Met speciale aandacht voor de lijst - was vaker zeer de aandacht waard!
(Dit ben ik.)
Ferdinand Hart Nibbrig, Zoutelande, tussen 1910 en 1915,
Kunstenaar: Adriaan Herman Gouwe
Titel:T erug van het land, 1917.
Herman Gouwe, Man en kameel in de woestijn, 1922
Nog een keer: leuke lijst.
Twee werken, boven en onder, ik kan de makers niet meer achterhalen...
Gaston Bonneels, Brieflezende vrouw bij het ontbijt, 1917
Léon de Smet, Moeder en Kind, 1915.
De schilderijen hier hingen in de zaal met het thema 'huiselijk geluk'. Die spraken mij het meeste aan, ik ben ook nog speciaal naar het museum teruggegaan om nog één keer door deze zaal te lopen.
Toevallig of niet, de drie vrouwen hier zijn alle drie in het blauw gekleed.
George Lemmers, Onder observatie, 1913
Rob Graafland, Spelevaren op een zomerdag, 1915.
Het leuke van dit schilderij is, dat ik pas van een afstand af kon zien dat er drie personen in het bootje zaten. Er wordt zódanig met verf gewerkt dat je van dichtbij vooral vegen ziet, de afbeeldingen voegen zich 'in je oog' soms later pas.
Willem Paerels, Interieur, 1913.
Dit schilderij trof me ook door de wijze van schilderen: als je ervoor staat, zie je goed dat het is samengesteld uit blokjes, rondjes, et cetera.
Verder viel me op dat het jochie staat, de moeder zit.
Ton zag weer dat het lijkt of de vrouw op het punt staat op te staan.
Floris Verster: Donkere pioenen in een aardewerken pot, 1890
Dit schilderij maakt deel uit van de vaste collectie van het Singer. Ik neem hem op 'for old times sake' - sinds ons vorige bezoek alhier.
(Vlak daarna werd het schilderij van Van Gogh, Pastorietuin, gestolen....)
A Judgment of Reason and Moral, Ge van der Sterren.
De schilder hield een lezing over zijn werk. Die hebben we overgeslagen, we hebben wel een film gezien over zijn werk.
Ons troffen vooral de felle kleuren, wij vonden het niet mooi. Mij deed het te veel aan computerwerk denken.
De 'heilige met het voetbalfluitje' (mijn benaming, zie boven) vond ik nog wel aardig.
Na afloop altijd even struinen in de webshop. Niets gekocht, wel gezien dat er een mooie biografie lag van Jan Mankes.
Mooie titel ook: Jan Mankes, Schilder van Tederheid.
Schrijver is Remon van Gemeren.
Uitgave van 2020.
Om te onthouden....
Boven en onder: wij waren nog nooit de Beeldentuin van het Singer ingelopen... Nu kon het, met het mooie weer. Opvallend mooie beplanting....
We waren nog niet echt klaar met ons uitje. Nog even Laren in. Een oud adres opzoeken: Hamdorff. Ik heb er als tiener ooit gedanst, met een klasgenoot. Dat oude, vermaarde hotel is in 1979 afgebroken. In 1998 ongeveer is het herbouwd.
Hamdorff, 1901
Hamdorff, anno nu.
Poffertjeskraam, Brink, Laren
Hier toch maar niet gegeten, wel in het Brinkhuis.
Brinkhuis Laren; leuke plek om te lunchen; bevat o.a. de bibliotheek.
Op de achtergrond de Sint Jans Basiliek. De kerk hadden we wel even willen bezichtigen, jeugdsentiment in verband met de oude Sint Jansprocessie. We konden naar binnen, maar niet verder dan een kapelletje.
De Brink ziet er nu anders uit, er is een fontein in het midden.
Alle hoofdstukken zijn te vinden onder DEZE LINK. In het Frans.
