Dagje Rijksmuseum, 16 oktober 2022. - Expositie Onderkruipsels

Affiche expositie Onderkruipsels, Rijksmuseum; bezocht op 16 oktober 2022. 

NIKON Small World Fotografiewedstrijd; 

winnende foto: 

Embryonic hand of a Madagascar giant day gecko (Phelsuma grandis)

Grigorii Timin

Dr. Michel Milinkovitch

Image of Distinction

2022 Photomicrography Competition

Ant (Camponotus)

Dr. Eugenijus Kavaliauskas

Deze beide foto's, de mier en de embryonale poot van een gekko, stonden 14 oktober in de Trouw. Fascinerend!

Er stond bij dat werk van Wim van Egmond te zien was in het Rijksmuseum - dat bleek achteraf Rijksmuseum Boerhaave te zijn. 

En, oh toeval: in het Rijksmuseum Amsterdam was de tentoonstelling Onderkruipsels. Daar zocht ik tevergeefs naar nog meer mooie foto's.... 

Die waren er dus niet, wel heel mooie andere dingen uit de geschiedenis van de natuurhistorie. 

Ik laat het een en ander zien: 

Aardewerk schotel, door Bernard Palissy 1550-1580; afgebeeld in het geglazuurde aardewerk zijn amfibieën, reptielen, insecten en vissen.

P. was een gelovig protestant, 'het boek der natuur' was voor hem als een vijfde evangelie, dat je dichter bij God bracht. 

Schaal uit het Louvre. 

Jan van Kessel, takje witte aalbessen met insecten.

We zijn met dit schilderijtje al een eindje gevorderd in de geschiedenis van de weergave van de onderkruipsels. 

Het verhaal begint met het memento mori, de beestjes die de doden opaten. In die begintijd wist men nog neit dat insecten en wormen ook een natuurlijk manier van voortplanting hadden; men dacht dat ze 'ontstonden' uit modder. 

De weergaven daarna zijn ook heel leuk: afschrijvers van manuscripten maakten kleine tekeningetjes van beestjes in de marge van hun boeken. 

Zoals in dit Getijdenboekje, circa 1500, Brugge. 

De kennis nam natuurlijk wel toe: hier reptiel op sterk water, 18e eeuw. 

En de uitvinding van de microscoop bracht ook de onthulling van veel geheimen mee. Hier een boek met uitvouwbaar blad, met een getekende vlo. 18e eeuw. 

Otto Marseus van Schrieck, zag de natuur ook als boek van God. 

1620-1678.

Vol met diertjes. Ik vond deze zo mooi vanwege de blauwe winde, wij zeggen hier: ipomoeia. Uit Museum Twenthe.

Webs of At-tent(s)ion, Tomas Saraceno;

aandacht voor spinnen. 

En zo was het museum aangekleed, geheel in stijl met de lekker-griezelige middag.

Veel kinderen namen deel, heel gezellig. Er werd veel getekend. 

Catalogus

We waren nog even niet uitgekeken in het Rijks. Deze keer maar eens naar de Chinees-Japanse afdeling. Een paar plaatjes daar: 

Duiken, Onchi Kashuro, 1932.

'Een van de mooiste prenten uit de schenking.

Pijnboom en kraanvogels; beide symbool voor een lang leven, ook volharding. 

Chiang Yi-Tsai, 1973 

Prachtig stuk stof, met gouddraad; titel: Zekerheid, Aiko Tezuka, 1976.

Bodhisattva Manjushri, 9e eeuw. 

Buiten was het heel gezellig: de marathon werd gelopen. Herinneringen bij ons kwamen boven, Ton de hele, ik de halve marathon. 

Het viel niet mee om over te steken, maar er waren ingenieuze sluizen gemaakt. Zo konden de lopers lopen, en wij wandelaars oversteken.

Een heel leuke dag gehad!

Wachten om over te steken

 Halve marathon-lopers 'flitsen' voorbij. 

Lege helft van de straat; in de verte steekt de overkant naar de overkant. :-)

All the money in the world, Ridley Scott, 2017.

 

Filmposter

De film is gebaseerd op historisch feiten, zoals beschreven in het boek van John Pearson uit 1995, Painfully Rich: The Outrageous Fortunes and Misfortunes of the Heirs of J. Paul Getty.
Sinds de film krijgt dit boek dezelfde titel als de film. Is ook in het Nederlands vertaald, onder de Engelse titel.

