maandag 20 januari 2020

Eerste liefdes en laatste verhalen, Oliver Sacks, 2019.

Vertaling van Everything in its place, door Luud Dorresteijn.
Boekomslag
Dit is het eerste boek dat ik lees van Oliver Sacks, terwijl ik toch een bijzonder warme plek voor hem heb. Ik ken hem natuurlijk wel van de televisie, van de serie Een Schitterend Ongeluk, van Wim Kayzer. Ook de film Awakenings, die over patiënten van Sacks ging, met een bepaalde slaapziekte, kende ik wel. Het is bekend dat Sacks leed aan migraine; zijn eerste boek ging daarover.
Oliver Sacks; overleed in 2015. Neuroloog.
Ik geloof dat ik van dit boek Eerste liefdes enz. vernam via een recensie, en het trok me aan.
'Eerste liefdes' slaat, anders dan ik verwachtte, niet op eerste meisjes of vrouwen. (Ik las trouwens net pas, dat Sacks nooit getrouwd is geweest, en homoseksueel was!) Zijn allereerste liefde was..... zwemmen! Dat verhaal ontroerde mij zeer.
Dit plaatje vond ik op de website https://www.oliversacks.com/about-oliver-sacks/ Oliver met zijn Pa.

Citaat Sacks uit Eerste Liefdes:
"Zelf weet ik niet meer hoe ik heb leren zwemmen, ik denk dat ik de zwemslagen leerde door samen met mijn vader te zwemmen, hoewel de trage, gelijkmatige, kilometer vretende slag die hij had (hij was een krachtige man van bijna honderdvijftien kilo) niet echt geschikt was voor een jongetje. Maar ik zag wel dat mijn vader, op het groge gigantische en log, in het water een dolfijnachtige elegantie verwierd. En ik, verlegen, zenuwachtig en ook nogal plomp, merkte dat ik dezelfde verrrukkelijke verandering onderging: in het water vond ik een nieuwe gedaante, een nieuwe hoedanigheid van mezelf. Ik heb een scherpe herinnering aan een zomervakanti3 aan zee in Engeland, de maand na mij vijfde verjaardag, toen ik de slaapkamer van mijn ouders in rende en aan het grote, walsvisachtige lijf van mijn vader trok. 'Kom mee, pap!' zei ik. 'Laten we gaan zwemmen.' Hij wentelde zich langzaam op zijn zij en deed één oog open. 'Hoe haal je het in je hoofd 's morgens om zes uur een oude man van drieënveertig wakker te maken?'

Een andere eerste liefde was de scheikunde, in het bijzonder Humphry Davy.
Sir Humphry Davy, 1778 – 1829) was een Brits scheikundige. Naast zijn vele scheikundige ontdekkingen is hij ook bekend als de uitvinder van de booglamp en de naar hem vernoemde mijnlamp.
Zelf deel ik die liefde absoluut niet, maar ik kon me er goed in verplaatsen, vond het ook heel leuk om te lezen hoe geïnteresseerd Sacks in hem was. Davy is voor hem een ideaal van de wetenschapper, door wie Sacks zijn hele leven geïnspireerd is gebleven om te blijven onderzoeken. 
In 1992 verscheen deze biografie van Davy, van de hand van David Knight. Sacks refereert hieraan. 
Citaat Sacks: 
"Knight heeft een boek geschreven, dat niet alleen groots en erudiet is, maar ook inzicht in de mens en mededogen laat zien."
Van den scheikundige ontdekkingen van Davy noem ik nog de ontdekking van het lachgas. Hij beschreef de effecten daarvan op hem. Verder werkte hij samen met Faraday, en had een grote verbondenheid met de dichter Coleridge, 
De kennismaking met Davy's werk stimuleerde Sacks al vanaf zijn twaalfde het pad van de wetenschap op te gaan. 
Davy had affiniteit met Robert Boyle, tijdgenoot van Newton. Boyle schreef in 1661 Sceptical Chymist, waarin hij de vier metafysische elementen van de oude filosofen eruit gooide, en 'elementen' herdefinieerde als simpele, pure, ondeelbare stoffen. 
Robert Boyle, The Sceptical Chymist, 1661. 
Boyle riep scheikundigen op te experimenteren en stelde dat experimenten de klassieke beperking van chemische elementen in alleen de klassieke vier: aarde, vuur, lucht en water ontkrachtten. Hij pleitte er ook voor dat chemie moest ophouden afhankelijk te zijn van geneeskunde of alchemie, en een eigen tak van wetenschap zou moeten zijn.
Robert Boyle,  1627 –  1691;  Iers filosoof en scheikundige/alchemist.
In Davy's tijd waren literaire en wetenschappelijke culturen nog verenigd, er bestond nog geen  scheiding van het intellectuele denken en het voelen in de zeventiende-eeuwse dichtkunst. Tussen Coleridge en Davy bestond 'een hechte vriendschap en een bijna mystiek gevoel van affiniteit en verstandhouding'. Beiden veronderstelden een verbondenheid tussen geest en natuur. 
In 2016 verscheen deze autobiografie van Sacks. Op de voorplaat een foto van hem op zijn geliefde motor.  Het boek bevat meerdere foto's. Enkele daarvan zijn te vinden op de site van DE GROENE.
Bill Hayes, fotograaf en schrijver, in the Gallery of Photography, Temple Bar, Dublin. Foto van Cyril Byrne
Pas op zijn 75e kreeg Oliver Sacks voor het eerst een relatie, met Bill Hayes, na een celibaat van 35 jaar!  Na Sacks' dood in 2015 (hij werd 82) schreef Hayes het boek Insomniac City, "a lyrical love letter to both his partner of six years, Dr Oliver Sacks, and to New York City itself."