X. LES QUERELLES CONJUGALES
« L'homme et la femme ne sont plus deux, mais une seule chair. Donc que, l'homme ne sépare pas ce que Dieu a uni. » (Matthieu XIX, 6)
Que de dissertations sur le mariage et sur le célibat dorment dans les bibliothèques ! Vu d'En Haut, le problème est cependant bien simple. Notre grande affaire, ici-bas, est d'apprendre la bonté. L'apprendrai-je mieux en me mariant ou en ne me mariant pas ? La réponse reste personnelle. La vie conjugale devrait être l'école de l'Amour vrai. Elle seule fournit à mes aspirations les épreuves nécessaires de la réalité quotidienne; elle seule me préserve des expériences dangereuses et des capitulations indignes. Elle seule perce à jour la fantasmagorie des rêves de jeunesse, les débarrasse de leurs brouillards troubles et en fait des lumières vivantes et constantes. Il n'y a pas de grand homme pour son valet de chambre, a-t-on dit. Aussi rares sont les vieux époux qui conservent l'un pour l'autre la ferveur admirative du temps des fiançailles. Quels soins ne faut-il pas à la femme comme au mari pour demeurer dignes l'un et l'autre de leur élection mutuelle; quel chef-d'oeuvre qu'un mariage qui conserve jusqu'à la mort la beauté de ses premiers mois ! Toute l'intelligence, toute la délicatesse, toute la volonté trouvent ici leur emploi. La vie conjugale seule apprend le service mutuel et l'abnégation dans ces très petites choses qui servent de piédestal aux grandes. Les époux travaillent à un chef-d'oeuvre qui vaut plus, pour eux et pour les autres, que n'importe quel effort exceptionnel; aucun dissentiment, aucune dissonance ne devrait empêcher l'union; les fautes graves même, du mari ou de la femme, ne devraient servir qu'à la rendre plus indestructible. Seul le mariage fournit tous les prétextes à la patience, à la tendresse, à cette inaltérable sérénité, à cette douceur pleine de grâces, à ces pardons si riches d'Infini, qui forment les étapes de la route du Ciel.
OBSERVANCE : Que chaque époux s'applique, en tout ce qui n'est pas du Mal, à donner du bonheur à l'autre.
Paul Sédir
Mijn vertaling:
X. Echtelijke ruzies
Man en vrouw zijn niet langer twee, maar één vlees. Laat de mens dus niet scheiden wat God verenigd heeft. (Mattheus 19, 6)
Wat staan er niet een hoeveelheid geschriften over huwelijk en celibaat te slapen in bibliotheken! Van God uit bezien is het probleem echter vrij eenvoudig. Onze grote taak hier op aarde is om vriendelijkheid te leren. Zal ik dat beter leren door wel, of door niet te trouwen? Het antwoord is altijd persoonlijk. Het huwelijksleven zou de school van ware Liefde moeten zijn. Alleen dat al levert mij de noodzakelijke opgaven in de realiteit van alle dag om mijn aspiraties waar te maken. Alleen dat al beschermt me tegen gevaarlijke ervaringen en onwaardige capitulaties. Alleen dat al prikt door het schimmenspel heen van jeugddromen, bevrijdt ze van hun troebele mist en verandert ze in levende en constante lichten.
Er is geen groot man die wordt erkend door zijn bediende, zo wordt gezegd. (Zie noot, Agnes) Ook zeldzaam zijn oude echtparen die voor elkaar de bewonderende passie uit de tijd van hun verloving behouden. Welke zorg wordt er niet van zowel vrouw als man verlangd om elkaars verkiezing waardig te blijven. Wat een meesterwerk, een huwelijk dat tot de dood de schoonheid van zijn eerste maanden behoudt! Alle intelligentie, alle fijngevoeligheid, alle wilskracht spelen hier hun rol. Alleen het huwelijksleven leert wederzijdse dienstbaarheid en zelfverloochening in die zeer kleine dingen die een mens groot maken. De echtgenoten werken aan een meesterwerk dat meer waard is, voor henzelf en voor anderen, dan welke uitzonderlijke inspanning ook. Geen afwijkende mening, geen dissonant zou hun eenheid in de weg moeten staan. Zelfs ernstige fouten van man of vrouw zouden alleen maar moeten dienen om hun eenheid onverwoestbaarder te maken. Alleen het huwelijk biedt alle aanleiding voor het geduld, de tederheid, de onveranderlijke sereniteit, de zoetheid vol genaden, de vergevingsgezindheid zo rijk aan Oneindigheid, die bij elkaar de stadia vormen op weg naar de Hemel.
