donderdag 17 september 2015

Brinklaan-Reünie, Zondag 13 september 2015


Ergens in het voorjaar van het jaar 2015 werd dit idee geboren....
... in het hoofd van Job Bogaard;  het sloeg meteen over naar Nienke....
Centrum was dit voormalige huis aan de Brinklaan 7, Bussum, en zijn bewoners.
 
Daar begint onze gedeelde geschiedenis:  met 'Oer-Oma' Bogaard.
De meesten van ons kennen haar van deze foto op het dressoir. Haar man overleed aan de Spaanse griep, in 1919. Zij hadden samen vier kinderen, Bep, Jo, Bertha, en Nol.
Bep, de oudste, trouwde in 1938 met Käthe Stenzel, Duits dienstmeisje. Pa verdiende de kost in dienst van Bussumse wasserijen. Voor meer hierover zie mijn blog Wij zaaien noch wij maaien niet.
Zij kregen samen zeven kinderen: Trudy (1938), Anneke (1941), Hans en Ed (1942) (Ed overleed in 1974), Ton (1946), Mieke (1947) en Lenie (1949).
                            Links Ed omstreeks 1969; rechts met  Tonny, circa 1971.  

Job: Zo'n reünie organiseren is een hoop werk!
Ik begin maar eens met het inventariseren van de mensen die in aanmerking komen:
   
"Bogaard"
Partner
Kind
Totaal aantal personen
Leeftijd kinderen
Anneke
1
Mieke
Peter
2
Hans
Jose
2
Tonny
Ton
2
Ton
Agnes
2
Trudie
Evert
2
Lenie
Charles
2
Kitty
Rhalf
Yoda
2
11 jaar
Pim
1
Ton A.
Cecilia
Angelique
3
Angelique 19 jr
Debbie
1
Rick
Liesbeth
1
Marcel
Kjille
Jorrit
Reinder
4
11 en 9 jaar
Pascal
Debby
Rowena
Damian
Melanie
5
11, 10 en 8 jaar
Ronald
Jantina
2
Daco
Karina
Justin
Maarten
2
4 en 1,5 jaar
Micha
Mariska
Flor
Emmee
Birthe
5
10, 7 en 5 jaar
Mignon
Floris
Marjolein
Olivier
Thomas
5
10, 8 en 6 jaar
Job
Nienke
Timo
David
4
9 en 7 jaar
Dennis
Monique
Maarten
Ruben
4
6 en 5 jaar
Tessel
Joost
2
Kim
Jeroen
Jasmijn
Niels
4
9 en 6 jaar

Nienke: Dat ging lekker snel! En ze komen bijna allemaal. Nu eerst eens kijken wat er allemaal moet gebeuren.                                  
 
Job: Weet je wat: we schakelen twee knechtjes in! Timo en David....
 
Dan gaan de boodschappen super snel....

Job: Lijkt me een leuke locatie. Onleesbaar? Er staat dit:
De Elswoutgroep verhuurt een gedeelte van de historische boerderij aan (scouting)groepen tot 35 personen. U heeft dan de beschikking over 4 ruimten in een typisch Scouting-clubgebouw. Een gezellige, basic ruimte met het hoogstnoodzakelijke, voor die groepen die vooral komen voor het naastgelegen bos en duingebied.
Accomodatie
Begane grond:
Stamhok: met keuken, zit- en eethoek. ± 20m2
Washok: moderne douche-, wc en wasruimte. ± 15m2
1e etage:
Welpenhorde: slaap/recreatieruimte. ± 35m2
Beverhorde: slaap/recreatieruimte. ± 20m2
tot max. 35 personen
Voorzieningen
CV, douches, toiletten, wasruimte.

Nienke: Dat ligt in het duingebied Zuid-Kennemerland, mooi!

Job: Zag je dat het boerderijtje waar ze in huizen, een Rijksmonument is?  Uit de 18e eeuw.
Nienke: En de Eerebegraafplaats uit de Tweede Wereldoorlog is daar vlakbij.
Job: Ja, daar liggen allemaal verzetsstrijders. Hannie Schaft onder anderen.
Nienke: Het lijkt me uitstekend. Maar waar moet iedereen parkeren? Vóór het Nationaal Park is toch betaald?

