A Parked Life, Peter Triest, 2022.

Filmposter

(Tekst deels overgenomen van DEZE SITE):
A PARKED LIFE is een hypnotiserende film die je meeneemt in het leven van één van de ontelbare Oost-Europese vrachtwagenchauffeurs die als snelwegnomaden in West-Europa leven. In dit intieme portret ziet een jonge vader de scheuren in zijn huwelijk op zijn smartphone en de scheuren in Europa door de voorruit van zijn vrachtwagen.

Vrachtwagen in de sneeuw.

De film begint heel mooi aan het einde: het einde van het huwelijk van Peter. Dat is drie jaar nadat zijn zoontje is geboren. 

Daarna gaat de film terug naar 'het begin', ergens daar waar in een halve minuut tijds, de geboorte van zijn kind wordt verkondigd door de telefoon. We zien hoe zijn leven eruitziet, de filmmaker reist met hem mee, laat zonder commentaar zien waar de chauffeur allemaal mee bezig is. 

Ook bij voorbeeld door gewoon de saaie sneeuwvlokken te laten zien die onophoudelijk voor zijn voorruit neerdwarrelen, 

Het is aangrijpend, en beschamend: zo ernstig wordt hij uitgebuit - ik weet geen ander woord. Zó hard moeten werken, zonder naar huis te kunnen. Toch niet zonder werk kunnen, omdat er anders geen brood op de plank is. 

Voor zijn vrouw is het ook niet te doen, met een man die er nooit is. 

Dit zijn zijn contacten onderweg: mede-chauffeurs. 

In 2016 won schrijver en regisseur Peter Triest de prestigieuze IDFA-Mediafonds-prijs met een filmscript over de vele Oost-Europese vrachtwagenchauffeurs op onze snelwegen. De film is een intiem portret van één van hen: de Bulgaar Petar Doychev. Tegelijk is het een portret van het Europa van vandaag: de film voert ons mee langs de uithoeken van een krakend continent, van de zinderende woestijnen in Spanje tot het bevroren noorden van Noorwegen.

Aardappelen schillen, koken doet hij ook in zijn cabine.

Petar leeft maandenlang in de cabine van zijn vrachtwagen. De voornaamste drijfveer is geld, want zo kan hij de toekomst van zijn gezin verbeteren. Maar wat Europa met de ene hand geeft, neemt het met de andere hand weer af. Leidt de snelweg naar een beter leven? Of is het een doodlopende weg? A PARKED LIFE is een delicate observatie van een man die zichzelf helemaal verliest.

Nog eens: met collega's onderweg.

Telefooncontact met zijn zoontje.

Een van de zeldzame keren dat hij thuis is. Zoontje mag sturen, zie de blije papa. 

Treurigheid.

Trailer

Peter Triest, Belgisch filmmaker.

Gij zult niet doden - Pacifisme anno nu (2023)

Donatella Ester Di Cesare (1956)

 Italiaans politiek filosoof.

Bij de oorlog in Oekraïne kwam de vraag over pacifisme het eerst bij me op bij een column van Stevo Akkerman. Hij was naar een Nexus-conferentie geweest, waarin bovenstaande filosoof pleitte voor pacifisme, in plaats van oorlog. Akkerman vertelde, dat de vrouw als repliek kreeg: 'dat kunnen wij ons niet veroorloven'. Ik was het met dat laatste onmiddellijk eens: de inval in Oekraïne is zo misdadig, het volk mag zich tegen die vijand verweren. Móet zich zelfs verweren....

Oekraïne en het ideaal van pacifisme.

Ongeveer 7 minuten het betoog van de Italiaanse, daarna de reactie van Oksana Forostyna. 

Sloot ik me destijds, toen het pas in het nieuws was, aan bij de mening van Oksana Forostyna: Ik ben gaan twijfelen sinds ik de mening hoorde van Eugen Drewermann. Net als Donatella di Cesare is hij overtuigd pacifist. 

16 minuten Drewermann. Krieg ist ein Verbrechen. 

Drewermann windt zich behoorlijk op. Uit louter medemenselijkheid. Uit meegevoel met alle oorlogsslachtoffers. Uit bezorgdheid om wat er met talloze economieën over de hele wereld gebeurt. Uit afwijzing van wat we het klimaat aandoen. 

Het is geen bokswedstrijd, zegt Drewermann, waarbij het erom gaat dat de ene partij de andere uitput...  Dát is waar we nu naar toe werken, en dan zal er niets zijn opgelost, uitgepraat, of wederzijds begrepen. Er zijn alleen maar heel, heel veel slachtoffers, doden, anderszins gedupeerden.

Ik weet de oplossing niet, natuurlijk niet. Maar ik ben het met deze argumenten eens. Waarom praten we niet met elkaar over DEZE dingen?