Regel:
Laat elke echtgenoot zich wijden aan alles wat niet het Kwaad is om de ander geluk te geven.
Noot Agnes:
Il n’y a pas de grand homme, dit-on, pour le valet de chambre; mais cela vient simplement de ce que le grand homme ne peut être reconnu que par ses pairs. Le valet de chambre saura probablement bien apprécier ses égaux. Johann Wolfgang von Goethe.
Met andere woorden: Een groot man, of een held, kan alleen worden herkend door zijn gelijken; niet door zijn knecht. Die knecht zal de held onder zijn gelijken herkennen.
Sédir, de schrijver van dit mooie boekje, was een Frans publicist, mysticus, kabbalist, rozenkruiser en martinist. Sédir is een anagram van désir (verlangen). Dit was een allusie op L'homme de désir of De mens van verlangen, een uitdrukking van Louis-Claude de Saint-Martin (stichter) om een fase in de spirituele evolutie van de mens te beschrijven.
Martinisme wordt wel vergeleken met vrijmetselarij. De kern van het martinisme is de 'Weg van het hart'. Zoals Saint-Martin het zelf formuleerde:
"Het doel van inwijding is ingaan in het hart van God en God laten ingaan in jouw eigen hart."
Hieruit hoofdstuk 5:
Johannes de Doper, schilderij van Titiaan
in de oosters-orthodoxe kerk heet hij Johannes Prodromos, Johannes de Voorganger
V. LE PRECURSEUR
« ...Jean parut dans le désert...» (Marc 1, 4)
Le Précurseur est mystérieux comme son Maître. Fils de la vieille repentante longtemps stérile, Elisabeth, et du vieillard assoiffé de Dieu, Zacharie, il est mon Moi purifié; il est l'accomplissement de la promesse divine; il est le premier de tout; il est l'abstinence; il est nu; il est rempli de l'Esprit; il marche droit; il crie dans le désert; il est terrible et il m'attire. Je me sens à côté de lui comme une motte de terre auprès d'une montagne; et pourtant il ne m'effraye pas. Quelque chose me dit qu'il a été, lui aussi, une motte de terre et moi, si je le veux (si je le veux !), je serai grandi un jour à la taille du pic gigantesque. Si je le veux : si je veux ce qu'il faut pour cela; si je veux comme il faut. Ah! je le devine : Ram, Fo-Hi, Sésostris, Platon, César, Marc-Aurèle, saint Augustin, Charlemagne, Shakespeare, Napoléon, tous les illustres, aucun ne reste debout devant le Précurseur. S'il est vrai qu'il a précédé le Verbe dans tous Ses sentiers, si c'est lui qui marche devant le Seigneur, s'il a le droit d'appeler les hommes à la pénitence, il est donc le formidable athlète de Dieu, il est donc un des cavaliers de l'Esprit, il est donc un des Témoins perpétuels ? Ma pensée, étrangère aux grandeurs spirituelles, s'arrête ici; c'est à mon âme à continuer le chemin. Ma logique bronche; que mon admiration s'élance et ouvre une brèche à l'Amour. Que la dureté du Pénitentiaire m'apprenne à être dur pour moi-même. Que les fatigues et le martyre qu'il affronte m'apprennent à devenir tendre pour les autres. Que son isolement me fasse aimer la solitude. Que son indépendance me fasse chérir la sincérité.
