The Pledge - Sean Penn, 2001

Gisteravond twee films achter elkaar bekeken op Fox, de nieuwe zender. Gelukkig veel minder reclame dan op RTL, en wat een feest, twee keer kwaliteit! De eerste film was Eastern Promises, de tweede deze The Pledge. De hoofdrol is voor Jack Nicholson.

Ook in deze film gaat Nicholson met pensioen, hoe heet die andere film toch ook alweer, waarin hij op zijn vijfenzestigste met een camper gaat reizen?
Hij houdt van vissen, maar kan toch niet anders dan door blijven werken aan de laatste zaak die zich nog tijdens zijn werk voordeed: de moord op een 9-jarig meisje.
Anders dan zijn collega's gelooft Nicholson niet dat de ware killer gevonden is, en hij zoekt in zijn eentje verder. Hij heeft zo zijn theorieën.
Hij koopt een tankstation annex huis in het gebied waarin de moordenaar volgens hem actief moet zijn, want hij weet ook al vrij snel dat dit niet zijn enige moord was.
Een aardige buurvrouw met kind valt voor hem, en hij voor haar en haar dochter. Beiden trekken bij hem in, hij is de aardigste van alle vaders, leest voor, bouwt een schommel, is alert, noem het maar op. Lieve man natuurlijk ook. De dreiging van de seriemoordenaar blijft hangen, en er lijkt zich een gelegenheid voor te doen dat hij hem in de kraag kan vatten. Daartoe neemt hij een risico met het meisje. Zij moet naar de plaats gaan die ze met 'de tovenaar' heeft afgesproken. Jack en zijn vroegere collega's liggen rondom met hun pistolen in de aanslag.
Maar er verschijnt niemand, en de collega's denken nu eigenlijk dat onze Jack een beetje malende is geworden. Ze laten hem alleen en keren terug naar het bureau.
Op dat moment verschijnt de moeder van het meisje. Ze scheldt Jack uit, is hij nou besodemieterd om haar dochter bloot te stellen aan zo'n groot gevaar... Dit had ze nooit van hem gedacht, en woedend verbreekt ze de relatie.
De weggereden politie-mensen zien onderweg een auto-ongeluk. Het betreft de gezochte auto, die hier in de fik is gevlogen. Het klopt helemaal, ze zien 'de reus', een hele grote man, de werkelijke verdachte, verbrand achter het stuur.
Maar alles is bij het oude gebleven. De tijd is verstreken, Jack is echt gaan malen, en blijft dat de rest van zijn leven doen. Met zijn verwardheid opende de film al, we hadden het kunnen weten! Zijn huisje met tankstation raakt verloederd, einde film.

Trailer

Ik ken Sean Penn ook van The Thin Red Line (1998), en van Dead Man Walking (1995).

Ik houd wel van Jack Nicholson, maar vind dat hij zich ook wel eens te veel uitslooft. Dat doet hij in deze film niet, behalve dan misschien met die halfdichte ogen af en toe. Maar over het algemeen  speelt hij redelijk naturel. Het is een tragische rol. 

Eastern Promises - David Cronenberg, 2007

Poster

Een heel spannende misdaadfilm.

Ik begreep uit de toelichting van de VPRO-gids, dat het bij een eerdere film van Cronenburg ging om de uitersten van goed en kwaad in een mens. ('een meeslepend portret van het slapende beest in een oenige man', in History of violence.) In Eastern Promises is dezelfde acteur (Viggo Mortensen) de alwetende Russische chauffeur van een uiterst criminele Russische familie in Londen. Een vroedvrouw 'boort bij hem de goedheid aan': de keiharde chauffeur blijkt spion in dienst van de Engelsen te zijn. Hij helpt de vroedvrouw de werkelijke vader van de verweesde baby op te sporen (de bende-leider) en hem aan te klagen. Hij heeft haar oom niet vermoord, zoals hem was opgedragen, maar hem naar Schotland helpen ontsnappen. De baby mag bij de vroedvrouw blijven, die zelf haar kindje pas geleden verloren had.

Heel harde scenes, een paar moorden, vechtscènes, o.a. in het badhuis. Pjoeh! 

Ik las in de kritieken dat de film zo hard overkomt doordat er met messen wordt gewerkt, en niet met pistolen of geweren. Verder worden de moorden op 'nogal intieme plaatsen' gepleegd, waardoor het heel dichtbij komt. Een voorbeeld is de eerste moord, die gebeurt bij de kapper.

