een Nederlandse vertaling van Peter Verstegen - de man die ook het Verzameld Werk van Emily Dickinson vertaalde. In hem heb ik alle vertrouwen. Ik hoop dat het een tweetalige uitgave is, zodat ik, net als bij Dickinson, het Engels kan vergelijken met het Nederlands. 

Trailer

Het is echt verschrikkelijk jammer dat zo'n prachtige film met grote historische/culturele/literaire/filmkunstige waarde alleen via Apple tv te zien is. 

Pathe bood in december een 'limited edition' aan: de film zou vanaf 1 januari 2023 tien daagen in hun bioscoop te zien zijn. Van deze belofte is niets terecht gekomen. 

Abonnee worden van Apple tv gaat ook alleen maar als je ten minste één Apple device hebt, waarop je je kunt registreren. 

Steve McCurry: The pursuit of colour, Denis Delestrac, 2021

Dvd-omslag; in de titel is de naam van de hoofdpersoon te lezen: de fotojournalist

Steve McCurry (1950); 

Hij is vooral bekend van The Afghan Girl, omslag National Geographic. 

Dit meisje trof hij aan in een Afghaans vluchtelingenkamp. De foto werd wereldberoemd.

"Een klik met de mensen', las ik bij de toelichting van een expositie van McCurry in Antwerpen. Ik vervolg het citaat: 

"De foto van het Afghaanse meisje met de diepe blik, daarvan ken je de Amerikaanse fotograaf Steve McCurry. Die foto typeert zijn focus: hoe rauw de context ook is, altijd zie en voel je de menselijke emoties die spelen in McCurry’s foto’s." Zie Antwerp Photo.
Dat is ook precies wat mij zo trof in de foto's die in deze documentaire te zien waren. McCurry fotografeert de mensen met liefde! Het meeste toen hij op reis ging in Afghanistan, waar hij meereisde met jonge mannen die hem de burgeroorlog wilden tonen. Ze liepen 'als berggeiten' dagen achtereen door de bergen, om de strijders, de Mujaheddien te bereiken. McCurry vertelde dat de strijders gewone mensen waren, herders, boeren, die vochten om hun eigen cultuur te behouden. Ik vond de foto's prachtig, zo vol liefde gemaakt. Die mannen, gekleed in gewaden in dezelfde kleuren als het prachtige 'eentonige' landschap...

Helaas kon ik van die beelden weinig terugvinden op internet. 

Mujaheddien, 1992. 

Deze prachtige foto vond ik op een Madrileense toeristische website, waar inmiddels een expositie van McCurry alweer voorbij is. 

Gulmarg Cachemira, 1999. 

McCurry was, na een periode van zwartwit foto's in Amerika, naar India gereisd. Daar begon hij met kleurenfoto's. En inderdaad, wat waren de foto's schitterend van kleur!

Heilige man, Rajasthan, India, 1996. 

Zoals gezegd maakte McCurry de overstap naar Afghanistan. Ik laat nog één foto zien uit Afghanistan: 

Bij alle tragiek van de Afghaanse vrouwen heeft deze nog iets grappigs. 

Foto 1992.

McCurry reisde nog weer verder, ik laat nog wat foto's zien van hem. 

Kind - ik weet geen land of jaartal. 

Vissers in Waligama, Sri Lanka, 1995. 

Ik geef volledigheidshalve hier de ook de:

Korte inhoud van de documentaire, uitgezonden door Avro/Tros, op 7-2-2023: 

In een carrière van vier decennia heeft fotograaf Steve McCurry ontberingen en persoonlijke risico's getrotseerd om enkele van de meest duurzame beelden van onze tijd te creëren. Voor het eerst onthult een intiem portret zijn levensreis en het verlangen naar menselijke verbondenheid dat de kern vormt van zijn kunst.
De veelgeprezen Franse regisseur Denis Delestrac, die Steve McCurry al twee decennia kent, legt laag voor laag het privé-universum van de fotograaf bloot. Als we hem observeren terwijl hij aan het werk is in plaatsen als India en Papoea-Nieuw-Guinea, in zijn studio in New York of thuis bij zijn vrouw en pasgeboren kind in Arizona, zullen we de man achter de beelden in close-up ontmoeten. Als we samen met hem enkele van McCurry's beste werken onderzoeken, ontdekken we dat ze allemaal deel uitmaken van een zoektocht om ons te verenigen in één enkel, monumentaal verhaal over menselijke verbondenheid.
De film is geproduceerd door Polar Star Films, Intrepido Films (Spanje) en Steamroller Media, AIE (Spanje), in samenwerking met SWR (Duitsland) en ARTE (Frankrijk), met de steun van ICAA (Spanje), Creative Europe (EU) en ICEC (Spanje, Catalonië).