OBSERVANCE : Se priver, chaque jour, d'une commodité, pour s'apprendre à diminuer.
Het leven van Johannes eindigde gewelddadig, zie Caravaggio, Salomé en het hoofd van Johannes.
Mijn vertaling:
De wegbereider
De wegbereider is even mysterieus als zijn Meester. Zoon van de oude Elisabeth, de met spijt vervulde vanwege haar onvruchtbaarheid, en de oude man Zacharias, de naar God dorstende. Hij is mijn gezuiverde Zelf. Hij is de vervulling van Gods belofte. Hij is onthouding. Hij is naakt. Hij is vol van de Heilige Geest. Hij maakt recht Zijn paden. Hij is de roepende in de woestijn. Hij is verschrikkelijk en hij trekt me aan.
Naast hem voel ik me als een kluit aarde bij een berg. En toch schrikt hij me niet af. Iets zegt me, dat ook hij ooit een kluit aarde was, en ik, als ik het wil (als ik het wil!) zal op een dag uitgroeien tot de grootte van die gigantische piek!
Als ik het wil: als ik wil wat daarvoor nodig is; als ik wil wat het juiste is!
Ach, ik doorzie het: Ram (Indiase mythische godheid, AdW), Fo Hi (Fuxi? AdW? Chinese god met het lichaam van een slang), Sésotris (mythische stichter van oeroude Egyptische dynastie), Plato, Marcus Aurelius, Sint Augustinus, Karel de Grote, Shakespeare, Napoleon - alle groten der aarde: geen enkele blijft overeind in het aanschijn van de Wegbereider. Als het waar is dat hij voorafging aan het Woord op al Zijn wegen, als hij het is die voor het aangezicht van de Heer wandelt, als hij het recht heeft de mensen op te roepen tot berouw, dan is hij dus de formidabele atleet van God. Hij is dan een van de ridders van de Geest. Hij is daarom een van de eeuwige Getuigen?
Mijn denken, vreemd aan geestelijke grootheden, houdt hier stil. Het is aan mijn ziel om mijn pad te vervolgen. Mijn logica wankelt; moge mijn bewondering zich verheffen en een bres openen naar de Liefde. Moge de hardheid van zijn gevangenschap mij leren hard te zijn voor mijzelf. Moge de vermoeienissen en het martelaarschap waarmee hij wordt geconfronteerd mij leren zacht te worden jegens anderen. Moge zijn isolement me de eenzaamheid doen liefhebben. Moge zijn onafhankelijkheid me de oprechtheid doen koesteren.
Regel: zichzelf elke dag een gerieflijkheid ontzeggen, om te leren kleiner te worden.
Sédir, vermeldt het boek als auteur.
Het is een pseudoniem, dat volledig luidt: Paul Sédir. Zijn echte naam was Yvon Le Loup, hij leefde van 1871 tot 1926.
Dit was een prachtige documentaire, uitgezonden door de EO - die graag mooie natuurdocumentaires uitzendt.
Er gebeurt weinig in de film: twee mannen reizen rond in het Tibetaans gebergte, om de sneeuwpanter, de Velvet Queen uit de titel, te observeren.
Dat gaat niet zo gemakkelijk, het dier laat zich niet gauw spotten. We beleven dus hun zoektocht mee, en worden verrast door alles wat wél voor het oog van de camera verschijnt.
Wat zo mooi is, met de twee reizigers mee op te merken, dat zij de natuur spotten, maar dat zij zelf ook gezien worden - door alle dieren daar.
Je komt helemaal tot rust door het langzame tempo, het zoeken dat nergens dwingend wordt. Zoeken kan, maar vinden is niet af te dwingen.
