Modern times, Charlie Chaplin, 1936.

Poster

De film is gemaakt van 1933 tot 1936, en werd uitgebracht in 1936. Chaplin speelt een arme zwerver, die een baantje heeft aan de lopende band. De fabriek werkt ontmenselijkt, de mens neemt dezelfde plaats in als de machine: als de machine een paar trapjes hoger moet, moet de mens mee. Geen wonder dat de mens, Charlie, letterlijki gevangen raakt in de raderen van de machinerie.
De film staat nog met één been in het tijdperk van de stomme film. Gesprekken, ontwikkelingen gaan nog via tussenteksten. De mimiek is zeer expressief, er wordt met pantomime gewerkt. Chaplin dacht dat die pantomime essentieel was voor de film, en vreesde dat die kunstvorm verloren zou gaan.
De film levert kritiek op het zogenaamde fordisme. De term is afgeleid van autobouwer Henry Ford, en verwijst naar verschillende sociale theorieën over productie en werkorganisatie. In een bredere betekenis verwijst fordisme naar de 20e-eeuwse consumptiemaatschappij. De film zou oorspronkelijk The Masses genoemd worden en laakt 'het door de voortschrijdende industrialisatie veroorzaakte verlies aan individualiteit als gevolg van anonimiteit en mechanische monotonie.' De werknemers worden uitgebeeld als afgestompte wezens, waartegenover slechts Charlie zijn gevoeligheid en menselijkheid weet te bewaren.

In de fabriek.

In deze film wordt de door Chaplin al in vroegere films uitgebeelde sukkelige maar goedmoedige zwerver in een moderne omgeving neergezet.
Chaplin had lange tijd voor het ontstaan van de film een bezoek gebracht aan Mahatma Gandhi,  hetgeen hem tot deze film inspireerde.
We volgen nu de film stukje voor stukje:
Eerst zien we Charlie aan de lopende band, met het geestdodende werk.

. 

Hij wordt er knettergek van.

Hij loopt letterlijk vast in de machinerie.

Zijn chef ook trouwens. Maar daar het lunchpauze is, kan Charlie hem even niet helpen.

Om de lunch te verkorten is er een eetmachine uitgedacht: 

Helaas worden er ook bouten en moeren in zijn mond geduwd.

En bij de maïskolf slaat dat ding op tilt. 

Hij moet vanwege zijn overspannenheid naar het ziekenhuis, waar hij snel herstelt. Voortaan moet zich een beetje kalm houden. Op straat komt hij in een opstootje terecht. Hij plukt een rode vlag van een auto en wordt abusievelijk aangezien voor de leider van het spul. Hij komt in de bak terecht.

Daar voorkomt hij volkomen onbewust een gevangenisoproer. Als beloning krijgt hij een cel met alle gemakken van thuis. 

Hahaha. 

Maar net als hij zich lekker gesetteld begint te voelen, krijgt hij ontslag. Hij krijgt een baantje op een scheepswerf, maar is zo onhandig een schip te water te laten door de keg eronder vandaan te trekken.  Hij is overal onhandig in. Hij wil dolgraag terug de cel in. 

Hij ontmoet een meisje, die met twee zusjes van haar verweesd is. Zij steelt voedsel, waarvoor ze gevangen wordt genomen, maar Charlie neemt de schuld op zich van de diefstal. Dat lukt niet. In een cafetaria eten ze alles wat ze op kunnen en Charlie zegt de eigenaar dat hij geen geld heeft. 

Onderweg naar de gevangenis ontmoet hij het meisje wer. Ze ontkomen samen, en van dan af zijn ze onafscheidelijk.

Dit is hun droomhuisje, dat op instorten staat. 

Charlie krijgt werk als nachtwaker in een warenhuis. Het meisje gaat mee. 

Zij eet en slaapt er lekker

 

En ze spelen op rolschaatsen.

Maar het wordt al met al een ehctische nacht: er komt een stelletje inbrekers, en Charlie wordt beschudligd van medeplichtigheid. Hij moet weer naar het gevang.
Als hij daar weer uitkomt, ontmoet hij het meisje weer. Ze is nu cabaret-danseres.

Ze bezzorgt Chalie een baantje in hetzelfde restaurant als zingende ober.

 

Hiermee oogst hij groot succes. Met een nonsens liedje.

Alles lijkt nu goed te komen. Maar de Kinderbescherming is het meisje op het spoor, ze proberen haar onder voogdij te stellen. Gelukkig weet Charlie hen te foppen, en ontsnapt met haar. Samen lopen ze een eenzame weg af, klaar om alles aan te kunnen wat er ook maar op hun pad komt. 

Trailer.

Kill Bill, I en II, Quentin Tarentino, 2003 en 2004

Poster Kill Bill I.

