woensdag 11 februari 2015

À l'origine, Xavier Giannoli, 2009

Hoes
Deze film deed me af en toe naar adem happen! Hoofdpersoon is Philippe Miller, een kleine zwendelaar. We weten van meet af aan dat hij een oplichter is, dat maakt het zo spannend wat hij allemaal uitvreet. Want eerst zijn het kleine zaken, maar als we aan het hoofdstuk komen waar het om draait, zien we hoe hij leugen op leugen stapelt, en een heel dorp meekrijgt in zijn oplichterij. Je ziet het gebeuren, en gelooft het haast niet.
Het gaat in dat dorp om de aanleg van een weg, die stilgelegd is omdat er een bepaald soort kever ontdekt is. Miller (in werkelijkheid heet hij Paul) doet zich voor als de reddende engel, die het dorp boven de malaise uit zat tillen. Hoe hij precies manoeuvreert weet ik ook niet, al zien we wel dingen: hij vervalst briefpapier, oefent zijn valse handtekening, schrijft ongedekte cheques uit....
De antiheld Philippe Miller, de acteur Francois Cluzet.
En zo wordt in elk geval gebaseerd op leugens een stuk weg aangelegd. Er komen asfaltmachines, allemaal benodigd materiaal, geld (voorlopig tenminste) een voorman, arbeiders... Het is heel spannend, vooral omdat wij als toeschouwer niet anders kunnen dan ons afvragen hoe lang hij dit bedrog allemaal gaat volhouden.... .
Emmanuelle Devos, als burgemeester Stephane van het dorpje.  Zij en Philippe worden verliefd, een extra complicatie.
Gérard Depardieu als crimineel
Een oude maat van Miller (Depardieu) komt verhaal halen: hij kent hem onder zijn ware naam, Paul. Even lijkt het erop, dat de ontmaskering daar is. Maar dat voorkomt Philippe. Toch duurt het niet lang meer of hij valt eindelijk door de mand, nadat er steeds meer tekenen kwamen dat er zaken niet klopten.
Maar vóór zijn val is hij veranderd van een beetje angstige oplichter tot eentje die in zijn eigen leugens is gaan geloven: de weg moet en zal af, ondanks tegenslag. Ook trotseert hij de stortregen, die het werk ondoenlijk en zelfs gevaarlijk maakt. 
 Ellendeling in de modder.
Door zijn doordrijverij raakt een jonge werknemer ernstig gewond.
Zijn geliefde heeft ten slotte ook door wat voor vlees ze in de kuip heeft. Philippe is nu alles kwijt. Hij gaat naar de firma, wiens naam hij 'geleend'  heeft, en vraagt om geld. Zij doen aangifte. Er ligt een stuk weg in een weiland dat nergens naar toe gaat.
Het verhaal is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. De oplichter is na zijn celstraf verdwenen. 
Trailer
Xavier Giannoli, regisseur.
Slotopmerking: Cluzet  speelt zeer overtuigend, je ziet aan zijn gezicht de ongemakkelijkheid af als hij weer moet liegen. Heel overtuigend!
Alleen Emmanuelle Devos kreeg een César voor haar (bij)rol. 
 

zondag 8 februari 2015

Sefardische Muziek - in het Programma Waterlands Kamerkoor 2015.

 
 