Uiteindelijk slaagt hun tocht, en zien we de sneeuwpanter verschijnen. Niet alleen hoog in de bergen, ook voor de camera die ze verdekt hebben opgesteld, en die 's nachts opnamen maakt.
Een prachtige, meditatieve film, ik zou hem zó nog een keer kunnen bekijken. Prachtige natuurbeelden, mooie muziek.
Filmmakers Marie Amiguet en Vincent Munier speuren in de César-winnende documentaire The Velvet Queen in de Himalaya naar de mysterieuze sneeuwluipaard. Het resultaat is een bevrijdende, euforische ervaring. “Zo’n plek maakt ons gelukkig, zéér gelukkig.”
Een natuurfotograaf zoekt een sneeuwpanter. Een schrijver zoekt de drijfveer. Beide zoektochten zijn prachtig.
Uit de recensie van Filmtotaal:
"Vincent Munier wordt op zijn beurt ook weer in de gaten gehouden. Niets van wat hij doet ontkomt aan de loerende blik van zijn trouwe waarnemer. De Franse schrijver en beroepsreiziger Sylvain Tesson doet dit bij hem wel een stuk minder onopvallend. Hij is dan ook niet op jacht naar de fotograaf zelf, maar naar diens motieven.
Sylvain Tesson in 2011.
Want wat drijft een getalenteerd fotograaf om naar de meest onherbergzame delen van de planeet te reizen, op jacht naar die ene foto? Wat zegt het over de ontwikkeling van de mens dat Tesson daar op zijn beurt maar moeilijk de vinger achter kan krijgen, terwijl hij met de grootst mogelijke moeite zijn intellectuelenlijf over de bergen en door de sneeuw krijgt?
The Velvet Queen gaat over veel meer dan het in beeld brengen van prachtige Tibetaanse berglandschappen of een mysterieuze wollige katachtige. Dit serene spektakel is veel meer een visuele grondtoon waarover Tesson haast poëtisch zijn semi-filosofische gedachtestromen onder woorden brengt. Hij doet dit op een prettige manier, in korte waarnemingen met passende metaforen, op gedempte toon. Het helpt dat de auteur-avonturier zelf onderdeel is van deze waarnemingen en ze daardoor persoonlijk maakt, zonder verstrikt te raken in grote filosofische denkbeelden of ethische vraagstukken van globale proporties."
Vincent Munier en Sylvain Tesson (r). Tesson is schrijver.
Prachtig! Maar het zoeken in de stilte, de leegte is het mooiste. Het vinden zelf.... een buitengewoon geschenk.
Trailer.
De beide makers, Marie Amiguet en Vincent Munier.
De soundtrack is van Warren Ellis en Nick Cave; die muziek maakt van de film 'een hypnotische kijkervaring', aldus een recensie.
Arte-documentaire, oorspronkelijke titel: Les Hauts de Hurlevent. Besproken werd het boek Wuthering Heights, Woeste Hoogten, van Emily Brontë. Het boek verscheen in 1847. Opmerkelijk genoeg onder pseudoniem, Elli Bell. Het was in die tijd nog ongebruikelijk dat vrouwen publiceerden, vandaar het pseudoniem. Ook Emily's zusters, Charlotte en Anne, schreven onder pseudoniem.
Dit zijn de telgen uit het gezin Brontë; te zien zijn Anne, Emily en Charlotte. Als weggeretoucheerd figuur zien we vagelijk nog broer Branwell.
Twee oudere zusjes stierven jong. Dit portret is gemaakt door Branwell, die zichzelf eruit haalde voor de compositie.
Vader Patrick was dominee, de pastorie stond in Haworth. Het is nu het Brontë-museum.
Brontë Parsonage Museum, Haworth.
Het boek Wuthering Heights is vele malen verfilmd, tot mijn verrassing ook onder andere in Japan, door Yoshishige Yoshida. Hij situeerde het verhaal in Middeleeuws Japan.
Het boek geldt als wereldliteratuur.