Kamelen voor brandende oliebronnen, Koeweit. 

Deze foto vond ik alleen op internet, kwam niet in de film voor. Ik heb geen verdere informatie. 

En dit is de regisseur van de documentaire, Denis Delestrac. 

Alle lof voor deze film, ik kan hem iedereen aanraden!

Ten slotte nog een keer het 'Afghaanse meisje', in 1985 en 2002.

Trailer

Once upon a time in Hollywood, Quentin Tarantino. 2019

Filmposter

Opnieuw genoten van een film van Quentin Tarantino. Onderhand ken ik het klappen van de zweep bij hem: af en toe flink bloederig, maar ook met heel veel humor. 

Quentin Tarantino, geboren 1963.

Ik had geen enkele voorkennis van deze film. Ik was verrast door de cast: in de hoofdrol Leonardo DiCaprio, als oudere filmster Rick Dalton. 

Leonardo DiCaprio (1974), als de Hollywood-ster Rick Dalton, die bang is dat hij uitgerangeerd raakt. 

Naast hem speelt Brad Pitt, als zijn stuntman. Ze trekken al hun carrière lang met elkaar op, als collega's en als goede vrienden. Pitt is onverschrokken: een personage om van te genieten. 

Brad Pitt (1963), als de stuntman Cliff Booth. 

Een derde hoofdrol is weggelegd voor Margot Robbie.

Margot Robbie (1990)

Die kende ik niet, maar ik ken wel degelijk de vrouw die zij vertolkte: Sharon Tate. 

Sharon Tate, 1943-1969.

Ik herinner me uiteraard het verschrikkelijke verhaal van de moord op Sharon Tate. Zij was getrouwd met de regisseur Roman Polanski. Die was er niet bij toen de moordpartij plaats vond. Dat gebeurde in de nacht van 8 op 9 augustus 1969. Vier aanhangers van sekteleider Charles Manson drongen toen het huis van Tate binnen, en vermoordden haar en haar toen aanwezige gasten. 

Charels Manson in 1971. 

Damon Herriman, geboren 1970, in de rol van Charles Manson. 

De film is daardoor zo spannend, omdat de naam Sharon Tate al snel ter sprake komt; Rick Dalton komt in het huis naast dat van haar en Polanski te wonen. 

Intussen maakt Cliff Booth al kennis met de Manson-familie, die in een soort commune leven. Ook dat levert dreigende situaties op. 

De film geeft géén historisch verslag van de Manson-moordpartij. Het is meer een film die veel vertelt over de filmindustrie. En de veranderingen daarin. Rick Dalton wordt bij voorbeeld aangeraden spaghetti-westerns te gaan spelen, omdat de bezoekersaantallen teruglopen. 

De film is heel kleurrijk en laat veel zaken uit de filmindustrie op verrassende, grappige wijze zien. Er spelen ook allerlei mensen in mee, ik zag net nog een foto van Al Pacino, die had ik eerlijk gezegd nog niet herkend. 

Rechts Al Pacino, 1940. Als filmbaas Marvin Schwarz. 

De drie hoofdrolspelers. 

DEZE LINK vertelt dat de figuren Dalton en Booth fictioneel zijn, en geeft een paar verwijzingen naar wie verwezen wordt in de film, met foto's van de 'echte' persoon en de acteur ernaast. Het jaar 1969 is zo goed mogelijk weergegeven, Quentin Tarantino leefde toen in Los Angeles. Die hippie-cultuur proef je erg goed. Er zijn dus ook werkelijke (historische) figuren in het verhaal verweven, bij voorbeeld Sharon Tate en die nare Manson. 

Tarantino deed maar liefst vijf jaar over het script...

Overigens komt de moordpartij zelf niet in de film voor. Dat is dan weer zo'n verrassend element, en levert een goed einde op.... 

Ook zonder dat ik erg goed op de hoogte ben van de filmindustrie, van acteurs en allerlei Hollywood ins-and-outs, heb ik geweldig genoten van deze film. Ik ben altijd blij Leonardo DiCaprio te zien, en Brad Pitt trouwens bijna idem dito. De samenwerking van deze twee in deze film is heel goed! 

Als ik de kans krijg, kijk ik de film zeker nog een keer! 

Trailer.

Luce, Julius Onah, 2019.