Sefarden zijn Joden afkomstig van het Iberisch schiereiland. Zijzelf noemden Iberië Sefarad, vandaar de naam. Zij werden in 1492 verbannen uit Spanje, en in 1497 uit Portugal met het zogenaamde Verdrijvingsedict.
Kopie van het Verdrijvingsedict, 1492.
Het is overigens wel het vermelden waard, dat niet alléén de Joden werden verdreven: ook de Moslims werden het land uitgegooid.
Een Jood en een Arabier, bij de Klaagmuur met daarop het jaartal van de Verdrijvingsacte. Ook de Moslims werden verdreven.
Een Christen en een Moslim spelen samen; toen leefde men nog in harmonie.
De uitvaardiging van dit edict ging uit van het katholieke vorstenpaar Ferdinand II van Aragon en Isabella van Castilië. De motivatie was, dat de Joden (en dus ook de Moren) de katholieken zouden verleiden tot geloofsafval. In werkelijkheid spekten beide vorsten de schatkist met de rijkdom van  Joden en Moslims, die hun goud en zilver niet mee mochten nemen het land uit.
Ik beperk me verder tot de geschiedenis van de Joden.
De Joden die in Iberië wilden blijven mochten dat, maar  alleen  als ze zich bekeerden; zij werden de zogenaamde conversos. Overigens werd de soep niet zo heet gegeten als ze werd opgediend, want de Inquisitie had geen zeggenschap over de Joden. Velen deden of ze zich bekeerden en oefenden hun godsdienst in het geheim uit, dat waren de zogenaamde crypto-Joden.
Zo'n 200.00 Joden trokken weg uit uit Iberië, en verspreidden zich over Zuid-Europa, de Balkanlanden, Turkije, Noord-Afrika, Nederland en Engeland.
De diaspora der Sefarden. 
De naam Sefardisch betekent Spaans, de taal van de Sefarden was het Ladino: Spaans met een Hebreeuwse inslag. Bekende Sefardische Joden waren/zijn Baruch de Spinoza, Murray Perahia, Pisarro.
De Sefardische Joden worden onderscheiden van de Askenazische Joden. Deze zijn afkomstig uit Oost-Europa, het zuidwesten van Duitsland en het noorden van Frankrijk. Hun taal is het Jiddisch. Bekende Askenazi waren Heinrich Heine, Marc Chagall, Freud, Einstein.
 
Zowel Sefarden als Ashkenazi hadden hun eigen liederen. Als derde soort Joodse liederen kan daarbij nog genoemd worden de Oosterse Joodse liederen, die gebaseerd zijn op het Arabisch, het Perzisch of het Koerdisch. 
 
Veel van de Sefardische liederen waren wereldlijk. Ze bezongen het dagelijks leven, soms met een verbinding naar het Joodse erfgoed. Ze waren zeer levendig, en werden meestal vertolkt door vrouwen, bijvoorbeeld tijdens het uitvoeren van hun huishoudelijk werk (het wassen) of bij het wiegen van hun kinderen. Ze waren zonder instrumentale begeleiding, wel vaak met handengeklap. Met hun gezangen gaven de vrouwen ethische waarden door. In bijvoorbeeld El Rey de muncho madriga wordt gezongen over een koningin die haar man bedriegt met een knecht, en zijn kinderen liever heeft dan die met haar man. Het eindigt met haar straf. Er bestonden veel varianten op dit thema.
De voornaamste liedvormen waren de romansas en de cantigas. Romansas is het Spaanse woord voor onze balladen, cantigas zijn seculiere liederen uit verschillende bronnen: Spaans, Grieks, Turks, Westeuropees. Romansas gingen vaak over koningen, het hof, de adel, en speelden zich af in paleizen. Ze waren vertellend van karakter.
Het was heel gewoon de teksten te vergeestelijken; zo ontstonden dan de zogenaamde piyutim: liturgische gedichten in het Hebreeuws, die bijvoorbeeld als tafelgebed (zemirot) gebruikt konden worden, of bij feesten die een markering vormden in de levenscyclus. Maar ook in de synagoge vonden ze soms een toepassing. Een voorbeeld hiervan is het volkslied La rosa enflorece, dat omgewerkt werd tot Tsur mishelo achalmi ('Rots wiens voedsel we hebben gegeten.) '
 
In ons programma zingen we liederen van:
 
Paul Ben Haïm; hij leefde van 1897 tot 1984. Hij werd geboren in München als Paul Frankenburger. Hij was o.a. assistent-dirigent van Bruno Walter.
In 1933 emigreerde hij naar Palestina, en leefde vanaf toen in Tel Aviv.
Paul Ben Haïm.
Het lied Puncha-Puncha, van Paul ben Haïm.
Joaquin Rodrigo leefde van 1901-1999. Rodrigo werd jong blind, als gevolg van difterie. Zijn geboorteplaats was Valencia, en hij kreeg zijn opleiding in Parijs bij Paul Dukas. In Parijs was hij bevriend met onder anderen Ravel en Strawinski. Bij terugkeer in Spanje (na de Burgeroorlog) vestigde hij zich in Madrid. 
Hij heeft zeer veel geschreven, onder andere balletmuziek, werken voor orkest, een oratorium, werken voor gitaar, voor piano. Het bekendste werd hij door zijn Concerto de Aranjuez, voor gitaar en piano.
Standbeeld van Rodrigo in Rosario, Argentinië
.
El rey que muncho madruga - Een andere versie dan wij ten gehore zullen brengen.
Odeon Partos leefde van 1907-1977. Hij werd geboren in Boedapest en emigreerde naar Tel Aviv. Hij studeerde o.a. bij Zoltan Kodaly. Hij was een beroemd violist bij het Israël Philharmonic Orchestre van 1938-1958. Partos wordt als een van de belangrijkste Israëlische componisten beschouwd.
Odeon Partos
Dov Carmel werd in 1932 te Boedapest geboren, en vertrok na de Tweede wereldoorlog naar Israël.
Dov Carmel
Piyutim, Dov Carmel
Misha Segal werd in 1953 te Haifa geboren, en groeide op in Tel Aviv. Hij werd beïnvloed door de jazz, door Elton John en The Beatles. Hij emigreerde naar Amerika, waar hij o.a. componeerde voor de film Pipi Langkous en voor The Phantom of the Opera.
Misha Segal
Het lied Tsipor Shinya werd bewerkt door David Mors (geen foto).
 