Er staan nog méér interessante essays in dit boek; ik noem: De teloorgang en heilzame werking van het krankzinnigengesticht; ideeën die mij uit het hart gegrepen zijn. 
Verder schreef hij over het syndroom De la Tourette, over Lowell Handler. (In Reizen met Lowell.)
Handler leed aan het symdroom de la Tourette. Hij schreef dit boek erover. 
Lowell Handler; reisde veel met neuroloog Dr. Oliver Sacks, zowel in Amerika als in de rest van de wereld in de late jaren tachtig. Hij ondersteunde het onderzoek van Sacks naar het syndroom met zijn foto's. De bijzondere vriendschap van beide mannen wordt in dit boek door Handler verteld. 

zaterdag 18 januari 2020

Cast away, Robert Zemeckis, 2000.

Filmposter.
Robert Zemeckis; regisseur van o.m. Forrest Gump, Back to the Future deel II en III, What lies beneath, e.v.a. 
Een half verwilderde Tom Hanks. Het was leuk om te lezen, dat de opnames een jaar werden stilgelegd, omdat Hanks in dat jaar 25 kilogram moest afvallen. Hij begint het verhaal als een welgedane heer, op zijn onbewoonde eiland eindigt ie als een ranke slanke man.  
Een ander weet is, dat de film helemaal stil is, geen muziek geeft, zolang Hanks op zijn eiland zit. Om de eenzaamheid te onderstrepen. - Eerlijk gezegd had ik er geen erg in. 
Wat ik aardig vond, is dat Hanks met zijn bal gin praten; hij noemde hem Wilson, en had hem ook een pruik gegeven. Wilson moest ook met hem mee toen hij zich bevrijdde van het eiland. Toen de bal op zee verloren ging, huilde hij alsof er een vriend verdronk.  
Zelfgebouwd vlot; het huisje erop hielp hem door de branding heen. Die branding was een prachtig gezicht, maar een geweldig obstakel. 
Het was een echt bedacht verhaaltje, en in die zin heb ik er niet veel affiniteit mee. Genre Forrest Gump. Maar otne ik die film voor het eerst zag, stond ik meer open voor dat genre.  
Hier ontdekt hij het vuur. Onontbeerlijk natuurlijk om te kunnen overwinnen. 

Nog even de twee vrienden samen. Had wel iets ontroerends. 
IK heb helaas geen plaatje kunnen vinden van de branding. Dan maar een vlak stukje zee.  
Hij was werkzaam bij FedEx, een pakjesfirma. Hier pakt hij dde dingen uit van na de schipbreuk. 
In gesprek met Wilson. We zien Wilson op zijn achterhoofd.   
Zo spoelt ie aan, na het vliegtuigongeluk. 
Hij heeft een vriendin. Maar als hij vier jaar lang niet komt opdagen, trouwt die met een ander, en krijgt ook een kind van die man. - Toch gloort er nieuw geluk aan de horizon.  
Trailer.

The Insider, Michael Mann, 1999.