Job: Jawel, maar voor de hockeyclub kan ook. Daar is het gratis.
Zijn ze daar nou aan het fikkie stoken???

Nienke: Nee joh, kijk maar eens goed.
Job: Oh ja. (.....)
Ik lees dat de fauna in het natuurgebied erg bijzonder is.

Het locomotiefje (Chorthippus apricarius).
In het natuurgebied Zuid-Kennemerland zijn bijna 20 verschillende vlindersoorten bekend. Het is een van de drie plaatsen in Nederland waar het locomotiefje voorkomt, een sprinkhaan.
Nienke: Kijk, nog een stukje geschiedenis:

Opening van het Troephuis, op het terrein van Bleek en Berg.
1 juli 1939. 
Job: Verdomd. Het staat er nog.
Nienke: Allemaal leuk voor een quiz, Job...
Ik kan bijvoorbeeld vragen welke groenten  Pa Bogaard allemaal in zijn tuin verbouwde.
(Wat hebben we er lekker van gegeten...!)
Job: Ik ga ook maar eens aan de slag met een kaartje te maken voor de aanvliegroute.... Er zijn daar weg-opbrekingen.
Nienke: En ik ga eens bedenken welke spullen er in huis moeten komen:
Wijn
Vlees
Limonades en frisdrank
Zoutjes
Koek bak ik zelf...
Job: Hmmmmm, ja, dat kan jij heel goed!
Job: Ton belde nog op, hij neemt de Stamboom mee; de kleine....
... en de hele grote, van de familie Boomgaard erbij. Die is onleesbaar hier, maar veel duidelijker te lezen op deze site:
Nienke: Ik geloof dat we er zo wel zijn. Jongens, het feest kan beginnen!
Op zondag 13 september 2015 was het zo ver. Onder dit klokje.....
iedereen werd welkom geheten met koffie en lekkers....


De drie Tonnen
Nog eens...
Er was er toch nóg eentje....?
Een praatje hier en daar.
Peter en Pascal
Jantina en Debby
Daco, Mignon, Job.
Charles, Evert, Anneke, Trudy.
Monique, Joost, Cecilia (van Ton Agterberg), Tessel.
Kjille, Debby, Marcel
De kinderen zoeken hun eigen weg





Kitty, Yoda
Cecilia, anderen, op de rug.. 


Volgens mij wordt de quiz hier uitgelegd...
Intussen, bij de kampvuurplaats, verdwijnen de enige 5 lucifers en honderden servetjes.
En beleven alle aanwezige kinderen...
.... de tijd van hun leven....
....met heerlijk fikkie-stoken
Het lukt wel!
We gaan de stamboom veraanschouwelijken. Hier: Anneke Agterberg, met Ton, en zijn dochter Angelique. Zijn vriendin Cecilia staat hier niet bij, maar zie boven. Kitty staat hier met haar zoon Yoda ('Hij bestaat echt!'). Kitty's man Rhalf van Heusden was er niet.  Achter Anneke staat haar jongste dochter, Pim. 
Jan Agterberg, Annekes overleden echtgenoot. Uit mijn archief.

Trudy en Evert.
Mieke en Peter, met dochter Debby, en schoondochter Liesbeth. Liesbeths man Rick zat in Australië.
De Tietjerk-tak: Hans en José, Marcel en Kjille met kinderen Jorrit (11) en Reinder (9); Pascal en Debby met kinderen Rowena (11), Damian (10) en Melanie (8); Ronald en Jantina.
De telgen uit Naarden en verre omstreken: Tonny, hertrouwd met Ton Bruning; Daco, zijn vrouw Karina afwezig, hun kind Justin (4) (Maarten (1½) is er niet); Micha en zijn vrouw Mariska, kinderen Flor (10), Emmee (7) en Melanie (8); en Mignon (partner  Floris niet aanwezig) met kinderen Marjolein (10), Olivier (8) en Thomas (6).
Purmerend: Agnes en Ton, Dennis afwezig door de griep, wel partner Monique en kinderen Maarten (7) en Ruben (bijna 6); Job en Nienke, met Timo (9) en David (8); Tessel en Joost.
En Ede: Lenie met haar tweede echtgenoot Charles, dochter Kim en echtgenoot Jeroen, Jasmijn (9) en Niels (6)
Een andere verzameling: de huidige Brinklaan-telgen met hun partners.
En ten slotte: De hele groep bij elkaar.
Volgens mij was het feest bijzonder geslaagd! 

dinsdag 15 september 2015

Collateral, Michael Mann, 2004.


