Het is gewoon een heel leuke, gezellige film. Het scenario is van Kim van Kooten, en de film is een vervolg op Alles is liefde. (Die heb ik nog steeds niet gezien, maar dat maakt niet uit.)
Er spelen allerlei bekende mensen in mee: Tjitske Reidinga, Martine Bijl, Carice van Houten, Willeke Alberti, Jacob Derwig, Thijs Römer. Ook allemaal leuk.
En de grappen zijn gewoon echt leuk: dat is lastig uit te leggen, maar het is zo.
Winnie zwanger van Charly, ongeweten; wordt zomaar verliefd op hem.
Joram Lürsen, met Carice. Allebei een mooie prijs.
Nog een keer het tweetal, met Kim van Kooten erbij.
Jacob Derwig, echtgenoot van Kim van Kooten. Heeft een hele leuke rol als prima vader en dierenoppasser in Artis. Trouwt met Tjitske.
Stamvader en -moeder. Maar moeder wil eens iets anders.
Dyab Abou Jahjah (Glimlachende wolf; leuk dat Erdbrink naar de betekenis van zijn naam vroeg!), de eerste gast in Zomergasten, met Thomas Erdbrink als interviewer, koos deze film als slot van zijn avond.
Het is een vijf-sterren, documentaire-achtige film, gemaakt door de Italiaan Gilberto Pontecorvo; Gillo, zoals hij ook wordt genoemd, werkte samen met de FLN-leider Yacef Saadi, die ook een rol had in de film (maar onder een andere naam).
Posters
De Algerijnse oorlog woedde van 1954 tot 1962. Deze film laat de gebeurtenissen zien vóór, en tijdens de slag om Algiers, in 1957. Het gaat om de ontwikkeling en de onderdrukking van de stadsguerilla, van de Algerijnen die door middel van strijd onder het juk van het kolonialisme uit wilden komen.
De film ontving een Gouden Leeuw op het Filmfestival te Venetië in 1966. De muziek is bijzonder, afkomstig van Ennio Morricone. Je 'hoort' het oproer erin.
De spelers zijn allemaal amateurs, met uitzondering van kolonel Mathieu; hij is een Frans acteur. Ali La Pointe is een historisch figuur, evenals Yacef Saadi. Beiden waren FLN-leiders. Saadi werkte met Pontecorvo samen, en kreeg ook een rol in de film, zoals al gezegd.
FLN betekent Front de Libération National.
Naarmate de strijd voortduurde kregen zij de OAS tegen zich. De OAS komt in deze film niet voor, deze film beperkt zich tot de strijd tot ongeveer 1960. Wel is het interessant te weten, dat de OAS een rechts-extremistische reactie was van Franse zijde. In de film Outside the law komt deze OAS wel voor, zie mijn blog Hors de la loi. OAS staat voor Organisation de l'armée secrète.
Logo van de OAS
Keltisch kruis, voor het eerst verscheen dit teken op Algerijnse muren in 1961. Het gaf aan dat de OAS daar actief was. Hun optreden de strijd enorm bloedig.Aanslagen over en weer, in Frankrijk en Algerije.
Dit is Yacef Saadi, een der FLN-leiders, die ook een rol speelt in de film, en met Pontecorvo samenwerkte om de film te maken. De andere FLN-leider, Ali Pointe, komt om in de film.
De kashbah, wijk van de Arabieren. Staat tegenover de Europese wijk in Algiers. Vol van steegjes, nieuwe steegjes achter deuren, trappetjes...
.... zo dus. Om voorgoed in te verdwalen.
De Franse koloniale politie trad hard op tegen de FLN; gevangenen werden gemarteld. Het idee was, dat de politie binnen 24 uur informatie moest loskrijgen, anders zat de FLN al weer ergens anders.
Vrouwen binnen de FLN deden hun hoofddoeken af, trokken westerse kleding aan en deden lipstick op. Zo konden ze onopvallend over straat, om ergens naar binnen te gaan om een bom te plaatsen.
Niets nieuws onder de zon: ook toen al een 'muur' tussen de wijken, hier van zandzakken en prikkeldraad.
Mannen in vrouwenkleren.
Alle drie op pad met een bom.
Kolonel Mathieu, gespeeld door Jean Martin. De enige professionele acteur. zijn sympathie lag in de werkelijkheid wel wat meer bij de Fransen dan bij de Algerijnen; vandaar Pontecorvo's keuze.
Ali La Pointe in actie
Een Fransman ondervraagt een FLN-leider...
... en krijgt dit antwoord.