 

Filmposter, met de vier hoofdrollen: 

Links Luce Edgar, gespeeld door Kelvin Harrison; naast hem de lerares Harriet Wilson, gespeeld door Octavia Spencer; daarnaast adoptief moeder Amy Edgar, gespeeld door Naomi Watts. Naast haar haar echtgenoot, Peter Edgar, gespeeld door Tim Roth.

Hier zien we de genoemde cast, plus nog midden vóór Andrea Bang, die het vriendinnetje Stephanie Kim speelde. De zwarte man rechtsachter is denk ik de regisseur Julius Onah.  

Wij vonden dit een buitengewoon goede film, die psychologisch heel goed in elkaar zat. 

Daarbij kwam een belangrijk maatschappelijk vraagstuk aan de orde: kan een zwarte persoon boven de raciale ongelijkheid in Amerika uitstijgen? Of niet (zoals Harriet denkt)?

De titelfiguur Luce is een bijzonder geslaagde leerling (ster-leerling) van een middelbare school. Hij is goed in sporten, kan goed redevoeringen houden en zal zeker verder gaan studeren. Luce is geadopteerd, en zijn ouders hebben er altijd alles aan gedaan om hun opvoeding te laten slagen: Luce is een modelzoon. 

Een van de leerkrachten van Luce ziet echter een gevaar in het karakter van de jongen. Hij heeft een essay geschreven over de activist Frantz Fanon, waarin hij in navolging van deze man geweld rechtvaardigt als hij het niet met iemand eens is. Harriet heeft bovendien een pakketje illegaal vuurwerk uit Luce's locker gehaald. 

Luce

Foto Volkskrant. 

Het is dit lachje van Luce dat we doorzien als onecht. Het laat zijn vleierigheid zien waarmee hij iedereen voor zich denkt in te nemen. Zijn ware karakter - de donkere kant ervan - blijft verborgen. 

De lerares, Harriet Wilson, confronteert de ouders met haar bevindingen. De ouders zijn enerzijds geschokt, maar anderzijds willen ze er niet aan dat al hun opofferingen in hun zware opvoeding mislukt zijn. Hun schijnheilige zoon weet ze daarin goed te overtuigen: de lerares zou vol zitten met raciale vooroordelen. 

Het ergste is misschien wel, dat de ouders tegenover hun zoon blijven ontkennen dat er iets met hem aan de hand is, ook als ze er zelf niet meer omheen kunnen. Ze verbergen het vuurwerk en het kwalijke essay. Luce pakt dit weg, het vuurwerk ontploft op school. Luce ontkent dat hij de dader is, maar laat tegelijk merken aan zijn ouders dat hij het wel was - én dat hij dus heus wel doorhad dat zij op de hoogte waren....

Gesprek tussen Luce en zijn lerares. Hij blijft geheel en al voldoen aan alle beleefdheidseisen en eisen van sociale omgang. Dat maakt het heel lastig om hem aan te spreken op alles wat hij achter de schermen doet. 

Foto: Dream Factory Group/Allstar

We vernemen, dat Luce een kindsoldaat was in Eritrea. Zij Afrikaanse naam was te moeilijk om uit te spreken voor Amy en Peter, die hem de naam Luce gaven, Licht...

Behalve het vuurwerk dat Luce laat ontploffen in de school, bekladt hij het huis van zijn lerares. Hij heeft Stephany verkracht met een paar andere jongens. Later heeft hij toch weer een relatie met haar, speelt hij in op haar eenzaamheid? 

Amy wil blijven geloven dat ze haar invloed ten goede kan aanwenden. Ze zoekt Stephany zelfs op, je krijgt er kromme tenen bij. Want Amy stuurt en sust, en bemoeit zich met dingen die niet op haar pad liggen. En alles wat ze eist van Luce en Stephany is uiterlijk beleefd/vriendelijk gedrag. Géén oprechtheid, geen eerlijkheid, geen respect. Zo meent ze haar eigen nagestreefde ideaalbeeld van haar zoon overeind te kunnen houden. En daarmee worden al diens moeilijkheden in het geniep uitgewerkt. Anderen knappen het vuile werk op voor Luce, zelf zorgt hij dat hij een alibi heeft. 

Het geheel wordt voor Harriet het aller-lastigst: haar geestelijk gestoorde zuster komt op school, en kleedt zich volkomen verward helemaal uit. De politie komt en tasert haar. Dit hele voorval geeft Luce nog meer munitie tegen Harriet. 

Zij verliest haar baan, alles keert zich tegen haar.  

