Million dollar baby, Clint Eastwood, 2004.

Poster

Zeer hoog de hemel in geprezen film van Clint Eastwood, met naast hem Morgan Freeman en Hillary Swank in de hoofdrollen.

Maggie Fitzgerald, serveerster, leert boksen bij Frankie Dunn (Eastwood). Dit gebeurt op voorspraak van die andere oud-bokser, Scrap (Morgan Freeman, die wél ziet dat Maggie talent heeft.

Het duurt wel even voordat Frankie zin heeft om Maggie te trainen. Zij zet door met zichzelf te trainen, totdat hij zwicht en haar gaat helpen.

Ze noemt hem van meet af aan 'Boss'. Hij haar 'Girly".

Lucia Rijker, Nederlandse. Vertolkt in de film de boks-ster die Maggie geheel buiten de regels én buiten het spel een (uiteindelijke) doodklap geeft. Zij heeft tevens Hillary Swank opgeleid voor deze rol. Dat heeft ze goed gedaan, want Maggie bokst uitstekend!  

De twee oud-boksers kijken toe. 

Maggie met gebroken neus. Frankie als verzorger helpt haar. 

Hij maakt zich ernstig zorgen bij het zien van The Blue Bear, de wereldkampioene. Zij (Rijker) is ex-prostituée en keihard. Vecht gemeen.  

Frankie heeft haar geleerd zichzelf altijd te beschermen.  

Eastwood schuwt het niet zichzelf als oud neer te zetten. 

Frankie leest gedichten in het Iers (Gaelic). Het publiek noemt Maggie Mo Cuishle. De betekenis onthult Frankie haar vlak voor haar dood: Het betekent iets als klop van mijn hart (niet 'mijn bloed', wat Frankie zegt. Mijn allerliefste, dat klopt weer wel. Hoewel er geen sprake is van een romance, is er wel een bijzondere vorm van liefde en vooral tederheid tussen de boks-ster en de oude man (die vergeefs brieven stuurt naar zijn dochter, die niets met hem te maken wil hebben.)

Scrap

Danger, een andere bezoeker van de sport-boksschool

Verzorgen 

Wat moet hij doen, nu zij in zo'n verschrikkelijke toestand is geraakt? 

Hij zoekt raad bij de priester die hij goed kent. Maar volgt zijn eigen weg. 

Als hij geen einde aan haar leven maakt, probeert ze het zelf. 

Trailer

 

Morgan Freeman als Scrap verteller van het leven van Frankie. Vertolkt dezelfde rol als die welke hij had in de Shawshank Redemption. Hier met de Oscar die hij kreeg voor deze film. Clintwood en Swank kregen er ook ieder één.

Eastwood aan het werk.

Het was een mooie film, waarvan ik het einde gelukkig niet kende. Er zaten hier en daar wat te romantische elementen in, te mooi gemaakte bestanddelen. Misschien moet ik zeggen: Hollywood- clichés. Toch was het als geheel een spannende, verrassende film.

Traffic, Steven Soderbergh, 2000

Poster, met hoofdrolspelers

Ik stond deze hele film op het verkeerde been: ik dacht dat ik een film voor me had van David Cronenberg, van wie ik deze zomer in Eye een tentoonstelling had bezocht, en van wie ik inmiddels ook een aantal films gezien had. Ik herkende ook niets van de horror-style.... Nu ja, ik was in de war: Soderbergh-Cronenberg...

Soderbergh is overigens de regisseur van een aantal andere bekende films, o.a. van Sex, Lies and Videotapes, en van Ocean's Eleven, Ocean Twelve and  Ocean Thirteen, met onder anderen George Clooney.

Traffic is een drugsdrama, en werd bekroond met drie Oscars.

Er zijn een aantal verhaallijnen in de film. Ik citeer hiervoor uit Rogerebert :  

 