Filmposter.
Citaat VPRO-site (die de film in 2018 uitzond):
Filmkunstenaar Michael Mann (Heat) liet in 1999 wederom zijn almacht gelden met The Insider, een quasi documentaire gebaseerd op de heikele avonturen van een klokkenluider in de Amerikaanse tabaksindustrie. Russell Crowe speelt de voormalige sigarettenwetenschapper Jeffrey Wigand, een doorsnee man die vlamt onder druk. Zijn klankbord is Al Pacino die fungeert als de nieuwsgretige producent Lowell Bergman van de gerenommeerde nieuwsshow 60 Minutes. The Insider blinkt uit wat betreft regie, cameravoering en montage maar het zwaartepunt ligt bij het sublieme samenspel van Crowe en Pacino. De chemie tussen de heren wordt verbeeld in plaats van uitgelegd en dat is zeldzaam.
Regisseur Michael Mann. 
 De echte Jeffrey Wigand in 2006. Wigand werd geboren in 1942. 
Jeffrey Wigand wordt gespeeld door Russell Crowe. 
Ik vond het een prachtige film, de geschiedenis die hier wordt weergegeven is indrukwekkend en verontrustend. Het ging om klokkenluider, die in de jaren negentig werkzaam was als vice-president van de afdeling onderzoek en ontwikkeling bij Brown & Williamson in Louisville, Kentucky. Hij bracht informatie naar buiten over het knoeien knoeien met tabak.
Het was verschrikkelijk, én spannend om te zien, hoe Wigand werd tegengewerkt. De journalist Lowell Bergman raakt met moeite op de hoogte van wat er speelt in de industrie, want Wigand heeft een zwijgplicht.
Het is een grote innerlijke strijd voor Wigand om de moed te hebben te spreken. Daarbij wordt hij zeer zeker geholpen door Bergman. Maar die steun kan niet verhinderen dat Wigand zijn strijd zelf moet doorstaan. Hij verliest zijn huis, zijn vrouw en kinderen, zijn baan. Hij wordt bedreigd en heeft beveiliging nodig. Niemand lijkt opgewassen tegen de macht van de tabaksindustrie.
Uiteindelijk komt het goed, Bergman besluit het hele verhaal - dat tot en met de rechter is gespeeld - te laten publiceren door The New York Times; die zet op de voorpagina.
De journalist Lowell Bergmann in 2013. geboren 1942.
Al Pacino speelt Lowell Bergmann in de film. 
Merk van Brown & Williamson, de gigant in de film. 
Nog een merk van Brown &Williamson
De geweldige hoofdrol-spelers hier samen. 
Wigand wilde onder meer onthullen, dat de fabrikant ammonia toevoegde aan de tabak, zodat de nicotine sneller de hersenen bereikte. Maar het duurde wel even voordat dat feit in de openbaarheid kon komen.
Jeffrey Stephen Wigand is biochemicus en voormalig vice-president van Brown & Williamson in Louisville, Kentucky. Tegenwoordig geeft hij lezingen over de hele wereld als getuige-deskundige en adviseur voor verschillende tabaksproblemen en besteedt tijd aan zijn non-profit organisatie Smoke-Free Kids Inc, een organisatie die werkt om jongeren te helpen besluiten geen tabak te gebruiken.

Logo van Smoke-Free Kids.
The Insider is gebaseerd op een artikel uit 1996 van Marie Brenner in het tijdschrift Vanity Fair. Onder de titel: “The Man Who Knew Too Much.”
Marie Brenner, onderzoeksjournalist. 
Uit het archief van Vanity Fair
Tien jaar na dat eerste interview met Wigan, sprak  Mike Wallace Jeffrey Wigand weer in zijn show 60 Minutes. 
Mike Wallace , de echte. Was ook niet 100% achter Wigand. Het gezicht van CBS 60 minutes. Overleed in 2012 op 93-jarige leeftijd.
Christopher Plummer speelt Mike Wallace in de film. 
Mooie chemie tussen Wigand en Bergman. Ik vond beide mannen goed spelen.
Trailer
Conclusie:
Verontrustend, hoe moeilijk het klokkenluiders gemaakt wordt. Zoals deze man, die ethisch het enig juiste doet, maar verschrikkelijk wordt tegengewerkt op alle niveaus. Hij is (voorlopig) de verliezer. Ook in Nederland zijn er zulke treurige voorbeelden. Bijvoorbeeld Ad Bos, en Paul van Buitenen. 
Ad Bos, bouwondernemer. Geboren 1948. Bekend als klokkenluider in de bouwfraudezaak. Pas na jaren werd hij niet meer vervolgd  (!) door het OM. 

woensdag 15 januari 2020

1917, Sam Mendes, 2020.