Salomo Rossi leefde van 1570-1630. Hij was Italiaans-Joods, en leefde aan het hof van Mantua van 1587 tot 1628. Daar was hij zo geliefd, dat hij geen gele badge (ook al een ster?) hoefde te dragen. Hij stierf bij de inval van de Oostenrijkers die de Gonzagas versloeg; of bij de pest die op deze nederlaag volgde.
Rossi's opening van de Madrigaletti, Venetië, 1628 
Barekhu, Salomo Rossi
Abraham Caseres was een Portugees-Nederlandse componist, hij leefde maar kort, van 1718 tot 1740. Hij componeerde, maar leefde van diamant-slijpen. Hij bestudeerde de kabbala. (geen foto).
 
De uitvoering van de Sefardische muziek zal plaats vinden op 21 juni aanstaande, in Zunderdorp, tijdens de fietstocht Waterland-Kerkenland 2015. 
Nadere informatie hierover volgt nog.
Ons koor zal optreden in de kerk in Zunderdorp.
 
 
 
 
 







zaterdag 7 februari 2015

Hoe ouder, hoe eigenwijzer - Sandra Kooke, 2015.

Soms lees je in de krant een artikel dat je méér doet dan gewoonlijk.
Dat overkwam mij met Hoe ouder, hoe eigenwijzer van Sandra Kooke in de Trouw van vrijdag 6 februari jongstleden. Het gaat over de tentoonstelling 'De late Rembrandt' in het Rijksmuseum die aanstaande donderdag begint.
Ik ben altijd al een bewonderaar geweest van de oudere Rembrandt. Zijn (zelf)portretten uit deze periode vind ik geweldig.
Maar waar dit artikel mij op wees, was weer een nieuwe invalshoek. Zie bijvoorbeeld dit schilderij:
 
De samenzwering van de Bataven onder Claudius Civilus, van circa 1661-1662.
Ik meen me te herinneren dat ik dit schilderij wel eens gezien heb, en dat ik er langs gelopen ben,  'niks aan'. Hetzelfde overkwam de schrijfster van het artikel. Totdat een Rembrandt-kenner haar erop wees, dat ze dan niet goed keek. Ze ging terug, en van haar ontdekkingen verhaalt ze in haar artikel. 
Rembrandt lapte alle classisistische regels van de kunst aan zijn laars, op oudere leeftijd. Hij concentreert zich op de emoties, op waarachtigheid, en niet meer op de regeltjes voor de schoonheid. Dit schilderij was bedoeld destijds om in het nieuwe Stadhuis op de Dam op te sieren, maar daar werd het al snel weggehaald. De pokdalige, eenogige Claudius met zijn gezworenen is ook niet echt een staaltje van harmonie om naar te kijken. Het is maar in een paar kleuren geschilderd, soms met dikke vegen. Een figuur aan tafel is zelfs weggehaald, en een zwaard zweeft in de lucht. Zo is het schilderij ook een 'lesje in schilderen.' Hoe dan ook week Rembrandt af van de heersende esthetische normen. Dat is wat hem juist zo bijzonder maakt. 
Badende vrouw. Een paar witte strepen vormen haar hemd.
Zelfportret met twee cirkels.
Titus aan zijn lezenaar.
Kooke wijst ook op een ander aspect van de late Rembrandt: hij tracht zijn modellen vast te leggen op een moment van ingekeerdheid. Het portret van Titus is daarvan een mooi voorbeeld: wat denkt het joch, terwijl hij daar zo voor zich heenkijkt? En wat ziet de vorsende blik van het zelfportret? Of die badende vrouw: je geniet met haar mee, met haar benen daar in het water.
 