The key performance in the movie is by Michael Douglas, as Robert Wakefield, an Ohio judge tapped by the White House as the nation's new drug czar. He holds all the usual opinions, mouths all the standard platitudes, shares all the naive assumptions--including his belief that he can destroy one of the Mexican cartels by cooperating with the Mexican authorities. This is true in theory, but in practice his information simply provides an advantage for one cartel over the other.
Wakefield is a good man. His daughter Caroline (Erika Christensen) is an honor student. One night at a party with other teenagers, she tries crack cocaine, and likes it, very much. We see how easily the drug is available to her, how quickly she gets hooked, how swiftly she falls through the safety nets of family and society. This is the social cost of addiction, and the rationale for passing laws against drugs--but we see that it happens despite the laws, and that without a profit motive, drugs might not be so easily available in her circle.
In Mexico, we meet two hardworking cops in the drug wars, played by Benicio Del Toro and Jacob Vargas, who intercept a big drug shipment but then are themselves intercepted by troops commanded by an army general (Tomas Milian), who is sort of the J. Edgar Hoover of Mexican drug enforcement. In California, we meet a middleman (Miguel Ferrer) who imports and distributes drugs, and two federal agents (Don Cheadle and Luis Guzman) who are on his trail. And we meet the top executive for this operation, a respectable millionaire (Steven Bauer) and his socialite wife (Catherine Zeta-Jones), who has no idea where her money comes from.
Soderbergh's story, from a screenplay by Stephen Gaghan, cuts between these characters so smoothly that even a fairly complex scenario remains clear and charged with tension. Like Martin Scorsese's "GoodFellas," "Traffic" is fascinating at one level simply because it shows how things work--how the drugs are marketed, how the laws are sidestepped. The problem is like a punching bag. You can hammer it all day and still it hangs there, impassive, unchanged.
The movie is powerful precisely because it doesn't preach. It is so restrained that at one moment--the judge's final speech--I wanted one more sentence, making a point, but the movie lets us supply that thought for ourselves. And the facts make their own argument: This war is not winnable on the present terms, and takes a greater toll in human lives than the drugs themselves. The drug war costs $19 billion a year, but scenes near the end of the film suggest that more addicts are helped by two free programs, Alcoholics Anonymous and Narcotics Anonymous, than by all the drug troops put together.

Alle beelden met Robert Wakefield (Michael Douglas) waren blauw

Links zuipt dochter Caroline zich een ongeluk met haar vriendje Seth (die haar later tot crack zal verleiden

In het midden Benicio del Toro als een van de oprecht hardwerkende agenten.

Caroline op de wc thuis met drugs in de weer.

De oprechte strijd kost de tweede man van links het leven.

De man hier rechts komt ten slotte ook om in het gevecht tegen de drugs.

Del Toro (rechts) kreeg een Oscar voor best supporting actor.

Huurmoordenaar, wordt hier zelf gepijnigd.

Caroline valt door de mand, op de plek waar haar vader hier zoekt liggen haar drugs.

Deze superrijke dame ziet haar man in de gevangenis verdwijnen, althans tijdelijk. Ze doorziet dan pas waar hun rijkdom vandaan komt.

Javier Rodriguez (Del Toro) aan het werk.

Catherina Zeta-Jones, als Helena Ayala

Del Toro. De beelden rondom hem waren vaak geel getint.

Papa Wakefield redt dochter Caroline op het nippertje. 

Trailer

Steven Soderbergh, de regisseur. Het verhaal is van screenwriter Stephen Gaghan.

Stephen Gaghan, screenplay.

 

 

Modern Times, Geschiedenis van de 20e Eeuwse Fotografie

Op 1 november werd de nieuwe Philipsvleugel van het Rijksmuseum geopend met de foto-tentoonstelling Modern Times. Gisteren zijn we er met Peter en Marijke naar toe gegaan. Ik vond het zeer de moeite waard. 

Omslag Catalogus, Modern Times, Photography in the 20th Century. Er staan 10 essays in dit boek. Ik vermoed dat die parallel lopen met de thema's van de expositie. Er waren o.a. portretten, natuurfoto's, techniek, dagelijks leven en oorlogsfoto's. Die laatste maakten op mij veel indruk.

Niet alles was trouwens even mooi, Ton en ik ervoeren dat hetzelfde: sommige foto's waren bewogen, die zouden we zelf zo in de prullenbak gegooid hebben. - Maar veel waren dat er ook weer niet.

 

Peter en Marijke langs de koopwaar op weg naar de expositie.

Ed van der Elsken, Juliette, Sèvres 1950-1955 (spelend dochtertje)

Kerkdeur, Edward Wester 

De foto links trof me: het was een rijweg, maar 'als een Mondriaan' teruggebracht tot een streep aan de horizon. Op de voorgrond gebarsten klei. 

Karl Blossfeld e.a., Plantstudie 1928. 

Eva Besnyö, Naakt, 1932, Boedapest. 

Een wand vol 'Dutch Heads', w.o. Beatrix; Stephen Vanfleteren. 

Dit blauwe huis is van een kunstenares in België. Niemand had problemen met ontwerp of kleur. Foto Han van der Meer.

Dit mag ook in België: nauwelijks ramen aan de voorkant.  

Portret van Enah, één van de Japanse 'troostmeisjes'; Jan Banny, 2008-2009 

Onderkomen van vluchtelingen in Calais 

Tijdlijn van alle fotografen met werk op de tentoonstelling 

Hurkend Meisje, New York City, Helen Levitt, 1980 

Evert snijdt brood 

Deze foto van Evert was bij ons behoorlijk favoriet. Ook een prachtige foto van een knielende, biddende vader. Helaas niet terug kunnen vinden op het internet. 

Ik weet helaas geen titel meer; foto Ton.  

Prachtig! Helaas ook geen info over, foto Ton.

Op de terugweg, richting tram en bus. Wat mij betreft moesten we de tentoonstelling wat afraffelen. Onvermijdelijk, gezien de tijd. Toch heb ik er veel van meegenomen!