Ik ben het op het moment aan het lezen, en beleef er geen plezier aan. Ik lees het denkelijk niet eens uit. Het zit vol nare dingen, moorden, discriminatie, vernederingen. Daarbij is de psychologie idioot. Ik denk dat het boek zijn populariteit te danken heeft aan het griezelgehalte, misschien ook wel aan de gebotvierde haat.
Des te verheugder ben ik dat ik deze docu heb gezien, het heeft een aantal zaken verduidelijkt:
In de docu kwam een zwarte schrijver aan bod, Caryl Philips, die erop wees dat een hoofdthema in het boek is klassenonderscheid.
Caryl Philips, geboren 1958.
Heathcliff - een vondeling, wees - wordt onderaan de maatschappelijke ladder geplaatst, alles is 'Engelse klasse'. De onberedeneerdheid van die discriminatie is één van de dingen die het lezen van het boek af en toe zo vervelend maakt.
De zwarte schrijver legde uit, dat Heathcliff's personage goed gebaseerd zou kunnen zijn op een zwart jochie uit Liverpool. Er was daar een levendige slavenhandel, het zou een verloren, verdwaald kind kunnen zijn in de haven, wiens moeder verder verscheept werd naar een van de Amerika's.
Wat een treurige achtergrond! - Het maakt het verhaal trouwens wel zeer actueel, met onze aandacht voor het slavernijverleden!
Terwijl het jochie dus gered werd, zal het - vanwege zijn afwijkende huidskleur - zeer waarschijnlijk in het Engeland van toen de mensen angst ingeboezemd hebben.
Daarbij viel het ook nog eens uit de (culturele) toon.
Precies zoals Emily zelf uit de toon viel, betoogt de filmer, omdat ze als vrouw schreef. Het feit dat ze dat moest verhullen met haar mannelijk pseudoniem zegt iets over haar positie in de wereld.
Wuthering Heights (1988) by Yoshishige Yoshida, Clip: Takamaru discovers that Kinu is now dead...
Veel is er niet over Emily's leven bekend. Wel, dat ze met haar siblings speelde met een doos met soldaatjes. Daarover schreven ze met z'n vieren - Anne, Charlotte, Emily en Branwell - avonturen in piepkleine boekjes, de boekjes waren dan zogenaamd van de soldaten. Zo was Emily al heel jong bezig met haar fantasie te uiten. Te schrijven, het werden romantische verhalen in de sfeer van Sir Walter Scott, en andere toen populaire schrijvers.
Er is een graphic novel gewijd aan deze vroege schrijfwerkjes van de Brontës. De maakster daarvan, Isabel Greenberg, kwam ook aan het woord in de documentaire.
Beschrijving van de uitgever:
"Een graphic novel over de Brontë-broers en zussen en de vreemde en prachtige denkbeeldige werelden die ze tijdens hun jeugd hebben uitgevonden, Glass Town is een originele graphic novel van Isabel Greenberg die de excentrieke jeugd van de vier Brontës omvat: Charlotte- Branwell- Emily- en Anne. Het verhaal begint in 1825, met de dood van Maria en Elizabeth, de oudste broers en zussen. Het is als reactie op dit verlies dat de vier overgebleven kinderen pen op papier zetten en de fictieve wereld creëerden die bekend werd als Glass Town. Deze wereld en zijn cast van personages zouden de Brontës helpen ontsnappen aan de realiteit van hun leven. In Glass Town beleefden de broers en zussen liefde, vriendschap, oorlog, triomf en liefdesverdriet. Door een combinatie van citaten uit de oorspronkelijk door de Brontës geschreven verhalen, biografische informatie over hen, en Greenbergs levendige stripboekillustraties, zullen lezers in vervoering raken door deze fascinerende denkbeeldige wereld."
Isabel Greenberg thuis in Londen. Foto van Karen Robinson/The Observer
Manuscript van Emily Brontë; bevat gedichten over Gondal, een parakosmos.