Filmposter. 
Oorlogsepos uit 2019 - hier in Nederland in première in januair 2020 , geregisseerd, mede geschreven en geproduceerd door Sam Mendes. De andere scenarist is Krysty Wilson-Cairns.  De film vertelt het verhaal van twee jonge Britse soldaten, Lance Corporal Will Schofield (gespeeld door George MacKay) en  Lance Corporal Tom Blake (gespeeld door Dean-Charles Chapman) die op 6 april 1917 tijdens de Eerste Wereldoorlog een missie krijgen om een ​​bericht af te leveren aan andere Britse soldaten. Hierin worden zij gewaarschuwd voor een hinderlaag door de Duitsers kort na de Duitse terugtocht naar de Hindenburglinie tijdens operatie Alberich in 1917. Dean-Charles Chapman is bekend van Game of Thrones (niet bij mij); andere bekende spelers zijn Colin Firth, en Benedict Cumberbatch.  Het verhaal is gedeeltelijk gebaseerd op een verhaal dat Mendes is verteld door zijn grootvader van vaderszijde, Alfred Mendes.
Sam Mendes, geboren 1965. 
Als filmregisseur is Mendes bekend om zijn debuutfilm American Beauty, waarmee hij een Oscar won in de categorie Beste Regisseur. Later maakte hij nog twee films, die volgens hem deel uitmaakten van zijn Amerika-trilogie. Het drieluik begint met American Beauty, een film rond het Amerikaanse gezinsleven, later volgde Road to Perdition rond het Amerikaanse gangstermilieu uit de jaren 30 en ten slotte een film rond de US Marine, Jarhead. 
Krysty Wilson-Cairns, geboren 1988. Met Sam Mendes samen schreef zij het scenario voor de film.
Hier de hoofdrollen: links de twee soldaten, dan de vrouwelijke scenarioschrijfster; daarnaast Sam Mendes, en uiterst rechts Roger Alexander Deakins. 
Roger Alexander Deakins,  geboren 1949. 
Engelse cameraman (director of photography) en vooral bekend om zijn samenwerkingen met Joel en Ethan Coen. Deakins werd al veertien maal genomineerd voor een Academy Award. In 2018 won hij met Blade Runner 2049 de prijs voor het eerst.
Colin Firth, als Generaal Erinmore. 
Benedict Cumberbatch, als kolonel Mackenzie. 
De regisseur aan het werk in de loopgraven. 
De film wordt alom geprezen, en is al beloond met diverse Globe Awards. Ook ik prijs de film zeer hoog. Ik vond hem zeer geloofwaardig, authentiek. Hij is ook verschrikkelijk spannend. Voor mij maakt daarbij nog uit, dat ik het bijna als een documentaire zie. Na alle informatie die ik al verslonden heb over de Eerste Wereldoorlog voegt deze film voor mij nog toe, dat ik de gruwelen haast aan den lijve zelf ondervindt; in elk geval beleef ik ze mee. Er wordt steeds gezegd, dat de manier van filmen daar debet aan is, het  gebruik door cameraman van lange takes om de hele film als één continu-opname te laten verschijnen.
Wat ik zelf van de loopgraven in België, in Ieper, gezien en gehoord heb (Museum In Flanders Fields), kloppen de beelden exact. 
Ik werd er helemaal stil van. Het was iets anders dan 'een bioscoopje pikken'. 
George MacKay. Ik kende hem al van de film Captain Fantastic, met Viggo Mortensen. 
Hier viel mij de kalkgrond op. Ik kom er straks op terug. 
 
Samen een heel stuk door niemandsland. 
Soldaat in loopgraaf. Je maakt mee, hoe Blake en Scofield door de loopgraven lopen. Omdat je steeds bij hen blijft, voel je hoe uitgestrekt die linies zijn. Je bent ook mede bang dat ze hun hoofd erbovenuit zullen gaan steken. 
Ik vind hem zo'n karakteristiek gezicht hebben. 
Hier staan ze op het punt naar dat boerderijtje te gaan. Vanaf daar wordt alles anders. Deze wending maakte diepe indruk op mij, het werd indrukwekkend gefilmd. Scofield  in de vrachtauto met andere soldaten, die kletsen over niks. Hij kijkt terug naar die dramatische plek. 
Dit was wellicht een wat geromantiseerd stukje in de film: een zingende soldaat in het bos, alle andere soldaten luisteren toe. 
Maar ik kan me vergissen. 
Zoals gezegd, baseerde Sam Mendes zich op een verhaal van zijn grootvader. In de film worden de namen Ecouste en Croisilles genoemd. Op sites over de Eerste Wereldoorlog was daar het nodige over terug te vinden. 
 
Map showing the locations of Croisilles and Bullecourt – the battle line was between Ecoust-Longate-Croisilles. Image courtesy of www.longlongtrail.co.uk 
Zie ook: DEZE SITE.
Maar ook dit: het
ECOUST Militair Kerkhof,  ECOUST-ST. MEIN; Pas-de Calais. 
Historische foto Ecouste Saint Mein
 De kerk in Ecouste-sur-Mein; ik heb niet kunnen vinden of de kerk verwoest is geweest. 
Zoals ik al schreef, was ik getroffen door de kalkgrond in sommige loopgraven. Hierboven 
oude steengroeven in Cléty. De kust kent trouwens veel kalkrotsen, die wij zelf ooit bezocht hebben: Cap Blanc Nez, recht tegenover de kalkrotsen van Dover.
Cap Blanc Nez, aan de kust nabij Calais. 
Trailer
Nog even: links George MacKay in Captain Fantastic.