Ik heb al kaartjes in huis voor de tentoonstelling. Ik verheug me er nu nog meer op. Er gaat niets boven het zien van het echte schilderij!
Sandra Kooke


 



vrijdag 6 februari 2015

Citizen Kane, Orson Welles, 1941.

Poster

Trailer
We hebben deze oude film met veel genoegen bekeken. Hij deed nog heel modern aan, onder andere met de belichting.

Ik citeer hier Wikipedia:
De film vertelt het verhaal van Charles Foster Kane, een man die niet in staat is om liefde te uiten voor iets anders dan macht. Kane, een rijke krantenmagnaat (gespeeld door Orson Welles), sterft aan het begin van de film in Xanadu, zijn groot maar vervallen landhuis te Florida. Hij uit zijn laatste woord, Rosebud (rozenknopje), en een glazen sneeuwbol met een winterlandschap glijdt uit zijn hand. Een filmjournaal vertelt hierna het leven van Kane, zoals het bekendstaat in de media.
Verslaggever Jerry Thompson wordt er door filmjournaal-producent Rawlston op uit gestuurd om te onderzoeken wat dit laatste woord betekent. Hij interviewt familie, vrienden en collega's en ontrafelt zo het leven van Kane. Hij wordt arm geboren, maar zijn ouders (Agnes Moorehead en Harry Shannon) laten hem op jonge leeftijd in de steek als ze een goudmijn erven. Hij wordt opgevoed door zijn  voogd, de strenge  industrieel Walter Parks Thatcher, met wie hij zeer slecht opschiet. Op latere leeftijd neemt hij het impulsieve besluit om samen met zijn schoolvriend Jedediah Leland (Joseph Cotten) en trouwe assistent Mr. Bernstein (Everett Sloane) een krant te beginnen. Deze krant, The Inquirer, groeit uit van een sensatiekrantje tot een van Amerika's grootste dagbladenketens, en Kane staat aan het hoofd van een media-imperium.
Kane trouwt met Emily Norton (Ruth Warrick), het nichtje van de president. Hij besluit ook een gooi te wagen in de politiek en stelt zich kandidaat voor het gouverneurschap, maar ziet zijn kansen verbleken als zijn politieke tegenstander, de corrupte Jim Gettys (Ray Collins) onthult dat hij een relatie heeft met het beginnende zangeresje Susan Alexander. Hij ziet zich gedwongen te scheiden van Emily en uit de verkiezing te stappen.
Dorothy Comingore als Kane's tweede vrouw Susan. Aanvankelijk schuw, maar verandert wel door haar man, en verlaat hem ten slotte.
Susan wordt zijn tweede vrouw, en Kane probeert van haar een operaster te maken. Dit wil echter ook niet lukken. Door zijn dominante, tirannieke gedrag weet hij al zijn vrienden en kennissen van hem te vervreemden, en trekt hij zich terug in zijn enorme, nooit voltooide paleis, Xanadu, waar hij leeft als een kluizenaar.
Thompson weet zijn verleden te ontrafelen en komt er achter hoe Kane aan zijn macht en tirannieke persoonlijkheid is gekomen, maar geeft de zoektocht naar de herkomst van het woord Rosebud op. Aan het publiek wordt echter het geheim prijsgegeven: de naam staat geschreven op het  sleetje uit Kanes kindertijd, toen hij nog bij zijn ouders woonde. Het sleetje wordt, met een aantal andere spullen van Kanes enorme verzameling, verbrand.

Een voorbeeld van de bijzondere belichting.

De sneeuwbol die stukvalt bij Kanes dood. 
 


Kane beoefent zelf het 'yellow journalism', maar gaat er ook onder gebukt. (Geen echt onderzoek, wel pakkende koppen.)

Het raadsel Snowbud: het sleetje dat hij had in een gelukkiger leven, voordat zijn moeder hem in de steek liet.

Het scenario is van Orson Welles en Herman J Mankiewicz gezamenlijk.
Co-scriptschrijver Herman J. Mankiewicz.
Interessant nog om te melden is dat Charles Foster Kane karakter een samensmelting is van een aantal bestaand hebbende figuren, namelijk William Randolph Hearst, Samuel Innell en Harold McCormick, allen krantenmagnaten PLUS Orson Welles zelf.