Carl von Clausewitz schreef het boek Vom Kriege, over militaire strategie ten tijde van Napoleon. Drewermann haalt Von Clausewitz aan. 'Oorlogvoering is de voortzetting van politiek bedrijven, maar met andere middelen,' staat in Vom Kriege.

Eugen Drewermann, theoloog, geboren 1940

Het zal wel komen dat ik een hekel heb aan politiek, dat ik het eens ben met Drewermann en Di Cesare. De politiek als zodanig - hoe die bedreven wordt, met de huidige doelstellingen - lost niets werkelijk op. We zitten ermee op het terrein van conflicten, tegenstellingen die onoverbrugbaar zijn/worden/lijken. Overwinningen behalen op elkaar. Er moet volgens mij op een heel ander niveau gecommuniceerd worden. Menselijke waarden moeten centraal komen, daar gaat het om, om humaniteit, welbevinden, respect, liefde.  

Er moet daarom onderhandeld worden, vredesbesprekingen zijn noodzakelijk. Het zal praten worden op een ander niveau, als we weer luisteren naar elkaars standpunten, het eigen gelijk niet alléén als zaligmakend bestempelen. 

Ik vond nóg een voorstander van pacifisme: Willem de Haan, Zie Waarom ik pacifist blijf. Een essay van zijn hand in De Groene. 

Journalist, pacifist en totaalweigeraar Willem de Haan.

In 1979/1980 zat hij een jaar gevangen als totaal (dienst)weigeraar: Hij wilde niet gekeurd worden, en geen beroep doen op de wet gewetensbezwaren. "Waarom moet je je laten keuren als je geen soldaat wil worden? Waarom naar een psychiater om uit te leggen waarom je niet in het leger wil vechten?"  Met hem weigerden tussen 1976 en 1990 zo’n 200 jongens “totaal”. De meesten van hen waren verbonden met de antimilitaristische actiegroep Onkruit. Rond zijn weigering was destijds veel publiciteit.

De oorlog in Oekraïne dwong hem opnieuw om zijn overtuiging in de praktijk goed door te denken. Hoe verenigt hij een oproep tot het neerleggen van de wapens met een pleidooi voor vrede? Wat is zijn antwoord op de mensen die hem 'naïef' noemen? 

Zijn standpunt legt hij uit in bovenstaand artikel in De Groene. 

Vredesmagazine; hiervan is De Haan redacteur. 

Voor pdf's van dit tijdschrift: zie het Archief van het tijdschrift.

Er zijn websites van Drewermann en De Haan.

Ook België heeft een Pacifistische Beweging.

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

Een oude meester van de Geweldloosheid: Mahatma Gandhi.

Hij maakte een belangrijk onderscheid tussen de non-violence of the weak (geweldloosheid) en de nonviolence of the brave (d.i. geweldvrijheid).

Waarbij Geweldloosheid = de houding van diegenen die wegens hun zwakkere positie of uit tactische overwegingen afzien van de inzet van geweld.
En Geweldvrijheid = de houding die bewust en vrijwillig afziet van alle geweld in gedachten, woorden en daden, ook wanneer er een concreet vooruitzicht is tot een 'succesvol' gebruik van geweld.

Mahatma Gandhi

1869-1948

Breda in de regen, 2023.

Wij zijn een paar dagen in Breda. Aangekomen gisteren in de plenzende regen, achottegottegot... Maar alles kwam goed, vandaag ons hele programma kunnen afwerken. Foto hier omgeving kasteel Bouvigne. Allemaal veel liefs en zonneschijn gewenst! 😄

(Whatsapp-bericht aan familie 1 augustus 2023.)

Eerlijk gezegd dacht ik niet dat we het leuk zouden krijgen: maandag zulk slecht weer... 

Maar het viel alles mee. 

De Bieberglaan rond 1965. 

(foto:H.A. Hagen, collctie Stadsarchief Breda id.19650352)

Nu zijn er veel grote bomen aan weerskanten.

Het straatje heeft onder vuur gelegen, omdat er een vierbaansweg zou moeten komen. 2018. De bewoners protesteerden, Gelukkig maar, het is een prachtig straatje, met kleine huisjes, mooie bomen langs een smalle rijweg. Aan het eind een mooi kerkhof. 

Begraafplaats De Bieberg in Breda, met op de achtergrond het Markdal.

 © Pix4Profs-Ron Magielse

Het schijnt de enige protestantse begraafplaats in Nederland te zijn die door een landschapsarchitect is aangelegd. Er is sprake van (geweest) het kerkhof de monumentenstatus te verlenen. 

Het uitzicht op het Markdal is zonder meer apart!

Rivier de Mark, door Markdal. 

Liep achter ons huis. Langs de Mark wandelend of fietsen kom je aan de ene kant in België uit, aan de andere kant in het centrum van Breda. 