Boekomslag,

met oorspronkelijke titel. 

Het waargebeurde verhaal in dit boek gaat over oliemagnaat J. Paul Getty, die een geweldig fortuin maakte in Amerika, en zijn familie op de rand van de afgrond bracht. Van zijn vier zoons die de volwassenheid bereikten, kwam er slechts één er tamelijk ongeschonden vanaf. Een pleegde zelfmoord, een werd een drugsverslaafde kluizenaar en de derde moest het stigma van onterfd zijn tijdens zijn kindertijd zijn hele leven meedragen. Het ongelukkige lot zette zich voort in de volgende generatie, de naam Getty werd synoniem met 'een disfunctionerende familie'. 

Getty's ooit favoriete kleinzoon John Paul Getty III werd ontvoerd door de Italiaanse maffia, die hem zijn oor afsneed ten einde losgeld te krijgen, en werd na een leven vol drank en drugs een dwarslaesiepatiënt. 

Zijn kleindochter Alice heeft AIDS, en de familie zelf wordt verscheurd door de procesvoering over hun vergiftigde erfenis.

John Paul Getty in de jaren 60.

(Photo: Hulton Archive/Getty Images)

En dit is Christopher Plummer in de film, die Paul Getty Senior vertolkt. 

 (Photo: Giles Keyte/Sony Pictures via AP)

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

Het onderwerp van de film is de ontvoering in 1973 van John Paul III, kleinzoon van Getty senior, door gangsters uit Calabrië.  De film gaat enkel hierover, en over de inspanningen van Pauls moeder haar zoon vrij te krijgen. 

De gangsters vragen een enorm losgeld, dat de gescheiden moeder niet heeft. Zij roept de hulp in van de steenrijke grootvader, die echter weigert te betalen!

De film is enorm spannend, de kidnapping is natuurlijk eng, de behandeling van het zestienjarige kind door de criminelen - maar de spanning komt ook door de onwaarschijnlijke reactie van de rijke grootvader. Hij betaalt niet alleen niet, hij geeft op allerlei terreinen blijk van een ziekelijke gierigheid.

De moeder van Paul III, Gail Harris, vecht voor haar zoon op een krachtige, bewonderenswaardige manier. Haar ex-schoonvader belazert haar en is onvermurwbaar. Dieptepunt is als de maffia haar zoon een oor afsnijdt, en opstuurt. 

De film eindigt met de bevrijding van Paul, en de dood van de oude baas. 

Het boek vermeldt hoe het verder met de familie is afgelopen. 

In wat tekst aan het einde van de film lezen we, dat Getty Sr. zijn geld in liefdadigheidsdoelen had gestoken om belasting te ontduiken. Maar daardoor kon hij er niet aankomen.... 

Hier een foto uit het werkelijke leven:

John Paul Getty III leaving a police station following the arrest of the men responsible for kidnapping him (Photo: Keystone/Getty Images)

En dit is de tragische figuur Paul III in 2003: hij is het trauma met de maffia nooit te boven gekomen.

(Photo: Bruno Vincent/Getty Images)

En dit is Mark Getty. In de film is hij een kind van 13, als zijn oudere broer John Paul III door de ndrangheta gekidnapt wordt. 

Hij is de enige van de dynastie die een normaal leven leidt, zelfs een zeer succesvol leven. Hij is, net als grootvader, een van de rijkste mannen van Groot-Brittannië, als eigenaar van Getty Images. 

(Photo: Getty Images)

Mark Getty with Prince Harry and the Director of Getty Images Gallery Louise Garczewska, in 2013.

(Photo: Tim P. Whitby/Getty Images)

Er is verder veel te doen geweest over Kevin Spacey, die aanvankelijk de rol van Paul Getty Senior zou spelen. De opnames waren ook al flink gevorderd, toen bekend werd doat Spacey veel mensen seksueel had lastiggevallen. Hij kon niet in die rol gehandhaafd worden, wereldwijd werd hij uitgekotst. 

Christoffer Plummer verving Spacey. Tal van opnames moesten in no time overgedaan worden. 

Kevin Spacey as J. Paul Getty in a screenshot released from the film, before his scenes in the role were re-shot with Christopher Plummer.

Er is trouwens nog een schandaal dat wat mij betreft goed onder de aandacht dient te worden gebracht: Michelle Williams kreeg vele malen minder betaald voor haar rol dan haar mannelijke medespelers. Schandalig, want zij heeft een dragende rol!