Het maakt wel, dat zij tenslotte als enige de moed heeft om Luce met de waarheid te confronteren. Ze spreekt zich onomwonden uit, en wijst hem de deur. 

Tussen de ouders botst het natuurlijk ook. Waren alle opofferingen dit waard? Maar Amy eist solidariteit, Peter gaat met haar mee. In het laatste shot van hen als toeschouwer bij Luce's redevoering zie je dat ze wéten dat hun zoon verkeerde dingen doet. Maar openlijk erkennen, of hem erop aanspreken, nee... 

© 2019 DFG Pictures Inc. The Searchers. All Rights Reserved.

Het leven van Amy en Peter gaat door op de oude voet, zo lijkt het. Hun leven wordt een bestaan met een raar masker van onechtheid, waarvan iedereen weet dat de waarheid anders is, maar niemand dat tegen de ander zegt. 

De film is gebaseerd op het toneelstuk Luce van J.C. Lee.

J.C. Lee, de schrijver van het gelijknamige toneelstuk. 

Regisseur Julius Onah

Trailer

Jeroen Henneman, Museum Kranenburgh, januari 2023.

Jeroen Henneman, uit: Het leven der dingen, 1971. Assemblage van hout, spaanplaat, hardboard, verf, metaal, keramiek, kunststof, plexiglas. 

Collectie Museum Boijmans van Beuningen. C/o Pictoright Amsterdam 2022

Jeroen Henneman in 2015

foto Wikipedia

Het wiel, Henneman,

op belastingkantoor Amsterdam, te zien vanaf de A10, Sloterdijk. 

BEELD NOSH NENEH

Ik kende Henneman van bovenstaand beeld, en nog een paar andere in de publieke ruimte. Verder niet erg goed. 

De keuze voor de expositie - met de titel: Jeroen Henneman, Het leven der dingen, kwam van mijn partner. Die zei treffend wat hij er zo fijn aan vond: dat hij zich er zo luchtig, blij bij kon voelen. 

Inderdaad: Henneman geeft leuke 'dingen': schilderijen, constructies, grappen.... Soms is het heel verrassend om naar te kijken, en soms zit er ook veel schoonheid in lijnen, lichtval en dergelijke. 

Mooie indruk van een hoek van de tentoonstellingsruimte. 

De expositie is t/m 10 april 2023 te zien in Museum Kranenburgh in Bergen. 

Het was sowieso leuk om weer eens in Bergen te zijn, lang geleden was het ook. Daarover straks. 

Eerst een paar woorden uit de tekst van het museum over de expositie: 

"Kunstenaar Jeroen Henneman (Haarlem, 1942) verstaat de kunst om zich te blijven verbazen over de wereld om hem heen. Onbevangen verwondering, humor en – soms letterlijke – licht- en luchtigheid, maar ook een gretig-onderzoekende geest die de grenzen van de optische waarneming bevraagt."

Ik geef nu een paar van mijn eigen foto's van de tentoonstelling; een kleine indruk van de verrassende objecten van Henneman. 

Nachtlandschap, 1973.

Dit nachtlandschap is in de werkelijkheid nog iets donkerder dan de foto toont. Je moet heel goed kijken om dingen in het donker te onderscheiden. Dat maakte het zo mooi.  

Gevouwen stad, 2006.

Daken, 2006. 

Titanic 2.0.

2022

Eh bien?

Niet erg duidelijk te zien, maar we zien hier zagen die de scheidingslijnen tussen planken en plinten... ja, eh...zagen... 

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0 

Waar de zee licht is. 

Foto Oneindig Noord-Holland. 

Er was nog een andere expositie in Kranenburgh: die met de poëtische titel Waar de zee licht is. Ik citeer: 

"Museum Kranenburgh vertelt het verhaal van kunstenaarsdorp Bergen. Dat verhaal begint bij de kunstenaars van de Bergense School. Begin 20e eeuw vinden deze pioniers elkaar in hun vernieuwingsdrang en behoefte om het levensgevoel van de moderne tijd te verbeelden. Het dorp, het rijke groen en het licht van zee oefenen daarbij een magnetische aantrekkingskracht uit op de kunstenaars en doet hen besluiten om zich er - vaak blijvend - te vestigen. In 1913 beschrijft Herman Gorter Bergen aan Zee al als een plek “waar inspiratie uit zee opwelt”. Een eeuw later, in 2015, stelt ook Adriaan van Dis vast: Bergen is “een magneet waar ik niet van los kom.”