0-0-0-0-0-0-0

Naar Breda:

Auto in de parkeergarage. In de stad hebben wij ons voornamelijk binnenshuis vermaakt: 

Eerst onderweg naar de Grote Kerk. De beiaard speelde.... Auf dem Wasser zu singen, van Schubert!

Een klein stukje kunnen opnemen....

Auf dem Wasser zu singen.....

De Grote Kerk is prachtig! De rijke grafstenen vallen op, Breda was dan ook vanouds de stad van de rijke Nassous.  

Grote of Onze Lieve Vrouwekerk, Breda. 

Grafmonument Engelbrecht II van Nassau en Cimburga van Baden; 

Prinsenkapel, Grote Kerk. Bouw 1531-1538.

Atelier Jan van Scorel: 'De Vinding van het Ware Kruis.'

Naast het onaangetaste grafmonument voor Engelbrecht II van Nassau in de Prinsenkapel de enige andere kunstschat in dit deel van het kerkgebouw. Dit was enorm aangetast, een uitgebreide restauratie vond plaats in 1907. 

In het Stedelijk Museum, vond ik, later op de dag, dit schilderij van Johannes Bosboom, 1870. Bosboom heeft zulke prachtige kerkinterieurs geschilderd! Hier een weergave van zijn hand van de Prinsenkapel met het praalgraf. 

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

Ons volgende bezoek was aan het Begijnhof. 

Begijnhof, Breda. 

Beeld van begijntjes. 'Roddelende vrouwen', dachten wij.... ;-)

Dit vond ik erg mooi, Johanna van Polanen.

De Waalse kerk; 

 Ligt tegen het Begijnhof aan, maar was helaas niet toegankelijk. 

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

De volgende etappe was naar het Stedelijk Museum te Breda. Daar is een mooie, vaste expositie te zien met als onderwerp: De Nassaus van Breda - Kasteel, stad en land. 

Ton had speciale belangstelling voor Mencia de Mendoza. 

Dit zijn Hendrik III van Nassau (1483-1538) en zijn derde vrouw, Mencía de Mendoza (1508–1554). Portret uit 1531.

Ik kende Mencia niet, maar in Breda kennen ze haar wel: er is ook een lyceum met haar naam. 

Volgens Ton heeft zij heel veel gedaan als mecenas. 

Zo hangt haar portret in het museum bij de Nassau-expositie. 

Ikzelf ben niet bijzonder geïnteresseerd in de Nassaus, maar ik moet wel erkennen dat deze tentoonstelling er prachtig uitzag! Ik laat enkele highlights zien: 

Maquette van het kasteel van de Nassaus. 

Tegenwoordig is de KMA in dat gebouw gehuisvest. Helaas alleen voor enkele bevoorrechten te bezichtigen. 

Tegenwoordig. 

Wij zijn er niet aan toegekomen hier langs te gaan. 

Officiële foto van een 'drinkuyt'. 

En zo stond hij tentoongesteld. Des te opmerkelijker, omdat daarnaast ándere glazen stonden, allemaal ernstig beschadigd. Dit ding, uit een beerput gehaald, was helemaal intact!

Uitleg bij de 'drinkuyt'. 

Bij 'Breda' moet ik onwillekeurig denken aan het Turfschip van Breda. Welnu, daarmee kwam ik in het museum ook helemaal aan mijn trekken! 

Turfschipper Adriaan van Bergen. 

Uitleg bij het beeldje. 

En zo staat het op het Stadserf, Breda.

Model van het Turfschip, Breda. Opmerkelijk voor mij was dat het schip destijds onder Maurits van Nassau via de rivier de Mark Breda was komen binnenvaren. De rivier waar wij nu net kennis mee hadden gemaakt.... 

Tot zover de Nassau-expositie. 

Opgemerkt moet nog worden, dat er de komende jaren nieuwe tentoonstellingen bij komen. Eerst een gewijd aan Willem van Oranje. 

En in 2027 een aan o.a. Mencia de Mendoza....!

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

Het slot van ons museumbezoek hield een verrassing in: 

Jaarmarkt Grote Markt, Breda, Petrus van Schendel. 

1863.

Huizen en kerk Grote Markt zijn nauwkeurig geschilderd. 

Meisje bij waterput,

August Allebé, 1869

Buurtpraatje, August Allebé, 1869.

De Kaartlegster, Portret van Petronilla Verhoeven, Suze Robertson, 

circa 1885.

Hoofdkantoor Waterschap Brabantse Delta, pal naast kasteel Bouvigne. 

We schrokken een beetje van dat 'Ceausescu'-achtige...

Op deze foto valt dat dan wel weer mee... 

Hier zijn we dan nog een keer, met op de achtergrond kasteel Bouvigne, waar we nog even heerlijk genoten hebben van de bosrijke omgeving en van het zonnetje....