De misdadigers zijn in dienst van Vory y Zakone, een Russisch syndicaat. Leden daarvan hebben hun hele levensgeschiedenis op hun lichaam getatoeëerd staan.  De  sterren op hun knieën en boven hun hart geven aan dat zij lid zijn van dit selecte gezelschap! 

De vader-zooncombinatie wordt geprezen. Ondanks het griezelige van de film moest ik daar ook nog wel eens om lachen! De film is sterk homo-erotisch, maar vooral door de lading: de zoon is homo, en eigenlijk verliefd op zijn chauffeur. Openlijk kan hij het niet zijn, zijn vader haat homo's.

De titel Eastern Promises slaat op oosten, Eastern betekent in Engeland ook: Rusland. De 'promises' kan op van alles slaan: de mensenhandel (het gestorven 14-jarige moedertje was voor sex hierheen gehaald); de eventuele redding van het kindje naar Rusland; de nieuwe toekomst als lid van de bende, enzovoorts.

Cronenberg is ook beroemd om zijn film The Fly, van 1986.



Tapas - Jose Corbacho and Juan Cruz. 2005

Hoes

Rond de bar Lolo wonen een aantal mensen die in deze film samen de hoofdrol spelen. Conchi is een oude oma, die haar pensioen aanvult met het verkopen van drugs. Haar man lijdt aan kanker en zal spoedig sterven. Twee vakkenvullers , César en Opo houden zich bezig met de liefde en sex in het algemeen, maar in het bijzonder die tussen Raquel en César. De uitbater van de bar behandelt zijn vrouw Rosalia zo slecht dat ze ervandoor gaat. Haar plaats wordt ingenomen door een jonge Chinees, die zulk precies en fantastisch werk levert, dat de bar er op vooruit gaat. De baas noemt hem ook maar Rosalia, zodat niemand in de gaten heeft dat hij in de steek gelaten is door zijn vrouw.

De leukste scenes zijn misschien wel die met de Chinese kok, die werkt alsof hij Kung Fu doet

Hoewel de toon luchtig is, worden er toch lastige kwesties behandeld: de man van Conchi sterft aan het eind door de morfine die zijn vrouw hem (uit barmhartigheid) toedient; de onmogelijke liefde tussen César en Raquel doet beiden pijn. Opo blijft een vervelende vriend.
De film werd ons als 'heel leuk'  aanbevolen. Dat vonden wij niet; of niet alléén. Er zat iets heel menselijks aan, de personages waren goed na te voelen. Maar heel bijzonder was de film toch niet.
De Filmkrant schrijft een kritische recensie over wat zij een mozaïekfilm noemen.

 

De titel Tapas slaat niet alleen op de kleine hapjes, maar ook op 'bedekken',  tapar: het bedekken van geheimen.

Congo Business Case - Holland Doc, Hans Bouma (2013?)

Met de historische leesgroep zijn we nu Congo van David van Reybrouck aan het voorbereiden. Om die reden had ik meer dan gewone belangstelling voor de gisteravond uitgezonden documentaire Congo Business Case. Het was zeer onthullend!
Hoofdpersoon is Daniel Knoop, die jarenlang gewerkt had als ontwikkelingswerker bij de FAO, en nu in Congo een eigen bedrijf startte op een oude missiepost.
Zijn bedoeling is ervan te kunnen leven. Hij denkt dat er een manier te vinden is waardoor de cassave/maniok van de boeren meer geld gaat opbrengen. Hij denkt dat Congo een soort voedselschuur voor heel Afrika kan worden, als het maar georganiseerd wordt!
We zien met welke problemen Daan allemaal worstelt: Afrikanen die tegen hem opzien en gouden bergen van hem verwachten; afhankelijk zijn als bedrijf van één enkele kleine vrachtwagen; afhankelijk zijn van modderwegen waarin de auto keer op keer vastloopt; boeren die tegen het advies in bos blijven verbranden om zo een vruchtbaar akkertje te hebben (dat echter na een jaar wegdrijft met de regen); boeren die hun cassave van steeds dieper uit het oerwoud halen, waar het bijna niet meer te vervoeren is; tegenwerking door mensen die rondstrooien dat er een betere prijs te krijgen is; tekort aan fondsen; hij koop de witte wortels geschild, terwijl ze dan heel snel verkleuren, en hij nooit op tijd bij zijn fabriekje op de missiepost is. Wég hele oogst!
Je merkt aan de Congolezen dat ze een heel andere denkwijze hebben dan Daan; er mogen geen schilderijen van Daan achterblijven omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat ze nog in hekserij geloven. (Dit laatste komt, weliswaar kort, aan het einde van de film nog naar boven.)
Daan is mislukt in zijn missie, dat weet je al meteen bij het begin. De Congolezen vertellen boos dat Daan zomaar vertrokken is, zonder afscheid te nemen. Sommigen zien hem als een lafaard.
Wij begrijpen het hele verhaal pas aan het eind van de film, wanneer die beginbeelden nog eens herhaald worden.
De Congolesen begrijpen niet, dat hij niet kon leven van de opbrengst, en dat de € 50.000,-- die hij bij een tweede ronde fondsenwerving toch nog binnen heeft gesleept, wel genoeg is voor een Congolese directeur (Rosaire), maar niet voor hem erbij.
Daan zelf zal uiteindelijk weer gaan werken bij een andere ontwikkelingsorganisatie. De film begint en eindigt met de brand die de boeren (toch weer) aansteken in het landschap. Ze zijn niets verder gekomen. Ze hebben Daan bestreden, terwijl hij het beste met hen voor had.
De film riep bij Ton en mij veel discussie op. Hij werkte ontmoedigend op het hele thema 'ontwikkelingshulp'. Daan kwam op mij over als iemand die veel te snel dacht, en niet genoeg doordacht aan zijn plannen begon. De boerenbevolking blijft in de oude structuren geloven, maar menen tegelijk dat het heil als een geschenk van de blanken moet komen.
Brrrt, wat moeilijk!