Deze film was voor mij heel verrassend! Zo oud al, en nog zo goed verteerbaar. Geen wonder dat hij als een der beste films aller tijden geldt. Hij heeft nog steeds zijn frisheid behouden.

Touching the void, Kevin McDonald, 2003.


Hoes film
Boekomslag
Deze biografische bergfilm is gemaakt naar het boek met dezelfde titel, geschreven door Joe Simpson. Hij is de eigenlijke hoofdpersoon van deze film (ik beperk me tot de film, het boek heb ik niet gelezen.)
Joe Simpson (25) en zijn klimvriend Simon Yates (21) besluiten in 1985 om de westflank van de 
Siula Grande in Peru te beklimmen.
Joe Simpson en Simon Yates ten tijde van de film, 2003.
Ze zullen de tocht met z'n tweeën afleggen, zonder dragers of andere bijzondere voorzieningen. Wel doet één kennis van hen mee, die ze kort daarvoor hebben opgeduikeld. Geen klimmer, hij zal in een tentje ergens halverwege de berg op de spullen passen.
Het gaat fout tijdens die tocht met het tweetal, heel erg fout. Joe breekt zijn knie. Simon laat hem niet in de steek - wat Joe al een wonder vindt. Ze proberen samen de berg af te dalen. Maar dan ergens gaat het wéér mis, Joe valt, en hangt boven een spleet aan het touw. Dat is 90 meter lang, maar moet na 45 meter door een ring gehaald worden; het gewicht van Joe moet er dan even af. Dat lukt natuurlijk niet. Simon besluit het touw door te knippen. Joe valt de diepte in en belandt in een gletsjerspleet, gruwelijk. Tegelijk is het daar gruwelijk mooi.
In de gletsjer 
 
Maker van de film, Kevin McDonald
Simon probeert nog even Joe te vinden, maar bij de gletsjer aangekomen is hij overtuigd dat Joe dood is. Hij keert alleen terug naar het kampje. Met de man die daar wacht, verbrandt hij de kleren van Joe.
We volgen nu Joe verder in al zijn ellende, maar ook in al zijn moed en uithoudingsvermogen. Soms heeft hij haast mystieke gewaarwordingen, soms zijn die zeer prozaïsch: op het dieptepunt van zijn ellende hoort hij steeds maar het verschrikkelijke liedje Brown Girl in the Rain in zijn hoofd, van Boney M. Om te moeten sterven met dát lied, herhaald en herhaald, in je hoofd....
Op handen en voeten, op zijn buik, in dichte mist en storm, uitgedroogd, zonder eten, gaat hij toch verder. Eerst maar eens twintig minuten door, dan nog eens twintig minuten.
Uiteindelijk vindt hij water, modderig, maar water. Hij drinkt.
Nog weer verder. Hij bereikt een plek waar het vreemd ruikt. Hij beseft dat hij in de latrine van hun eigen kampje ligt.
Niet lang daarna bereiken zijn twee maten hem, en is hij gered.
 
Het verhaal is een must voor bergbeklimmers, de val en de redding daarna zijn zeer uitzonderlijk.
 
Het was een ongelooflijk spannende film om naar te kijken. Een gedramatiseerde documentaire, jonge bergbeklimmers spelen de tocht na die de twee hoofdfiguren destijds hebben afgelegd. Tussendoor vertellen Joe en Simon elk hun verhaal zoals ze het zich herinneren, en zoals ze het zeker honderden keren verteld zullen hebben. Joe heeft het Simon nooit kwalijk genomen dat hij het touw heeft doorgeknipt. Vele anderen wel. Maar wat zou ik zelf gedaan hebben in zo'n situatie? Ik ben blij dat ik niet voor die keuze sta!
De beelden zijn van een ongelooflijke, maar wrede schoonheid. Ik met mijn hoogtevrees, en daardoor angst voor bergen, kan met niet indenken dat iemand aan zo'n avontuur begint. Er werden veel beelden vertoond die vanuit een helikopter geschoten moeten zijn. Geweldig!
 
Joe Simpson heeft een SPECIALE WEBSITE, met allemaal informatie over boek, film, en bergbeklimmen. Hij is na zijn redding een aantal keren geopereerd en is weer gaan klimmen. Hij klimt nog steeds!
 