Links hier Michelle Williams in haar rol als moeder Gail Harris.

Naast haar Mark Wahlberg. Hij is in de rol speciaal adviseur en beveiliger van Senior James Fletcher Chace.

'Wahlberg received $1.5 million to take part in reshoots for “All the Money in the World,” while Williams got next to nothing', haal ik van DEZE SITE. En we mogen het geen seksisme noemen, hij had gewoon een ander contract... 

De rol van Wahlberg in de film is trouwens wel mooi: hij speelt de advocaat en beschermer van Paul Getty I, en als het hem écht te gortig wordt met de idiote zuinigheid van zijn baas, laat hij hem in de steek. Getty is dan ook werkelijk onbeschermd. 

Regisseur Ridley Scott, geboren 1937.

Regisseerde verder onder meer: Thelma & Louise, The Gladiator, Blade Runne, Black Hawk Down. 

Trailer

Gräns, Ali Abbasi, 2018.

Filmposter

Zweden/Denemarken 2018. Drama van Ali Abbasi. Met o.a. Eero Milonoff en Eva Melander.

Deze film was de keuze van Zomergast Raven van Dorst.

Raven van Dorst, geboren 1984. 

(Foto: DWDD - DWDD, CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=65433279)

Wat indruk op mij maakte in het interview met Raven, was haar verhaal over haar bezoek aan een gynaecoloog. 'Zo, dat is de eerste keer dat ik een hermafrodiet zie,' zei de man. Het was een afschuwelijke ervaring voor haar, en ik begrijp dat helemaal.

Haar keuzefilm liet zien hoe mensen die buiten het normale vallen leven en ervaren. 

Vore en Tina; de twee hoofdpersonen met een neanderthaler-achtig uiterlijk. Ze wijken in allerlei opzichten af van 'het normale': Tina heeft onder andere een bijzonder reukvermogen, en een bijzonder contact met de natuur.

Het vreemde bij Vore gaat nog veel verder, zoals gaandeweg blijkt in de film.

De film is btw gebaseerd op het boek Gräns door

John Ajvide Lindqvist. Hier de auteur in 2017.

Ik begon de film volkomen argeloos te bekijken. Wel was er al een klein stukje tijdens het marathon-interview te zien geweest, dus dat het 'vreemd' zou zijn wist ik al. 

Het klinkt achteraf naïef, maar ik begon met te denken dat het verhaal en de personages 'echt' waren. Ik nam aan dat er mensen bestonden zoals in deze film voorkwamen, met dat neanderthaler-achtige uiterlijk. Dat ze nog bepaalde kwaliteiten hadden - angst, schaamte, woede kunnen ruiken - nam ik ook aan. Ik kon immers zien dat Tina, de vrouwelijke hoofdrol, dicht bij de natuur stond. 

In dit stadium ontroerde de film mij bijzonder. Het probleem 'hermafrodiet', maar meer in het algemeen gesproken: 'anders zijn' werd aangrijpend uitgebeeld. De liefde tussen Tina en Vore was ook mooi uitgebeeld, hun seks was heel expliciet, maar ontroerde vooral. 

Tina is douanebeambte. Ze controleert mensen aan de grens. In het bos merkt ze veel meer op dan gewone mensen doen. 

Dan ontmoet Tina een man van haar eigen soort: Vore. Er ontwikkelt zich uiteraard een liefdesband tussen deze twee gelijken.

Tina werkt haar Roland, die misbruik maakt van haar goedheid, de deur uit. Roland eruit, Vore erin. 

De relatie van Tina met haar 'geliefde' Roland laat onderdrukking zien, ook ontroerend en echt... Kinderporno speelt een rol... Allemaal onderwerpen die me serieus aanspraken. Voeg daar nog bij hoe ouders/pleegouders hun bijzondere kind niet aanvaarden, en laten opereren. Raven van Dorst vertelde juist, dat ze dat slecht vond.

Maar buiten al 'dat echte, authentieke' gebeurt er nog zo veel meer, hetgeen een beetje afdoet aan de schoonheid van de film.

Zo blijkt Vore blijkt regelmatig 'kinderen' te baren, 'hijsijts' noemt hij het. Die bewaart hij in een doos in de ijskast, voert ze met maden en wormen. Hij weet dat hij en Tina trollen zijn, geen mensen. Hij is uit op wraak voor alles wat de gewone mensen hem in het leven hebben aangedaan, onder andere het wegsnijden van de staart. Zo komt het verhaal terecht in een phantasy-wereld. Natuurlijk waren ook de trollen, het bijzondere reukvermogen en de speciale band met de natuur al niet echt... als het daarbij gebleven was, was het een mooi vehikel geworden voor de speciale problematiek van 'andere mensen'. 