Als er één leider omkwam, nam de volgende in de hiërarchie het meteen over. Ali was de laatste. Toen hij vermoord was, leek de strijd gewonnen door de Fransen.
Deze onfortuinlijke man sloeg door bij de martelingen en verried Ali.
Ook toen bomexplosies, van beide kanten. De Fransen begonnen ermee.
Een lesje terreurbestrijding. Alles was feitelijk geoorloofd.
Het eerste wat de Algerijnen deden was agenten vermoorden om hun wapens in bezit te nemen.
De FLN-vrouwen gedroegen zich natuurlijk zo westers, of zo meegaand mogelijk.
Beelden na een explosie; levensecht.
La Pointe.
De maker van de film Gillo Pontecorvo.
Trailer
In de epiloog van de film wordt verteld, dat na deze stadsguerilla de FLN zich had teruggetrokken in de bergen. Van toen af kwam de opstand overal in het land voor. Het geluid dat uit de Algerijnse dorpen en wijken kwam, was griezelig. bedreigend. Het hoge 'lala'-geluid wat Arabische vrouwen maken met hun tong.
De Fransen hadden het dus goed mis, dat ze meenden de zaak gewonnen te hebben. In 1962 moeten ze zich gewonnen geven, en wordt de onafhankelijkheid van Algerije uitgeroepen.
Interessant om te weten is ook nog, dat in 2003 het Pentagon de film wilde zien, om zich te scholen in de technieken van de stadsguerilla.
Berthold Gunster is theatermaker en regisseur. Hij maakt programma's die een combinatie zijn van cabaret, theater, lezing en interactie met het publiek.
Mijn eerste kennismaking met hem was dit boek, Ik ben okay, jij bent een sukkel. Het boek is 'leuk' geschreven, wat niet helemaal aan mij besteed is. Ik hou ook niet zo van mensen om me heen die de hele tijd grapjes maken. Maar goed:
De kern van het boek is wel interessant, en die behelst dat je gedragspatronen waarin jezelf verzeild bent geraakt, kunt veranderen. Dat kun je doen door de ander te spiegelen. Spiegelen is hetzelfde gedrag aannemen als de ander, bijvoorbeeld door zijn volume en spreeksnelheid over te nemen.
Een voorbeeld van spiegelen uit het boek
Ik kan mij nog herinneren dat de ontdekking van de 'spiegelneuronen' in het nieuws was: baby's leren door te imiteren, nog voor ze enige andere vaardigheid hebben.
Spiegelen als therapeutische vaardigheid is gebaseerd op werkelijk contact, je doet het vanuit empathie voor de ander tegenover je. Je doet het niet om hem of haar te veranderen, maar juist om dat 'willen veranderen' los te laten. Je accepteert de persoon helemaal zoals hij of zij is. Dat spiegelen mag ook geen ander doel hebben dan loslaten, je moet het niet doen om lekker nog een steek onder water uit te delen. Doe je het goed, dan heb je een goede kans op een verandering in vastgelopen patronen.
De 'normale' reactie is, als iemand bijvoorbeeld irritant gedrag vertoont, jij in contrast gaat denken: wat een sukkel, ik zal wel eens even laten zien hoe het wel moet. Die ander merkt dat, en zo ga je samen 'vastdenken': alles loopt vast. Kun je spiegelen, echt erkennen, dan verandert dat vastdenken in omdenken.
Het 'omspiegelen' gaat nog een stapje verder dan het spiegelen: je spiegelt in het kwadraat, waardoor duidelijk is voor de ander dat het anders kan: richting oplossing.
Het mooie is, dat je met dit spiegelen, omdenken en -spiegelen in de eerste plaats jezelf verandert.
Gunster woont en werkt in Utrecht. Er zijn ook twee websites, Omdenken.nl en Ja, maar....
Berthold Gunster, auteur
Gunster lardeert zijn boek met enorm veel voorbeelden. Dat kan voor mij niet verhullen dat het proces dat hij beschrijft niet eenvoudig is. Hij vertelt dan wel hoe succesvol bepaalde trainingen over deze vaardigheid zijn geweest, maar dat waren wel trainingen met professionele mensen. Natuurlijk geeft het boek een aardig inzicht in je rol bijvoorbeeld tegenover 'betweterige schoonzus, bemoeizuchtige baas, of onhandelbaar kind.' En dat is al heel wat.
De titel is een variant op het boek Ik ben okay, jij bent okay, van Thomas Harris, van de zeventiger jaren.
Thomas Harris; bood een mooi vocabulaire voor relatieproblemen: Ouder, Kind, Volwassene.