In deze recensie van THE GUARDIAN wordt mooi weergegeven waarom deze film een Oscar heeft gewonnen.
 
Volgen nu wat beelden, die totaal niet kunnen concurreren met de schoonheid van de film (die natuurlijk weer niet kan concurreren met de natuur zelf.) Om toch een idee te krijgen geef ik ze hier:




 

 

 



 
Trailer 
Complete film.
Siula Grande

Spem in alium

Al meer dan een jaar geleden besloten wij als jubileumcommissie van het Waterlands Kamerkoor  - Eszter, Björn, Marjon, en ik als financieel toehoorder - in samenspraak met Hans, onze dirigent, Spem in Alium van Thomas Tallis op het programma te plaatsen van het Concert of Generations. Dat concert staat nu gepland  op 7 november aanstaande. 
Janet Cardiff in Ontario, 2013.
Ikzelf kende Tallis' stuk via het Cobra Museum in Amstelveen. In ik-weet-niet-meer-welk-jaar stelden zij het werk  The 40 Part Motet van Janet Cardiff ten toon: zoals hierboven in een trailer te zien valt (deze opstelling is in Ontario). 
Veertig luidsprekers stonden in een kring opgesteld. Het idee is, dat je bij elke stem afzonderlijk kunt verwijlen om die een beetje te kunnen 'highlighten' boven het geheel uit. Ik was er zo van onder de indruk dat ik de naam Tallis nooit meer vergat.
Maar Tallis is niet alleen populair bij beeldend kunstenaars; ook de film heeft hem ontdekt. Dat merkte ik bij het kijken naar Touching the Void. Een spannende gedramatiseerde documentaire over twee bergbeklimmers die de berg de Siula Grande van meer dan 6000 meter in Peru proberen te bedwingen. Eén van de twee raakt daarbij gewond, en blijft alleen achter. Hij overleeft op ongelooflijke wijze, en publiceerde er een boek met dezelfde titel over. Het is een must voor bergbeklimmers.
Als de twee - nog voor het ongeluk - de moeilijke westrand bedwongen hebben, klinkt ook het Spem in Alium.

Gebruik de schuif als je het Tallis-moment mee wilt beleven: het is ongeveer vanaf punt 17.25 tot en met ongeveer 18.25.
 
Touching the void is een prachtige film, vanwege de beelden, maar ook door het verhaal - nagespeeld door jonge klimmers en van commentaar voorzien door de 'echte'  klimmers van toen, zo veel jaar na dato.
Ook de vragen die de film bij je oproept maken de film interessant. Voor belangstellenden verwijs ik naar de link voor de complete filmhierboven; en naar het blog dat hier binnenkort van mij over zal verschijnen.

Maar het leukste komt nog: Spem in Alium komt straks ook voor in de film Vijftig Tinten Grijs. Die film  komt volgende week pas uit, en is gemaakt naar de trilogie van E.L. James, pseudoniem voor Erika Leonard.
E.L.James
Het zeer populaire driedelige erotische boekwerk, bestaande uit Fifty Shades of Grey, Fifty Shades Darker, en Fifty Shades Freed, diende als basis voor het filmscript. De boeken stonden lange tijd op de bestsellerslijsten. 'Zinderend' is wel het minste wat je erover kunt zeggen.
Boek 1.
En dat 'zinderende' is dus straks te zien in combinatie met de muziek van Thomas Tallis, die zingt:
Spem in alium nunquam habui
Praeter in te, Deus Israel
Qui irasceris et propitius eris
et omnia peccata hominum
in tribulatione dimittis
Domine Deus
Creator caeli et terrae
respice humilitatem nostram.
Vertaald:
Ik heb nooit mijn hoop gesteld op een ander
dan op U, Oh God van Israël
Die zowel woede als genade kan tonen
en die alle zonden vergeeft
van de lijdende mensheid.
Heer God
Schepper van hemel en aarde
gedenkt onze zwakheid.
Tallis; leefde van ca. 1505-1585. Portretje werd 150 jaar later (!)gemaakt, door Gerard Vandergucht. Tallis geldt als een der beroemdste Engelse componisten.
 
Hier volgt dan een promotiefilmpje: Tallis in combinatie met mooie plaatjes. Ik geloof vanaf donderdag a.s. in de bioscoop. Dan Tallis dus in combinatie met de Vijftig Tinten.  
Ach ja.