Maar nu krijgen we te maken met Vore, die zijn hijsijts gebruikt om baby's te kidnappen - voor de porno-industrie! -  en om te ruilen van zijn kleine hijsijts-monstertjes. Er ontstaat een conflict tussen Tina en Vore, omdat zij helemaal niet voelt voor geweld jegens andere mensen, Vore wil dat juist wel, uit wraak. 

En dus loopt de liefdesband toch stuk. 

Wel komt ze uiteindelijk los van haar vader, die haar vader helemaal niet is, die zijn schuld erkent. 

De film eindigt met een doos met een hijsijt, toegestuurd vanuit Finland, waar méér trollen wonen. 

Vore heeft zelfmoord gepleegd. 

Tina hier aan het werk bij de grens. De titel van de film slaat overigens ook wel op een ándere grens: de grens die Vore overschrijdt, als hij de gewone mensen wil laten boeten voor wat hm is aangedaan. Die grens gaat Tina niet over. 

Trailer.

Het is nog wel even buitengewoon interessant te zien, hoe de hoofdrolspelers er in werkelijkheid uitzien: hier Eva Milander, alias Tina...

De grime moet uren gekost hebben!

En hier Eero Milonoff, alias Vore. 

Ten slotte regisseur Ali Abassi, van Iraanse afkomst. 

Tampopo, Juzo Itami, 1985.

 

Poster

Tampopo is een Japanse komedie van Juzo Itami. Met allemaal spelers die ik uiteraard niet ken, toch maar even een paar noemen: Tsutomu Yamazaki (de hoofdrol), Nobuko Miyamoto, Kôji Yakusho, 

De film kreeg een goede pers mee in de VPRO-gids, wij werden zeker niet teleurgesteld. 

Dit is de hoofdpersoon, een vrouw die een eigen 'ramen-bar' wil openen. Ramen staat voor varkensrollade, zo heb ik dat uit de film kunnen opmaken. 

Hier zit ze te smullen met één van de personen die ze onderweg op haar tocht ontmoet. Ze moet gaan concurreren met een bestaande bar, en allerlei obstakels overwinnen. Maar de grootste moeilijkheid is zo lekker mogelijk te koken!

Intussen gaat de film vooral over eten, en hoe er gegeten wordt! Keurige dames, die wel als het ware in koor zitten te slurpen! Soms totaal absurd: Een man die zich verslikt wordt met een stofzuiger van de obstructie in zijn keelgat verlost.... Een moeder die van haar sterfbed opstaat om nog een keer te koken...

Het plaatje hierboven is ook raar: twee geliefden die al zoenend een ei uitwisselen. Vies, maar ook wel weer grappig. Zo is de hele film wel grappig, want er wordt naar hartenlust geslurpt en schaamteloos genoten!

Onze vrouwelijke hoofdpersoon verzamelt zo'n vijf mannen om zich heen, die allemaal hun inbreng hebben in het perfectioneren van haar ramen. Deze man hierboven is de belangrijkste, de knapste ook. 

Hier gaat ze met hem uit, ze is voor hem 'op zijn Frans' gekleed. Meestal zien we haar in keuken-tenue, dus hier is ze heel anders. 

Er lijkt een liefde tussen hen te ontstaan. De film is daar niet expliciet over. Maar aan het eind zien we een zogende baby aan de borst. We zien de vrouw niet in het gezicht, maar het zou 'haar' heel goed kunnen zijn. Dan moet hij wel de vader zijn, daar zijn wel een paar aanwijzingen voor, maar heet expliciet is dat ook niet!

Hier staat ze achter haar bar, en kijkt verwachtingsvol hoe de mannen reageren op haar schotel. 

En de missie is voltooid, als ze alle vijf de kom aan de mond zetten om alle bouillon van de ramen op te drinken!

Hierna volgt alleen nog de zogende baby. 

Zo hebben we veel plezier tijdens het eten en de bereiding ervan meegemaakt. 

De geliefde vertrekt trouwens, dat was het verhaaltje niet... 

Trailer

NB: Ik lees net dat 'ramen' 'noedels' betekent.

Onder het kijken had ik totaal geen gevoel ervoor dat de film al zo oud was!