donderdag 4 februari 2016

Tales of the Grim Sleeper, Nick Broomfield, 2014.

Poster
Een leerzame en onthullende documentaire, die speelt in het arme (zuidelijke) deel van Los Angelos. De verdachte Grim Sleeper is Nollie Franklin. 
De maker, Nick Broomfield. Hier afgebeeld met wel een heel rare tekst erbij. De schrijver ervan heeft een kwade genius, Broomfield verdient juist een lintje voor het aan de kaak stellen van het soort discriminatie dat in deze film stukje bij stukje bloot wordt gelegd!.
Een van de vrienden van Nollie Franklin. Mocht met hem mee naar een hoertje voor hetzelfde tarief. 
Op internet kwam ik ergens de term tegen 'forensisch onderzoek': daarmee vergeleek de schrijver deze documentaire. Een goed gekozen term. De film gaat namelijk hierover:
In Los Angelos werden meer dan 120 vrouwen vermoord, in een periode van dertig jaar. Het begon ergens in de tachtiger jaren, hield toen een poosje op, en werd weer voorgezet in de laatste tien jaar. De tijd dat er geen moorden werden gepleegd, geeft de reden aan waarom er gesproken wordt over 'the grim sleeper'. 
Er is nu een dader opgepakt, die bekend werd door DNA-bewijs: Nollie Franklin. De stelling van de film is, dat de dader - en er wordt aannemelijk gemaakt dat dat Franklin is - gewoon zijn gang is blijven kunnen gaan, omdat zijn slachtoffers hoertjes, of/en verslaafden waren. Wat zou de politie zich daar druk om maken?
In de garage van Franklin vond de politie foto's van meer dan 12o vrouwen, van wie er velen vermoord waren.
Een deel van de foto's van de vrouwen uit het huis van Franklin. Velen met zekerheid vermoord, anderen vermist. 120 foto's dacht ik, en over de 200 vermoorde/vermiste vrouwen!
Dit is Lonnie Franklin.
Dit is op de dag dat de politie Franklin komt arresteren in zijn groene huis. Het DNA van zijn zoon Christopher matcht met het zijne. Hij wordt verdacht van de moord op (slechts) tien vrouwen.

Een van de vrouwen die haar zegje komen doen in de film. 'Als er iets is, ga dan nooit naar de politie.' De politie helpt zwarte mensen niet. Zij kent vrouwen die met Lonnie meegingen en mishandeld werden. Ze werden misbruikt en dan (bijna) vermoord.
In Amerika mogen verdachten tijdens de rechtszaak gewoon gefilmd worden.
Nog een getuige. De zoon van Franklin deugde ook niet. Vader en zoon leefden van diefstal en oplichting. Uit de getuigenissen blijkt dat vader vrouwen meeneemt, martelt, en zeer waarschijnlijk vermoordt. Hij heeft een vriendje die voor hem tapijten reinigt waarop waarschijnlijk heel veel bloed zat. Een ander vriendje steekt voor hem auto's in de fik waar iets mis mee is. 
Er is een enkele vrouw die heeft weten te ontvluchten nadat zij in zijn garage is verkracht en bijna vermoord. 
De vrouw van Franklin leidt een leven los van haar man. Ze komt nooit in zijn garage en in zijn slaapkamer. Die vrouw komt niet aan bod in de film.
Nog een getuige. Alle vrouwen zijn  zeer 'down-to-earth'. 
Een advocate. Zij weet precies hoe er gediscrimineerd wordt in dit deel van de stad. De politie doet niets voor arme, zwarte en gedrogeerde vrouwen. Zij of een ander uit dit kamp, protesteerde toen de politie drukdoenig kwam melden dat zij een dader hadden. Bewustmaking van het feit dat er maar al te veel geweld tegen vrouwen verdoezeld blijft. 
Trailer
Ik wil nog even zeggen dat ik de titel erg mooi gekozen vind: het zijn allemaal verhalen die de ronde doen over deze enge man, in een enge stad. Je zal maar zwarte vrouw zijn, en niet gewaarschuwd worden dat er een seriemoordenaar aan de gang is!
Maar het blijven 'tales', verhalen van velen om de man heen. Geloofwaardig, dat wel!