Poster
Een heerlijk spannende film, met die mooie jongen, Tom Cruise in een schurkenrol. Daar had ik nou net zin in!
Maar al meteen bij het begin - twee mannen botsen op het vliegveld tegen elkaar aan, en verwisselen tassen - had ik door dat ik deze film al eens gezien had!
Gaf niets, het was lang genoeg geleden om nog vol verrassingen te zitten, en zowel plot als spel vielen niks tegen.
Cruise is als 'Vincent'  een hitman, een huurmoordenaar. Hij zit in de taxi bij de zwarte Max Durocher (Jamie Foxx), die hem de hele nacht zal rondrijden om al zijn doelwitten af te werken. Max is de tegenpool van Vincent: rustig, menslievend, gewoon aan het sparen voor een limousine-bedrijfje, hardwerkend, sympathiek. Het is dan ook een grote schok voor hem als bij het eerste adres van Vincent er meteen een lijk bovenop zijn taxi valt. Schuld van Vincent.
Er is voor Max geen ontkomen aan deze gruwelijke rit: hij blijft de hele nacht gedwongen verbonden met de huurmoordenaar, en moet alles meemaken aan moord en doodslag wat hij op zijn lijstje heeft staan.   
De knappe Jada Pinkett Smith, als Annie Farrell, vrouwelijke aanklager. Zij is Max' eerste ritje, en geeft hem haar kaartje. Aan het eind van de nacht blijkt ook zij een doelwit van de hitman. 
Een mooi moment in de film: een coyote steekt de weg over. Op deze site is precies te zien op welke locatie dat is: Vermont, Los Angelos. Ook voor andere plekjes uit de film, erg leuke site! 
De twee zijn de hele nacht/de hele route aan elkaar verbonden; 'collateral',  dat wil zeggen: evenwijdig, parallel. Mij lijkt dat dat de beste verklaring van de titel is. 


Jamie Foxx speelt zijn rol erg goed!
Het einde van de film grijpt terug op een gesprek dat Max en Vincent in het begin hebben: over een dode die ik-weet-niet-hoeveel rondjes in LA meereisde in de metro, voordat hij gevonden werd. Vincent sterft in de metro, zijn laatste woorden tegen Max zijn iets als: hoe lang zal ik hier zitten?
 
Max komt op een bepaald moment in opstand tegen zijn rol van gedwongen chauffeur: hij stelt dan zijn eigen regels. Van dat moment af gaan de zaken anders. Het blijft nog even heel spannend, rond de bevrijding van Annie... Maar de overwinning voor Max is totaal!

Trailer
De regisseur, Michael Mann. Was o.a. het brein achter de serie Miami Vice.

zondag 6 september 2015

Tallis in Tivoli

Opnieuw over Spem in Alium

Slotmaten van  Spem in Alium: alle veertig stemmen klinken.
Acht koren, elk van vijf stemmen, die elk op eigen wijze zingen:  Spem in Alium - ik heb nooit mijn hoop op iemand anders gesteld dan op U, God van Israël.
Veertig stemmen, van het koor Vox Luminis, een Frans-Belgisch solistenensemble onder leiding van Lionel Meunier, waren vandaag te horen in het gebouw Tivoli in Utrecht.. Het Festival Oude Muziek werd met dit koorwerk afgesloten, en het Uitfeest geopend.