Daniël Knoop, links

 

 

In dit filmpje een interview met Daniël Knoop

 

 

Op het webblog van Holland Doc kun je een preview zien van de documentaire.

Een aanrader!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

La grande bellezza - Paolo Sorrentino 2013



La grande bellezza (de grote schoonheid) maakt alle superlatieven die ik erover ben tegengekomen helemaal waar. Het is een film met de prachtigste beelden, en niet te vergeten, met geweldige muziek: luister hieronder bijvoorbeeld naar Arvo Pärt. My Heart's in the Highlands:

 

of I lie, van David Lang,

of The Beatitudes van Vladimir Martynov.

 

 

Maar hoewel ik hier begin met de muziek, zijn juist ook de beelden zo kleurrijk, verrassend, boeiend. Of de combinatie, bijvoorbeeld het uitgaan in een dure disco met de muziek Far l'Amore Comincia Tu, van Raffaella Carra.

Hoofdpersoon in de film is een 65-jarige man, die in zijn jeugd ooit een boek geschreven heeft, maar sindsdien leeft in de wereld van uitgaan en luxe. Hij heeft het wel gezien in het leven, prikt overal doorheen, heeft voor alles en iedereen een ironische glimlach. Het is een verleidelijke man van de wereld.

In de film trekt in kleurige scenes het leven aan ons voorbij zoals Sorrentino het door de ogen van die hoofdpersoon, Jep Gambardella ziet.  We zien prachtige plaatjes van Rome, het Colosseum, tuinen, bruggen, paleizen, standbeelden. Bij mij blijven ook erg de beelden hangen van een kind, dat potten verf tegen een doek smijt, met kreten van woedende inspanning. Ze is omringd door een kring van zwijgende toeschouwers.

Maar ook de al genoemde dreunende discodreun van het begin met de kleurrijke kleding, de grijnzende, meest lelijke bezoekers die er uit hun dak gaan, blijven je bij.

De film wordt de beste van het jaar 2013 genoemd. Ik moest hem dan ook zien, ook al was ik het dit keer zonder mijn vaste maatje.

Het thema is wellicht 'leegte' , met daarbij die flitsen van schoonheid die het leven de moeite waard maken.

De film begint met een citaat van Celine, uit Reis naar het einde van de nacht. “To travel is very useful, it makes the imagination work, the rest is just delusion and pain. Our journey is entirely imaginary, which is its strength.”  Geprafraseerd door de hoofdpersoon: Ons leven is een reis in het ongewisse, eindigend met de dood.

La grande bellezza wordt vergeleken met Fellini's La Dolce Vita. Zoals Fellini een beeld van het Rome van de zestiger jaren gaf, doet Sorrentino dat van onze tijd. Verrassend was in dit verband dat Sorrentino ook beelden te zien geeft van de gezonken Costa Concordia. In één van de recensies las ik, dat de regisseur zó naar Italië kijkt: een gezonken schip, na Berlusconi.

Of dat van Berlusconi waar is weet ik niet; zeker is wel, dat Sorrentiono's beeld van het leven niet optimistisch is.

De dood zelf komt als thema diverse malen terug. 

 

Filmtrailer

 

Alle klassieke muziek van de film vindt men hier. 