David Bowie Tentoonstellling

Poster; vanwege de dood van Bowie wordt de tentoonstelling met een maand verlengd. 
De expositie is ook in andere wereldsteden te zien geweest, o.a. Londen zelf, en Berlijn.
Omslag van een promotietijdschrift van het Groninger Museum. De foto rechts is uit The Elephant Man. 
Afgelopen dinsdag ben ik met man en dochter naar het Groninger Museum geweest, om de Touring Exhibition van het Victoria and Albert-museum David Bowie IS te bekijken. 
Vooraf kochten we kaarten met een tijdslot, na de dood van Bowie is het extra druk geworden in het museum.
De rij bij de kassa viel me mee, maar op de expositie zelf was het inderdaad erg druk.
We droegen alle drie een audio tour, die als enige functie had: hard of zacht zetten: er waren in de ruimte aan de wanden, en onder het zeil of tapijt sensoren aangebracht, waardoor je vanzelf de informatie kreeg die paste bij vitrine, scherm, schilderij, kostuum... wat dan ook. Op zichzelf een mooi systeem, al hadden wij drieën allemaal liever zelf kunnen kiezen. 
De tentoonstelling was een beetje naar thema. Er waren kostuums, muziekinstrumenten, beelden van mode-ontwerpers, songteksten in handschrift van Bowie, schilderijen van zijn hand, filmopnames van optredens, stukjes uit speelfilms, foto's..., 
Dit was een van de eerste foto's: een 16-jarige Bowie, voor het eerst bij een bandje, The Kon-rads. De expositie prees het zelfvertrouwen dat hij uitstraalde.
En daar vlakbij hing een 'contactblad', met allemaal afdrukken van Bowie als baby.
Ik zelf ga in dit blog een beetje van de hak op de tak springen. Ongetwijfeld was er een logische opbouw, maar én door de drukte, én door de audio tour - het geluid leek niet altijd te kloppen met wat je waarnam, het scherm liet wat anders zien - kon ik niet goed onderscheiden hoe de structuur precies was. 
Van heel wat events waren er allerlei kladjes in het handschrift van Bowie. Dat had van mij wat minder gemogen. Ik ben ook te weinig vertrouwd met zijn muziek (Wie is Ziggy Stardust precies?) om te weten waar ik precies zat. 
Ik zal dus weergeven wat ik vooral mooi, of opvallend vond, of zelfs aangrijpend.
Een heel bijzondere foto, van de Belg Guy Peellaert. Maakte deel uit van de serie voor de platenhoes van het succesvolle album Diamond Dogs uit 1974. Hierop het hitnummer Rebel rebel.
Erg mooi! Hij wist zich altijd te omringen met talentvolle anderen, voor mode, begeleiding enzovoorts.
Dit ontwerp had hij zelf gemaakt voor de platenhoes van Diamond Dogs. Heeft wat stof doen opwaaien.
Ik vind het ook leuk om te laten zien in welke verschillende gedaantes hij allemaal naar buiten trad. Hier tamelijk netjes en gewoon.
Ziggy Stardust, opmerkelijk de versiering op het voorhoofd, soort bindi (Hindoe, derde oog).
Het pak hier helemaal compleet.
Mooie naaktfoto; hij had een lekker mager lijf,
Bowie wordt ook mode-icoon genoemd. Ton vond die kleding en opsmuk vervreemdend. Ik vond het fascinerend om naar te kijken, maar begrijp het gevoel van afstand wel. Er waren enorm veel pakken te bewonderen, ook de makers ervan.
Echt stil werd ik hiervan: 
Kijk en luister, in het bijzonder van minuut  2.11 tot 3.32; Bowie speelt hier in The Elephant Man. Zijn rol hier inspireerde de maker van Merry Christmas Mr. Lawrence om Bowie te vragen in die film de rol van Jack Celliers te spelen. Hij kan goed acteren!
Een appaerance was hij zeker, ook hier weer. 
Mooie foto; zo ziet hij er ongeveer uit in de film Merry Christmas Mr. Lawrence.
Opmerking Tessel: jammer dat die contactbladen verdwenen zijn, met de digitale fotografie.
Tentoonstelling van een van zijn pakken.
Kansai Yamamoto, de succesrijkste Japanse ontwerper van Bowie; o.a. het Ziggy Stardust-pak is van hem.
Een andere groot ontwerper was Natasha Kornilof: van haar het pierrot-kostuum.... 
....en het beroemde spinnenweb-pak, met de handjes. 

Bowie zelf werd gek van iedereen die iets over zijn twee kleuren ogen moest zeggen. 
Hier als al wat oudere man.
Outfit
Idem
Hij lacht hier heel blij, leuk om te zien. Hij heeft hier al wat aan zijn tanden laten doen.
Mooie foto. Ik weet niet uit welk jaar. 
Trailer van de film The Labyrinth, een fantasy-film. 
Ik vond de beelden met de witte uil erg mooi. Bleek ook veel terug te komen op het promotiemateriaal.
Daar komt ie net aan: de uil.... of Bowie.

En hier nogmaals de uil, met Bowies tegenspeelster, Jennifer Connelly, en het labyrinth uit de titel. 
Bowie als Farao 
David Bowie is not David Jones... Maar niet heus: zijn echte naam was David Robert Jones. 
Pierrotpak, zie ontwerpster boven; ik vond de twee sprekende hoofden ernaast wel leuk. 
Dit was ook weer zo'n verrassing: Bowie bleek te kunnen schilderen. Dit is het hoofd van Mishima. Bowie schilderde in Berlijn, tijdens zijn verblijf daar om af te kicken.
Een foto van Mishima, Japans schrijver 
Hieronder en -boven schilderijen van Bowie van Iggy Pop, ook in Berlijn gemaakt. 


En hierboven tweemaal Iggy Pop op foto's.  
Om een indruk te geven van de tentoonstelling, met de lijnen op de vloer.   
Hier heb ik het al over gehad. 
Heel recente foto van Bowie. Maar het kan zijn dat ik die alleen op internet zag, niet op de expositie.
En deze cd-hoes lag alleen in de museumshop. Black star, de laatste cd; hierop ook Lazarus.
Geboorte- en sterfdatum.
Erg indrukwekkend waren de beelden van de films waarin Bowie gespeeld heeft. Ik noemde al The Elephant Man. Hierboven staat een foto uit Merry Christmas Mr. Lawrence. Captain Jack Celliers speelt/mimet hier, dat hij zich scheert, iets eet, een kop thee krijgt. In werkelijkheid wordt hij uitehongerd en mag hij zich niet wassen. Bowie schijnt mime-lessen te hebben gehad, hij doet het dan ook heel goed. 
Ik ben nu Merry Christmas Mr. Lawrence aan het kijken, mijn blog daarover volgt nog. 
Filmpje over de expositie in Groningen.