Daarmee verband houdend was het boekje Mens Erger je niet, van Eric Berne, de psychiater van wie de Transactionele Analyse afkomstig was.
Ik vond dit een mooie, hoewel misschien niet erg opvallende film. Geen gewone misdaadfilm, maar een met authentieke inhoud.
Het gaat over corruptie, maar ook over allerlei loyaliteiten binnen een familie. Zo is Leo Handler (Frank Wahlberg), de jongeman van 24 die aan het begin onschuldig vrijkomt uit de gevangenis, de beste vriend van Willie Gutierrez (Joaquin Phoenix). We vernemen subtiel, dat Leo gezeten heeft voor Willie, na een kraak. Willie is de geliefde van Erica (Charlize Theron).Leo wil niets liever dan een schone herstart maken.
Erica; haar wereld stort ineen als ze achter de waarheid komt over haar geliefde Willie.
Erica's moeder is Kitty, haar tweede man is Frank Olchin (James Caan), de eigenaar van de spoorwegmaatschappij.
Zo worden de zaakjes stiekempjes geregeld
Hij is de spin in het web van het corruptieschandaal, Willie is zijn 'uitvoerder'. Leo's moeder Val heeft een hartkwaal, Leo wil voor haar zorgen (maar dat lukt niet goed, hij heeft zijn opleiding misgelopen door zijn gevangenisstraf). Kitty (Faye Dunaway) en Val Handler zijn zusters.
Faye Dunaway als Kitty, moeder van Erica, echtgenote van Frank Olchin
Echtpaar Olchin. Waarschijnlijk weet zij niks van al zijn corrupte praktijken. Haar eigen dochter is er uiteindelijk het slachtoffer van.
Moeder van Leo
Val Handler en haar zoon Leo (Ellen Burstyn en Mark Wahlberg)
Joaquin Phoenix is Willie Gutierrez; hier is hij zichzelf
Hier als Willie; Phoenix won twee prijzen voor 'best supporting actor'.
Erica, Willie.
Leo wil na zijn gevangenisstraf meteen goed aan de slag, in een eerlijke job. Zijn moeder raadt hem werk bij Frank Olchin aan, haar zusters tweede man. Die biedt aan hem op te leiden tot machinist, maar dat wil Leo niet, omdat hij dan voorlopig nog afhankelijk is van giften van Frank. Hij wil liever samenwerken met beste vriend Willie. Met tegenzin stemt Frank toe.
Al gauw komen we erachter dat Willie de louche zaakjes voor Frank regelt: omkoping, corruptie. Op een spoorwegemplacement gaat het mis: Willie vermoordt een opzichter, Leo verwondt een andere. Leo krijgt de moord in de schoenen geschoven.
Het gesprek tussen Willie en Erica loopt uit de hand, zij wil niks meer met hem te maken hebben.
Erica komt erachter dat haar geliefde Willie niet deugt, Willie vindt het ondraaglijk haar te verliezen en in zijn wanhoop doodt hij haar per ongeluk.
Mark Wahlberg speelt de rol van Leo erg mooi: als een bedachtzame, eerlijke man.
Nog eens, de twee vrienden.
Leo getuigt tegen Frank, maar dreigt door de tegenpartij ingepakt te worden. Iederéén is corrupt, het is een manier om mee te kunnen blijven draaien in dit zakenleven.
Leo's moeder is inmiddels stervende.
Ten slotte is Leo de morele overwinnaar, hij houdt stand. Ondanks alle verleidingen, want ook de tegenpartij is corrupt en wil hem in zijn kamp trekken.
Hoorzitting; hier de twee vrienden.
Deze film is wel vergeleken met The Godfather, vanwege het 'kijkje achter de schermen' bij de corruptie. Maar anders dan bij het Godfather-verhaal gaat het hier vooral over de begrijpelijkheid van het aangaan van corruptie: je moet wel meedoen, wil je je bedrijf in stand houden. Frank wil niks anders dan dat, want als hij niet zorgt dat de opdrachten niet binnenhaalt, al is het door omkoping e.d., dan doet een ander dat. In dit verband is het nuttig om de recensie te lezen van Rogerebert . Deze verwoordt bovendien, dat John Gray het karakter van Frank Olchin getekend heeft naar zijn vader, die ook iets verschrikkelijks was overkomen in verband met corruptie.
De drie hoofdpersonen
De corrupte zakenlui en 'hun uitvoerder vuile zaakjes', Willie
Trailer
Een al weer wat oudere James Gray, 2010. Hij zou Frank Olchin getekend hebben naar zijn eigen vader.
The Yards betekent: het spoorwegemplacement, of rangeerterrein.