 

Van de vele reviews noem ik de recensie in Focus, België, en die in The New York Times.

 

Tanta agua - Ana Guevara en Leticia Jorge, 2013

Poster

De hoofdpersoon in Tanta Agua, de veertienjarige Lucia (Malu Chouza), is met haar gescheiden vader en haar broertje een week op vakantie. Ze logeren in een benauwend klein huisje ergens in Urugay, waar het maar regent en regent.

Zo veel water.... 

Haar vader is een autoritaire man, en Lucia vindt dat hij niets goed kan doen. Dat zegt ze nergens, je kunt het alleen aan haar blikken zien. Ze is voornamelijk verveeld.

Haar pa doet wel zijn best - hij 'heeft' de kinderen deze week - maar kan niets verzinnen wat zijn kinderen echt leuk vinden. Kiest ook eigenlijk alleen maar wat hij zelf leuk vindt.

Aanvankelijk vond ik de film wel leuk: de alom aanwezige treurnis kreeg iets vermakelijks, de voortdurend plenzende regen, het zwembad dat verboden is vanwege het onweer, het vreselijke huisje, het hertengewei aan de wand dat ze per ongeluk kapot gooien met een bal... Maar na ongeveer een uur had ik het wel gezien. Zo veel verveling, daar moet je maar zin in hebben.

Soms kreeg ik het gevoel dat er een drama op komst was: dat er van incest sprake ging zijn. Of aan het eind, dat Lucia verkracht ging worden door een stel gekken op straat. Hoewel die lading er wel hing, gebeurde er niets van dat al. Nee, Lucia maakte zich wel los door een avondje te gaan stappen. Maar ze had zich misrekend, de jongen die zij had uitgekozen wilde niet haar, maar haar vriendin. Zo eindigde de film buitengewoon triest voor haar, nu er ook geen ontkomen meer leek uit haar situatie.

Overigens was er wel een minimale ontwikkeling binnen het gezin, de vader bleek toch niet alléén maar een bullebak te zijn, maar was zorgzaam toen het er op aan kwam.

De film deed me denken aan de slechtste momenten met mijn eigen pubers, toen ze er thuis echt niets meer aan vonden, en ik niet meteen begreep dat het normaal was dat ze hun eigen leven wilden gaan leiden.

Dat niet iedereen er zo over denkt als ik, bewijst deze review.  Hierin niets dan goeds over deze film, die 'zo charmant' is, en steeds 'dicht op de huid van de spelers' blijft. Helemaal waar, maar voor mij blijft die bijna twee uur toch te lang.

 

 Lucia en haar broertje Federico

Trailer

La Mala Educación - Almadóvar 2004

Alweer een film van 'Spaanse les', en al weer van Almadóvar.
Ik had aan een paar beelden al weer genoeg om te zien, dat ik deze film ooit al eerder gezien had. Er zijn mensen die hem haast niet kunnen aanzien, vanwege de homosexuele vrijscenes. Ik heb daar niet zo'n last van.
Het is een verhaal van twee vrienden, Ignatio en Enrique. Ze kennen elkaar van een internaat van vroeger. Zij waren toen bevriend, maar de homosexuele pater Minola, die verliefd was op Ignatio (en altijd moest huilen bij Ignatio's mooie zang) zorgt dat Enrique van school af moet.
Na zestien jaar keert Ignatio terug in het leven van Enrique, met een manuscript, getiteld Het bezoek. Enrique herkent het als het verhaal van zijn gedeelde jeugd met Ignatio, maar hij komt er achter dat Ignatio al een paar jaar dood is. De zogenaamde Ignatio is Juan, diens jongere broer.
Juan en Enrique krijgen een relatie, Juan mag een rol spelen in de film van Enrique. Dan duikt pater Manolo weer op. Hij wordt verliefd op Juan. De waarheid komt boven tafel: Juan en Manolo hebben Ignatio - in werkelijkheid een hele vervelende nicht - destijds samen om het leven gebracht. Aan de relatie tussen Juan en Enrique komt een einde.

De film is mooi omdat het misbruik van priesters nog steeds actueel is. Ook vind ik het interessant om een film over homo's en transsexualiteit te zien. Verder is het een spannend verhaal met verrassende wendingen (bijvoorbeeld dat de echte Ignatio dood is).

Francisco Boira als de vreselijke nicht Ignatio

 

Francisco Boira als zichzelf (wat een verschil!)

Gael Garcia Bernal (speelde ook in de film The motorcycle diaries);

Hier: Juan, Zahara, Angel

Bernal als Zahara