Zie Wikipedia: een parakosmos is gedetailleerde denkbeeldige wereld, ontstaan in de kindertijd.
Uiteraard is dit stuk uit de biografie van Emily en haar broer en zusters grondig onderzocht. Dit boek is eraan gewijd:
Geschreven door Christine alexander.
"In their collaborative early writings the Brontës created and peopled the most extraordinary fantasy worlds, whose geography and history they elaborated in numerous stories, poems, and plays. Together they invented characters based on heroes and writers such as Wellington, Napoleon, Scott, and Byron, whose feuds, alliances, and love affairs weave an intricate web of social and political intrigue in imaginary colonial lands in Africa and the Pacific Ocean. The writings of Glass Town, Angria, and Gondal are youthful experiments in imitation and parody, wild romance and realistic recording; they demonstrate the playful literary world that provided a 'myth kitty' for their early - and later - work.'
Het hele verhaal over Heathcliff berust op Emily's fantasie.
Het boek werd transgressief genoemd, het ging over bepaalde grenzen heen. De haat en de wraak gaan daarin erg ver. Ook de dood speelt een grote rol, er komt onder meer het openen van een graf in voor. Grote rol voor het kwaad.
Emily schreef ook gedichten. Charlotte en Anne publiceerden eveneens.
Laurence Olivier, 1939, als Heathcliff.
William Wyler verfilmde het boek in 1939 voor de eerste keer, met in de rol van Heathcliff door Laurence Olivier.
Er volgden meer verfilmingen, waaronder de al genoemde Japanse.
Kate Bush werd beroemd met haar hit Wuthering Heights.
Kate Bush, Wuthering Heights, hit in 1978.
Arte vertelt dit over de documentaire:
Mit seltener und stets relevanter Klarheit stellt sich der Roman den unbequemen Wahrheiten des Menschseins. Emily Brontë enthüllt nie, wer Heathcliff ist. Ein verlorenes Kind? Ein Mann aus Böhmen? Oder ein Sohn von Sklaven, die 1771 in Liverpool, dem damals großen Sklavenhafen Englands, strandeten? Dieser originellen Hypothese geht der Romanautor Caryl Phillips nach. Gerade heute, wo die Erinnerung an Sklaverei und Kolonialismus die westliche Wertegemeinschaft einholt, ist Emily Brontës Werk von zeitloser Aktualität.
Die Dokumentation geht dem bahnbrechend abgründigen Werk auf den Grund. Sie kehrt an die Schauplätze des Romans und des Lebens seiner Autorin - die raue Moorlandschaft von Yorkshire und das bedrückende Pfarrhaus von Haworth - zurück, wo Emily Brontë im Alter von nur 30 Jahren starb.
Ergänzt wird dieses Stimmungsbild durch persönliche Einblicke von Lucasta Miller, der Biografin der Brontë-Schwestern, und Ann Dinsdale, der Chefkuratorin des Brontë Parsonage Museums.
Lucasta Miller, schreef een biografie:
Biografie Brontës
Ann Dinsdale, curator van het Brontë-museum
Beschrijving van dit boek:
Ann Dinsdale paints a detailed picture of everyday life at Haworth in the 1840s, recounting the Brontë family history and describing the local village and surrounding countryside. She goes on to consider the Brontës' poetry and novels in the context of their socio-historic background.
This book provides fascinating insight into the lives of the authors of The Tenant of Wildfell Hall (Anne B.), Jane Eyre (Charlotte) and Wuthering Heights and will be a must for both literature students and Brontë admirers. It is illustrated with numerous rarely seen images from the Haworth archives, including drawings by Charlotte and Emily, together with evocative pictures by local photographer Simon Warner.
De maakster van de documentaire, Mathilde Damoisel
Conclusie: Zeer de moeite waard.... het boek ben ik after all toch maar aan het uitlezen....
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