Vox Luminis, hier in de kring-uitvoering.
Ik was zowel bij de openbare repetitie, als bij de dubbele uitvoering aanwezig.
Tijdens de repetitie waren de koorleden casual gekleed; de eerste keer werd het stuk aaneengesloten gezongen, de veertig mensen stonden in een kring op het podium, de dirigent had zijn lessenaartje in de hoek links vóór.
Lionel Meunier, dirigent
Ik ben het stuk al enige tijd aan het repeteren, en wat ik mis, is een oefen-cd, waarop ik het hele koor kan horen met mijn eigen stem 'gehighlight-ed'. Die bestaat gewoon niet, dus ik moet andere manieren vinden.
Wat was er dan een mooiere kans dan vanmiddag bij deze professionele (en gratis uitvoering) uit te zoeken wie 'mijn stem' zong?
Natuurlijk, daarnaar zoeken, in die groep van veertig mensen op het podium, leidt af van de schoonheid van het stuk. Maar ik zát daar ook met de dubbele bedoeling van én te genieten, én wijzer te worden van de vaardigheden van deze professionals. Zodat ik op onze eigen uitvoering op 7 november aanstaande met het Waterlands Kamerkoor mijn partij zo goed mogelijk kan meezingen.
Tegen het eind had ik 'mijn stem' gevonden: Eerst vond ik koor twee, toen de eerste tenor (ja, die zing ik): een wat dikke meneer die met zijn rug half naar me toe stond. Ik hoorde hem, noot voor noot. Hoorde, hoe híj rustig bleef, waar ik gewoonlijk jakkerde. Hoorde gelukkig ook de stukken waar ik  net zo goed uitkwam als hij. Hoorde, hoe goed hij paste in het geheel, waar niemand boven de rest uit klonk. Integendeel: ik dacht aanvankelijk zelfs:  'ze zingen te zacht!' - Maar oh, wat een pracht was het juist... Die ingetogen rust.
En wat een geluk: de repetitie ging verder. Na één keer het stuk helemaal zingen, en toen nog een paar gedeeltes extra,  verplaatsten alle veertig koorleden zich naar de acht hoeken van de zaal.... En 'mijn stem'  kwam schuin achter me terecht....!
Ik luisterde en luisterde... Wat een pracht. En wat zong mijn stem rustig, ook waar ik af en toe in galop lijk te raken, en het contact met de harmonieën en dus met de rest van het koor kwijtraak...
Ik had zin om waanzinnig hard te klappen, toen het stuk voor de tweede keer gedaan was.
Na afloop liep het tweede koor liep vlak langs me naar beneden, naar het podium. Ik stond vlak het trappetje, en tikte de middenstem van koor 2 voorzichtig op zijn arm: 'Meneer,' (ik was helemaal niet verlegen), 'ik zing dit stuk binnenkort ook, ik zing úw stem. Heeft u nog een goede raad voor mij?'
De meneer lachte vriendelijk, vroeg eerst nog of hij zich zorgen moest maken, met mij zo dicht in de buurt. Ik lachte, come on! Toen zei hij:
'Maak mooie lijnen, lange lijnen. als een vliegtuig dat over je heen vliegt.' En hij maakte een trage beweging met zijn hand ergens boven zich. Toen liep hij door.
 
Na deze hart onder de riem kon ik het niet laten:k wilde nu ook nog de echte uitvoering zien en horen. We aten een broodje in de stad, en gingen terug naar de Grote Zaal. Het was er al stampvol. Er was geen sprake van, dat wij in het hoekje konden zitten beneden koor 2, zodat ik nog een keer die stem boven alles uit kon halen.
Ik zit bijna helemaal in de hoogte, tegenover mijn held; meters en meters verwijderd.
Een volle Tivoli-grote zaal.
Drie keer de tenor die mijn partij (koor 2) zingt: derde van links. Hij heet Peter van Heyghen. De foto is van ver weg gemaakt, in werkelijkheid zagen we hem als een stipje.
Heyghen (midden) is o.a. zelf dirigent van Les Muffatti, een groep Barok-musici.
Hier nog een plaatje van een deel van koor twee, op een van de acht hoeken van de zaal.
Zoals gezegd: het Waterlands Kamerkoor zingt het stuk binnenkort ook, op het Concert of Generations, op zaterdag 7 november in de Koepelkerk in Purmerend. Aanvang 20.15 uur.
Voor al degenen die Vox Luminis vanmiddag gemist hebben. ;-)