De beide films moeten een hommage zijn aan grindhouse-films, met daarin martial arts, samoerai-gevechten, blaxploitation (met zwarten in de heldenrol) en spaghetti-westerns. In deel I wordt 'The Bride' vermoord, samen met haar hele bruiloftsgezelschap, in de kerk waar juist haar huwelijk voltrokken wordt. 

Het kerkje dat model stond.

Ze is dan zwanger,  en overleeft als enige het bloedbad. 

Ze wordt wakker na een coma van vier jaar. Haar kind is weg, dood? Ze zweert wraak op de overvallers, leden van The Deadly Vipers Assassination Squad, (the D.I.V.A.S), codenaam Black Mamba. 

Een van de overvallers. 

De vrouw gaat op weg om een echt Samoerai-zwaard te kopen, van de legendarische zwaardsmid Hattori Hanzõ, die gezworen heeft nooit meer een zwaard te smeden. Maar als hij hoort dat het gaat om het doden van Bill doet hij het nog één keer voor De Bruid. 

(Leuk foutje.)

Zij gaat op weg met haar zwaard en rekent af met bijna alle leden van het Squad. Het is een vrij ridicule afrekening, met als hoogtepunt het gevecht van Uma Thurman tegen 88 strijders. 

Het bloed spuit vele malen hoog. Heel belachelijk.

Zij wint natuurlijk. Grappig.

Stand-in voor de motor-scene

Poster Kill Bill II

Ik vond deel II duidelijk de sterkste van de twee films. We horen nu de naam van De Bruid, ze heet Beatrix Kiddo. Zij was ooit de geliefde van Bill, en lid van de DIVAS. Toen ze merkte dat ze zwanger was, verliet ze hem om met een doodgewone jongen te trouwen, zodat haar kind een normaal leven kon leiden. Bill komt daarachter, ze spreken elkaar vóór de trouwplechtigheid. 

Vlak voor de trouwplechtigheid.

Maar dan komt het doodseskader binnen, en wordt iedereen vermoord.

Alleen met uiterst rechts moet Beatrix nog afrekenen.

Beatrix gaat in de leer bij de Japanse vechtmeester Pai Mei, die haar eerst uitlacht, maar die haar langzamerhand gaat respecteren. Ze leert alle kneepjes van het vak, onder andere de Five Point Palm Exploding Heart Technique. 

Op haar tocht komt een einde aan het leven van de uitsmijter Budd, door de zwarte mamba van Elle. Beatrix doodt daarna Elle, heel spannend, ze verliest haar laatste oog. Hierna komt ze in contact met Bill. Die blijkt hun dochtertje, B.B. te hebben opgevoed. 

Beatrix en Bill vechten, zij past de dodelijke Five Point et cetera technique toe, en doodt haar vroegere geliefde. 

Uma Thurman is Beatrix, David Carradine is Bill. Chia-Hui Liu is Mei Pei. Michael Madsen is Budd. 

Quentin Tarentino, regie

Les van Mei-Pei. Keihard. 

Budd. Gedood door de Black Mamba, verscholen in een koffer met geld. 

De bruid, bijna dood.

Mei-Pei wordt opgemaakt.

Als hij tevreden is, slaat hij eventjes zijn sik over zijn schouder. :-)

Training van Beatrix, drie maal hierboven.

Bill, uit de titel. We zien hem pas in deel II.

'Elle'. 

Michael Madsen

Regisseur met Uma Thurman.

Eindspel, Kill Bill.

Dochtertje B.B.

De Kill Bill-films staan in de traditie van het postmodernisme. Ik vond deze informatie daarover:

There’s a post-modern and very knowing nod to just about everything here, and the film is smothered in pop-culture references, on just about every level. Some of these are more direct – The Bride wears Bruce Lee’s yellow jump-suit from Game of Death, the opening scrawl comes from the Shaw Brothers, big 60s and 70s samurai movie makers, O-Ren Ishii’s design and backstory are taken almost completely from Lady Snowblood, Elle Driver hums Bernard Herrmann’s ‘Twisted Nerve’ theme, etc. There are literally hundreds of these references, in the form of character names, costumes, musical stings, camera shots and plot situations.

Trailer deel I

But Kill Bill works on a less direct level too, an almost subconscious tapping into the audience’s knowledge of cinema. Even if you don’t get the reference, elements of Kill Bill’s narrative are instantly recognisable, as it’s a movie formed from a collective cultural identity. So the revenge elements, the highly trained female assassins, the climatic show-downs; they’re all narrative beats the audience understands, having seen them multiple times from a variety of sources throughout their lives – often in material influenced by the movies Kill Bill is itself referencing; TV shows like Charlie’s Angels or Buffy the Vampire Slayer, video games like Metal Gear Solid, Bond movies, 80s Schwarzenegger action flicks, etc. And so Kill Bill is very culturally familiar.

Trailer deel II.

Tarentino heeft overigens nog een deel III aangekondigd.