In deze tentoonstelling waren werken te zien van kunstenaars als Charley Toorop, Leo Gestel, en Hannes van Es. Van de laatste twee laat ik elk een schilderij zien: 

Hannes van Es 

Leo Gestel, Boerderij de Standvastigheid, Bergen, 1918.

0-0-0-0-0-0-0-0-0

Terug naar het begin, ons dagje uit. Het begon hier, in:

Café-restaurant 'Huis met de pilaren'

Hier serveerde men heerlijke koffie-met-gebak, in dit pand uit 1787. 

Bergen is prachtig, gelegen in te midden van bossen en duinen. Er wonen ook heel veel kapitaalkrachtige mensen, en het dorp heeft een rijke geschiedenis aan kunstenaars. 

Museum Kranenburgh kenden we nog niet, het was eigenlijk nauwelijks buiten Bergen. 

Museum Kranenburgh, een oude villa met een moderne uitbouw voor het museum. Er is ook een beeldentuin, die was nu in de winter grotendeels leeg. 

Foto Dqfn13 - Eigen werk

Canto Ostinato, The Vocal Experience - Padam, Waalse Kerk, Amsterdam, februari 2023.

 Informatie over dit concert bij PADAM. professioneel kamerkoor.

Een echte liefhebber van de Canto ostinato was ik nooit, al ben ik destijds wel naar een uitvoering geweest hier in de Purmareyn, waar liefhebbers op het podium, onder de piano's lagen in hun slaapzakken. 

Dit is een uitvoering van de Canto Ostinato in de Noorderkerk Amsterdam, 2012. 

Maar een liefhebber van PADAM ben ik wel, in het bijzonder van Maria van Nieukerken. Niet alleen bezocht ik trouw hun inloopconcertjes, al weer jaren geleden, hier in de Koepelkerk - sinds enkele jaren doe ik mee met PADAM onder leiding van Maria met Bach and Friends: projectuitvoeringen van PADAM samen met amateurzangers. 

Maria van Nieukerken, geboren 1975.

Maar nu over de uitvoering van de Canto: het begon prachtig, met een paar mannen die van achterin de kerk zingend naar voren liepen. Langzaam zwol de muziek aan. Ik herkende eerlijk gezegd Ten Holt niet direct.

Simeon ten Holt, 1923-2012

Op het podium stond een groot scherm. Daarvóór stelden de zangers zich de een na de ander op, ieder kwam uit de een of andere hoek van de kerk. 

De begeleiding bestond uit marimba en harp. De harp kon ik vanaf mijn zitplaats zien staan. Ik zag ook het hoofd van Maria in het midden, zij dirigeerde voortdurend. Zij zou ook het aantal van de herhalingen bepalen. Haar hoofd was te zien onder de kroonluchter, die voor het scherm hing. 

Terwijl het koor zong, zag je op het grote scherm allerlei beelden van de koorleden. Van dichtbij in het gezicht, of langzaam wandelend. Of je zag handen in allerlei poses. 

Ik merkte dat het koor ook dikwijls iets deed met de handen: één omhoog, dan weer twee omhoog.... 

Ik merkte aan mijzelf dat ik mijn best moest doen er iets bij te voelen. Ik vond het voornamelijk bedacht, misschien ook wat nadrukkelijk allemaal. 

Trailer

Op een gegeven moment was er een rol voor de sopraanpartij, en helaas: op dat moment haakte ik helemaal af. Ik vond de stem snerpen, wat me vreselijk hinderde. 

En eerlijk gezegd kon het concert van toen af aan geen goed meer doen bij me: de zangstemmen voelden als een wolk, een brij; de films op de achtergrond en alle gebaren hinderden me. Een enkele keer was er een mooi rustmoment, als het koor zweeg en alleen harp of marimba nog te horen was. . 

Thuis beluisterden we de volgende dag de originele uitvoering van Ten Holt, met vier piano's. Wat een helderheid, vergeleken met de wolk aan klanken van de vocale uitvoering. Had mijn Ton gelijk, dat het koor, behalve klinkers, ook consonanten had moeten laten horen? 

Een recensie van het stuk konden we nergens vinden. Ook niet in Utrecht, waar het debuut was.

Mijn liefde voor PADAM is niet over. Maar dit stuk vonden we niet goed. 

Het arrangement van de koorbewerking is van Benno Bonke. Maarten Elzinga verzorgde de filmbeelden. 

Instrumentalisten waren onder anderen Manja Smits, harpiste, en Simona Mihailova, marimba. 

Benno Bonke, arrangeur, geboren 1951.